is. Eene kleinere soort, de Beden, Cnpra Siiia'ilicn, 

 bewoont de gebergten langs de oevers van de Roode 

 Zee. De horens zijn zwak, aan den wortel vierkant, 

 in het midden driehoekig; het wijfje is eveneens 

 van horens voorzien, ofschoon ze veel kleiner zijn 

 dan bij het mannetje. De haren zijn kort, behalve 

 op den rug, waar zij eene soort van manen, en aan 

 de kin, waar zij een baard vormen. De algemeene kleur 

 van dit dier is een geelachtig bruin, hetgeen echter 

 op den buik en de pooten in witachtig overgaat, en 

 hier door zwarte vlekken of strepen afgebroken is. — 

 Op het Kaukasische gebergte heeft men, behalve 

 de gewone wilde Geit, eene groote, eenkleurig 

 kastanjebruine soort, Capra Caticasica of «Pallasii"' 

 genoemd, die zware, in het midden rondachtige, wijd 

 uiteenloopendeliorens heeft. — De Tliaral, Capra tliaral, 

 van het Himalajah-gebeigte, doet, meer dan de 

 steenbokken, aan onze gewone bokken en geiten 

 denken, vooral wegens zijne schei'p driehoekige horens, 

 rnaar deze zijn buitengewoon kort, en het haar is 

 zeer lang en grijsachtig. — Men geeft den naam van 

 Bizoar-buk, Capra aegagros, aan de gewone wilde 

 soort, die in den Caucasus en het Taurusgebergte 

 aangetroffen wordt. Dit is zonder twijfel het staniias 

 van onze tamme Oeil, door de natuurkundigen Caprn 

 Iiirciis genoemd. De horens van den Besoar-bok 

 bereiken somtijds eene buitengewone grootte. De 

 hoofdkleur van het haar is een met grijs gemengd 

 bruin, hetwelk op den kop in zwart overgaat. De 

 geit komt reeds in de oudste tijdperken der geschiedenis 

 van het menschdom als huisdier voor. Zij werd, gelijk 

 onze overige huisdieren, allengs in alle werelddeelen 

 overgeplant, en is op sommige plaatsen, b. v. op 

 verscheidene rotsachtige eilanden der Middellandsche 

 Zee half ot geheel verwilderd. Men merkt onder 

 de tamme geiten een aanmeikelijk getal, somtijds 

 onderling zeer verschillende, rassen op, van welke 

 de Geit van Angora en de zoogenaamde Shawl-geit 

 de merkwaardigste zijn. De zoogenaamde Geit van 

 Angora heeft groote, geschroefde horens en, zooals 

 men dit evenwel ook bij andere rassen waarneemt, 

 zeer lange, zijdeachtige, kroese en veelal witte haren. 

 Deze haren zijn overigens, gelijk de wol der schapen, 

 niet de eigenlijke buitenbaren, maar de op kosten 

 van deze ontwikkelde viltharen, die de zeer korte 

 eigenlijke haren geheel oveidekken. Het zijn deze 

 verlengde viltharen, waaruit de fijn.ste soort van het 

 zoogenaamde kemelgaren gemaakt wordt. Bij de 

 zoogenaamde Shawlgeit, die in Kashmir en de 

 nabijgelegene bergketenen gevonden wordt, zijn deze 

 haren niet gekruld of kroes, maar regt, en dienen 

 tot vervaardiging der zoogenaamde Kashmir-shawls. 

 De kunst, om deze fijne wollen stoffen te weven 

 werd in de bergvallei van Kashmir van oudtijds 

 uitgeoefend, en was reeds meer dan duizend jaren 

 geleden bekend. Zij houdt thans nog omstreeks 

 5Ü,ÜÜÜ menschen bezig, die. op 16,000 weefstoelen, 



jaai-lijks ongeveer 80,000 sliawls vervaardigen. De 

 fijnste dezer doeken worden, op de plaats zelve, met 

 600 tot 700 gulden betaald. Men heeft de shawlgeit 

 .sedert het jaar ISÜO ook in Europa ingevoerd en 

 wel het eerst in Frankrijk. 



DE ANTILOPEN. ANTILOPE. 



Men vat onder dezen naam al die soorten van 

 hoornvee zamen, welke niet bepaaldelijk tot de overige 

 geslachten dezer familie, te weten die der ossen. 

 schapen en geiten, gebragt kunnen worden. De 

 Antilopen bieden, onderling, dikwijls menigvuldige 

 en groote verschillen aan in grootte, gestalte, vorm der 

 horens, aard van het haar enz., en sommigen naderen, 

 op eene zeer in het oog vallende wijze, de geiten, 

 anderen de runderen. Het is derhalve zeer moeijelijk 

 of zelfs ondoenlijk, bepaalde kenmerken voor deze 

 dieren op te geven. In het algemeen kan men 

 aannemen, dat zij fijner van maak.sel, hooger op de 

 pooten en om deze beide redenen ranker van gestalte 

 zijn dan het overige hoorn vee. Dat zij hooger op 

 de pooten zijn, is het gevolg der verlenging van de 

 onderste helft dezer ledematen. 



De Antilopen leven, gelijk alle -herkaau wende dieren, 

 gezellig, en sommige soorten vereenigen zich tot 

 troepen van duizenden, wanneer zij, ter wille van het 

 voedsel, naar minder of meer verwijderde streken 

 trekken. Zij loopen met buitengewone snelheid en 

 springen voortreffelijk, voornamelijk degenen, die meer 

 bepaaldelijk aangewezen zijn om in rotsachtige stieken 

 te leven. Hun voedsel bestaat in gras, allerlei kruiden, 

 en de knoppen en bladeren van boomen. 



Er zijn meer dan tachtig soorten van Antilopen 

 bekend. Het grootste getal dezer wordt in Afrika 

 aangetroffen. Anderen komen in Azië tot Japan, 

 Formosa en Sumatra voor, tei-wijl eene, ofschoon 

 afwijkende, soort zelfs op Celebes gevonden wordt. 

 Van de viei' overige zijn er twee tot Noord-Amerika 

 en twee tot Europa beperkt. Het is een opmerkelijk 

 verschijnsel, dat Zuid-Afrika, waar do onmetelijke 

 vlakten slechts gedurende een klein gedeelte van het 

 jaar met gruen bekleed zijn, juist het giootste getal 

 dezer dieren, zoowel wat de soorten als individu's 

 betreft, voortbrengt, terwijl de uitgestrekte grasvlakten 

 van Zuid-Amerika in het geheel geene Antilopen 

 herbergen, en zelfs die van Noord-Amerika tot min 

 of meer bergachtige streken beperkt zijn. Vermits 

 deze dieren, door hunne talrijkheid, grootte en het nut, 

 hetwelk zij door- hun voortreffelijk vleesch opleveren, 

 aan elkeen dadelijk in het oog vallen, zoo hebben 

 reeds de eerste Europesche volkplanters aan de 

 verschillende soorten van Antilopen namen gegeven, 

 die zij, hetzij van de inboorlingen, maar in de meeste 

 gevallen uit hunne eigene taal, en wel van dier'en uit 

 hun moederland ontleenden, die dikwijls in het geheel 

 geene of slechts eene zeer verwijderde overeenkoriisl 



