eiiKielijk op ile gedacliU', voorwerpen, levend te laten 

 vangen en ze naar het groote park van Hellbrunn bij 

 Salzburg over te brengen. In het begin der aciittiende 

 eeuw waren deze dieren op de Alpen van Salzburg 

 geheel uitgeroeid, en daar zij eindelijk ook in 

 voornoemd park uitstierven, zag men zich in 178i 

 genoodzaakt, anderen uit de Alpen van Piemont te 

 laten komen. Deze werden ini door de Franschen, 

 toen zij in het begin dezer eeuw het Salzburgsche 

 in bezit namen, wederom allen gedood, en er bleven 

 slechts een klein getal hunner nakomelingen over, 

 die men bij tijds in het keizerlijke park te Schönbrunn 

 bij Weenen gebragt had. De steenbok houdt zich 

 in de boschjes op, die men onmiddellijk onder de 

 kale toppen der hooge bergen ontwaart. Met het 

 krieken van den dag begeeft hij zich troepsgewijze 

 van daar, allengs en al grazende, naar de hoogere 

 van bosch ontbloote streken, om zijn voedsel te 

 gaan zoeken, hetgeen in allerlei kruiden, mos en de 

 knoppen van heestei's bestaat. Gedurende de heetste 

 uren van den dag rusten deze dieren op de door de 

 zon verwarmde hellingen der toppen van de bergen 

 uit. De paring heeft dikwijls reeds in de maand 

 .lanuarij plaats, en het eene jong, hetwelk het wijfje 

 ter weield brengt, wordt in ,lunij gew-or|)en. De jagt 

 op deze dieren gaat met even groote moeijelijkheden 



I en gevaren veigezeld als die op de Gemzen. Ofschoon 

 zij sedert lang, op ile zwaarste boeten en bestraffingen, 

 vei-boden is, blijft niettemin het kleine getal dei- 

 nog levende voorwerpen aan de vervolgingen der 

 stroopers blootgesteld. — De Steenbok der Pyreneén. 

 Capra Pyrenaica, ofschoon in het algemeen op den 

 gewonen steenbok gelijkende, is echter donkerder van 

 kleur, en wijkt daarvan voornamelijk af door zijne 

 meer naar buiten en vervolgens binnenwaarts 

 gedraaide horens, wier knobbels gemiddeld talrijker, 

 dat is te zeggen 15 tot 20 in getal zijn. Dit dier 

 schijnt uitsluitend tot het Pyreneesche gebergte 

 beperkt te zijn. Daarentegen heeft de steenbok van 

 de gebergten der zuidelijke gedeelten van Spanje en 

 Portugal, Capra Lmüanica genoemd, horens gelijk die 

 van den gewonen steenbok, behalve dat zij vee! 

 zwakker zijn en flaauwere knobbels hebben. Bovendien 

 schijnt dit dier niet de grootte te bereiken van de 

 steenbokken der Alpen en Pyreneën. — De Siberische 

 Steenbok, Capra Sibirica, onderscheidt zich van den 

 gewonen, vooral door zijn lang grijsachtig haar. 

 hetwelk aan de kin eeiien grooten baard vormt. 

 Zijne horens zijn bovendien sterker gekromd en aan 

 de punt dikwijls een weinig omgekruld. Hij wordt 

 in het hooge gebergte van Siberië tot Kamtschatka 

 aancretrollen. 



De Siberische Steenbok. Capra Sibirica. 



Op het hooge gebergte van Abyssinië leeft een 

 steenbok, de IFalie, Capra tcalie, genoemd. Dit dier 

 heeft de grootte van onzen gewonen steenbok, maar 



zijne onderdeelen, gelijk ook de pooten, vertoonen 

 eene witachtige tint, die echter op laatstgenoemde 

 deelen door groote zwartaclitige vlekken afgebroken 



