jaargetijde gewoonlijk zeer iiiagor wordt. Het wijfje 

 werpt in de maand Maart een of twee laninieren. 

 die met kroese, grijze wol bekleed zijn. Men heeft 

 de Argali'.s der overige bergketeneii, welke deze dieren 

 bewonen, als eigene .soorten van den zoo even 

 aangevoerdeii .Argali afgescheiden, zonder standvastige 

 kenteekens voor deze zoogenaamde soorten te kunnen 

 aanvoeren. Intusschen schijnt het, dat de kleuren 

 van den Argali, volgens de landstreken die hij bewoont, 

 ei'iiige minder of meer in het oog vallende w ijzigingen 

 ondeigaan. Men kan hieromti-ent in het algemeen 

 hot volgende aannemen. De Argali van Noordelijk 

 Iiidië, door de schrijver.s ))Ovis Vignei of ammonoides" 

 genoemd, heeft de kleuren van het haar donkerder 

 en meer levendig dan die van den gewonen Argali 

 van het Altaï-gebergte. Het tegendeel heeft plaats bij 

 den .\i-gali van Kamlschatka. »Ovis nivicola" rrenoeuui. 



die ook op sommige Alëoetische en Kurilisc-hc 

 eilanden voorkomt, en wiens kleuren veel bleeker 

 zijn dan bij de overigen, en zelfs in het witachtige 

 trekken. Wij hebben eindelijk nog den Ai-gali van 

 de gebergten van Westelijk Noord-.Vmerika, die. 

 zoo als het schijnt, in kleur de grootste overeenkomst 

 heeft met dien van Kamtschatka. Dit dier is bij de 

 Anglo-Amerikanen onder den naam van sBighorn". 

 bij de natuurkundigen onder dien van »Ovis inontana" 

 bekend. De naam van »Bighorn" duidt genoegzimm 

 aan, dat de horens van dit dier door hunne grootte 

 bijzonder in het oog vallen. Intusschen schijnen zij 

 hierin de liorens der Argali's van de overige bergketenen 

 niet te overtreffen, vermits deze allen, bij den ram. 

 eene buitengewone zwaaite bereiken, die men bij den 

 Argali van het Himalajah-geborgte tot 60 Engelsche 



iionde 



■dragende onireett. 



JJe .-li-i/ali van den AUai. Ovis argali. 



Men geeft den naam van Moufjlons in het algemeen 

 aan die wilde schapeji, die de meeste overeenkomst 

 hebben met ons tam schaap. De Moufilon's hebben 

 de punt van hunne halvemaanvormige horens naar 

 binnengekeerd, en de wijfjes zijn in het geheel van 

 liiirens ontbloot, of krijgen die slechts in den hoogen 

 ouderdom of bij uitzondering. De Moufilon's hebben 

 ros of bruin haar, maar op den kop zijn deze tinten 

 gewoonlijk door wit afgebroken; de buik en de 

 onderste helft der pooten zijn geheel wit. en men 

 ontwaart aan weerszijde van den buik cmie zwarte 

 stieep. De Moufflon's worden op de gebergten van 

 sommiire streken van Zuidelijk Eui-oiia aanc-etroflbn. 



en zijn vervolgens verspreid van die van Armenië tot 

 op het Himalajaligebergte. Men heeft aan deze dieren, 

 volgens de streken die zij bewonen, verschillende 

 namen gegeven, maar zij zijn allen, behalve den 

 Moufflon van Sardinië en Corsica, nog veel te weinig 

 bekenil. om elk van hun standvastige kenmerken te 

 kmini'ii aanwijzen. De geieone Moufflon, Ovia munimoji. 

 is het wilde .schaap van Sardinië en Corsica ; hiervan 

 heeft men afgescheiden den Moufflon van het eiland 

 Cyprus onder den naam van »Ovis Cyprius". dien 

 van hot gebergte vai\ .\rmenii' en Perzii' onder 

 den naam van ))Ovis orientalis", en dien van het 

 llinialajah-gebeigtc onderden naam van »Ovis nahoor". 



