ilie levend naar Euroiui vei'voei'd 011 iu de Uierontuineu j niets van de vrolijkheid der geiten bezitten. Inliet 



gehouden worden, waar deze soort ook, zonder I algemeen zijn zij niet boosaardig, verdragen zich 



bezwaren, voortteelt. In de gevangenschap toonen echter zelden met schapen, geiten en andere minder 



zij zii'li gewoonlijk als trage, ongezellige dieren, die ' nf meer hiei'mede verwante dieren. 



De Tedal. Ocis Irnffelapims. 



DE GEITEN. CAPRA. 



Ten gevolge van een oud gebruik heeft men don 

 geslachtsnaam der dieren, waarvan de mannetjes 

 onder den naam van bokken, de wijfjes onder dien 

 van geiten bekend zijn, aan laatstgenoemde sekse 

 ontleend. Als voorbeeld van dit geslacht kunnen 

 onze gewone bok en geit dienen. Deze dieren zijn 

 ten naauwste verwant met de schapen, van welke 

 zij zich onderscheiden door hunne zamengedrukto, 

 drie- of vierhoekige, naar achteren gekromde en van 

 dwarse ringen of rimpels voorziene horens; door 

 de min of meer verlengde haren, die onder de kin 

 eene soort van baard vormen, en door het gemis 

 aan traanholten, die intus.schen bij eene soort van 

 schaap, den Tedal, eveneens ontbreken. Men heeft 

 daarentegen eenige soorten van Antilopen, die 

 volkomen de gestalte der geiten vertoonen, wier 

 horens echter steeds rond en niet zamengedriikt 

 zijn. Wat de horens der wijfjes of, in andere woorden, 

 die der geiten, betreft, deze zijn .steeds kleiner dan 

 die der bokken, of ontbreken geheel en al. De geiten 

 komen, in den wilden staat, in Zuidelijk Europa, op de 

 liooge gebergten van Middel-Azië en in Noord-Oostelijk 

 Afrika voor. Men heeft de uewoonte aan de meeste 



in den wilden staat voorkomende soorten den naam 

 van Steenbokken te geven. 



De gewone Steenbok, Capra ihex, is de soort, welke 

 de Alpen van Tyrol, Zwitserland en Savoye bewoont, 

 of bewoond heeft. De Steenbok wordt tot vier en 

 een halven voet lang en zijne horens bereiken eene 

 lengte van drie voet. Deze zijn zeer stevig, vierhoekig, 

 van dwarse rimpels en bovendien op de voorzijde 

 van 12 tot 16 dwarse knobbels voorzien. In den 

 zomer is het haar van dit dier kort, rosachtig grijs, 

 en aan de kin niet langer dan op de overige deelen. 

 zoodat in dit jaargetijde de baard ontbreekt. In 

 den winter is daarentegen een baard aanwezig, 

 en het haar is lang en vaalbruin. De Steenbok is 

 thans in Tyrol en Zwitserland geheel uitgeroeid, en 

 komt slechts nog op de eenzame hellingen van den 

 Mont-blanc en wel alleen aan de zijde van Savoye 

 voor. De uitroeijing dezer groote dieren is vroegtijdig 

 begonnen, niet ter wille van het jagtvermaak, maar 

 door talrijke stroopers, omdat elk gedeelte dezer 

 diei-en als uitstekend geneesmiddel gold en zeer 

 duur betaald werd. Reeds in de zestiende eeuw namen 

 de vorst-bisschoppen van Salzburg, ter bescherming 

 der steenbokken, de strengste maatregelen, die 

 intusschen on den duur niet baatten. Men kwam 



