aan de voorste helft van liet li.ucliaaui langer dan 

 aan de achterste, en aan de kin tot eene sooit van 

 baard verlengd; de pooteii zijn niet stevig, en de 

 staart reikt niet geheel tot aan de hielen. Zij 

 liebben, gelijk de Jak, ii paar ribben, maar slechts 

 5 lendewervels. De koeijen zijn kleiner en zwakker 

 dan de stieren. Men treft de Bisons in Noord-Amerika 

 en het Oostelijk Europa aan. Zij houden zich in het 

 bosch of op groote, met gras en kruiden bedekte 

 vlakten op, komen niet in den getemden staat, als 

 huisdieren, voor, en vermengen zich ook niet met 

 de overige rundersoorten, voor welke zij zelfs een 

 grooten afkeer toonen. De naam van Bison is blijkbaar 

 uit het oud-Duitscho «Wisent" verbasterd. De 

 Ein-opesche Bison, Bos bovasus, heeft de natuurkundigen 

 veelvuldig bezig gehouden, eu werd, maar zeer ten 

 onregte, met den naam van »Urus" of »Aueroch.s" 

 bestem|ield. Hij is zelfs thans nog, vrij algemeen, 

 onder laatstgenoemde benaming bekend, ofschoon deze 

 aan het .sedert meer dan eene eeuw uitgeroeide gewone 

 verwilderde rund toekomt. De Bison werd vroeger in 

 het geheele gematigde Oostelijke Europa aangetroffen. 

 Tegenwoordig komt hij in den wilden staat slechts 

 nog aan den voet van het Kaukasus-gebergte 

 voor, terwijl eene andere, oorspronkelijk wilde 

 kolonie dezer dieren in het groote bosch van 

 Bialowies, in Litliauen gelegen, leeft, en door strenge 

 bepalingen der Russische regering tegen vernieling 

 beschermd wordt. Dit bosch , grootendeels uit 

 sparreboomen bestaande en van ongeveer zes mijlen 

 in middellijn, ligt, gelijk eene Oase der woestijn, 

 te midden der onafzienbare, met enkele woningen 

 en gehuchten bedekte heidevelden der provincie 

 Grodno. Een houten kasteel, door August Til, 

 koning van Polen en keurvorst van Saksen, 

 gebouwd, van eenige andere houten gebouwen 

 omgeven, ligt te midden van dit bosch, en deze 

 huizen dragen gezamenlijk den naam van het 

 dorp Bialowies. Zij worden uitsluitend door de 

 jagtambtenaren van verschillenden rang bewoond, die 

 met het toezigt over de Bisons en de overige 

 wildsoorten van het bosch belast zijn. De Bisons, 

 ongeveer 700 in getal, nemen allengs meer af dan 

 toe, ofschoon zij vrijwillig het bosch niet verlaten. 

 Hoewel door den mensch gespaard, zijn zij, in den 

 winter, aan de vervolging der wolven bloot gesteld, 

 die hen niet zelden dooden en verslinden. De 

 paarden zijn zeer bang voor de Bisons. Het voedsel 

 dezer dieren bestaat voornamelijk uit kruiden, 

 gras en de schors of ook de bladeren van boomen. — 

 De Ammkaansche Bison, Bos Americanns. schijnt, bij 

 den eersten opslag van het oog, weinig van den 

 Europeschen Bison te verschillen. Intusschen zijn 

 zijne haren op de schouders veel langer en minder 

 kroes, de zoogenaamde knie is van eene groote 

 haarkwast voorzien, de horens zijn kleiner, en de 

 haren van de kin en kruin zijn veel langer en geven 



aan het dier een geheel eigenaai-dig en woest 

 aanzien. De Amerikaan.sche Bison bewoont geheel 

 Noord-Amerika van Nieuw-Mexico tot aan het 

 Slavenmeir, is echter thans in de meeste oostelijk 

 van den Mississipi gelegene staten geheel uitgeroeid. 

 Daarentegen is hij zeer menigvuldig in vele westelijke 

 staten, waar hij, tot troepen vereenigd, die somtijds 

 uit vele duizende voorwerpen bestaan, de uitgestrekte, 

 met kruiden en gras bedekte, oneffene vlakten 

 doorzwerft, en de voornaamste jagt aan de inboorlingen 

 oplevert. Deze troepen zijn, of geheel uit stieren, 

 of uit koeijen met een ouden stier als leidsman, 

 zamengesteld. Zij trekken, ter wille van hun voedsel, 

 van de eene plaats naar de andere, en ontzien noch 

 heuvels of bergen, over welke zij klauteren, noch 

 rivieren en meren, door welke zij zonder aarzelen 

 zwemmen. Hun reuk is uitstekend. Zij zijn schuw 

 van aard, ontvlugten bij aannadering van den mensch, 

 en vallen dezen slechts aan, wanneer zij zich, in 

 het naauw gebragt of gewond, tot de verdediging 

 genoodzaakt zien. Het is eene bekende zaak, dat de 

 inboorlingen deze dieren te paard jagen, en met 

 schietgeweer en pijlen dooden, vooral ter wille van 

 hun vleesch, hetwelk algemeen voor voortreffelijk van 

 smaak gehouden wordt. In den gevangen staat 

 vertoonen de Bisons, zooals men zich bij de beschouwing 

 beider soorten, in onzen Dierentuin levende, overtuigen 

 kan, veel minder ontwikkeld haar dan in den wilden 

 staat, en hebben dus in het algemeen een minder 

 fraai uitzien. 



Eene onderafdeeling op zich zelve vormt de 

 zoogenaamde Muskus-os, Bos mosclialus. Men heeft 

 hem ook )iSchaap-os" genoemd, omdat zijne gestalte 

 eenigzins, ofschoon zeer verwijderd, aan die der 

 schapen doet denken. Dit dier is kleiner dan het 

 gewone rund, en ook korter op de pooten. Zijne 

 horens hebben, èn door hunne gestalte èn omdat 

 zij met hunnen woitel zeer digt bij elkaar staan, 

 veel overeenkomst met die van den Kaapschen buffel. 

 De haren van het ligchaam zijn zoo lang dat zij tot 

 digt bij den grond hangen. De staart is kort, en 

 de bovenlip geheel met fijne haartjes bekleed. De 

 Muskus-os is zwartachtig bruin van kleur; men treft 

 intusschen somtijds witgevlekte voorwerpen aan. Dit 

 dier bewoont het koude Noord-Amerika, zuidelijk 

 tot aan de Hudsons-baai. schijnt echter op Groenland 

 niet voor te komen. Het leeft gezellig, in kudden 

 van twintig tot honderd stuks, en men wil, dat 

 deze grootendeels uit koeijen bestaan. Zij zijn 

 schuw en wild, worden echter voor den mensch 

 slechts dan gevaarlijk, wanneer zij gewond zijn. Zij 

 kunnen zeer snel looiien, en klimmen, gelijk geiten, 

 met groote behemligheid. Hun voedsel bestaat uit 

 gras, kruiden en de spruiten van heesters, en in den 

 winter, bij gebrek hieraan, uit mos. De onaangename 

 muskusluclit, welke vooral oude voorwerpen bij zich 

 hebben, maakt dat hun vleesch walgelijk is. 



