soort heeft de Anlilope mhorr, van Marükko : zij is 

 intusschen donkerder van kleur, en liet bruin strekt 

 zich over de zijden van den romp en een gedeelte 

 van den kop uit. 



Men heeft ook eene reeks van Gazellen, bij welke 

 de wijfjes geheel van horens ontbloot zijn. De 

 meesten bewonen Azië. Eene dezer, de Tseren, 

 Antilope gutturosa of spicticauda", die in grootte j 

 een ree evenaart, heeft veei'krachtig, rosachtig grijs | 

 haar, hetwelk in den winter langer is dan in den j 

 zomer, eenen korten, donkeren staart, en geelachtig 

 grijze, van dwarsringen voorziene, liervormige horens. 

 Het strottenhoofd is sterk uitpuilend. Deze dieren 

 houden zich op de groote, boom- en veelal waterloozo j 

 vlakten van Middel-Azië op. Zij kunnen zeer snel 

 loopen, maken groote sprongen, en zijn zeer vreesachtig 

 van aard. De gewone Antiloop van Itidië, Antilope 

 cervicapra, heeft ranke, maar groote, eenigzins 

 schroefvormige en van vele ringen voorziene horens. 

 De onderdeelen van het ligchaam zijn wit, de 

 bovendeelen bruin of, bij zeer oude voorwerpen, 

 zelfs zwart. Jonge voorwerpen zijn daarentegen licht 

 bruin met eene witte streep aan weerszijde van het 

 lijf. Deze soort wordt een weinig grooter dan een 

 ree. Zij bewoont Hindoestan en Bengalen, en is in 

 deze landen aan elkeen bekend, te meer daar de 

 Oud-Indische Godenleer gewag van haar maakt en 

 haar beeld in den Indischen dierenriem dat van den 

 Steenbok vervangt. Haar tegenwoordige landnaam 

 is ))Safm." Zij leven gezellig, in troepen van vijftig 

 tot zestig stuks, die door een ouden bok aangevoerd 

 worden. Zij voeden zich met gras en saprijke 

 kruiden. Bij het gi'azen zetten zij voorposten uit, 

 die alles, voornamelijk heesters of elke gedekte plaats 

 waar zich de jager verborgen kan houden, zorgvuldig 

 bespieden, en bij gevaar oogenblikkelijk aan het loopen 

 gaan, waarop onmiddellijk de geheele troep de vlugt 

 neemt. Zij rennen met zoo buitengewone snelheid, 

 dat men haar, noch met den hond, noch te paard 

 kan inhalen, en kunnen derhalve ook alleen met 

 hulp van den valk of den jagttijger bemeesterd 

 worden. De verhalen der jagers omtrent hare 

 buitengewone vlugheid, de verte en hoogte der 

 sprongen die zij maken, grenzen schier aan het 

 ongeloofelijke, en doen denken aan hetgeen men 

 hieromtrent van den springbok van Zuid-Afrika 

 berigt. In de gevangenschap wordt dit dier zeer tam. 

 Men treft het in de meeste Dierentuinen levend aan. 

 In Kallerland heeft men eene soort, Antilope melampus, 

 die door hare grootte, slanke en zeer fraaije gestalte 

 uitmunt. Zij is grooter en hooger op de pooten 

 dan het damhert. Hare horens zijn liervormig, 

 maar met een hoekige bogt. De hoofdkleur is een 

 fraai rosbruin, hetgeen echter door eene zwarte, van 

 achteren gesplitste en de schenkels omzoomende 

 rugstreep afgebroken wordt. Knie en hakken zijn 

 eveneens zwart, maar de buik is wit. Dit fi'aaijc 



dier bewoont boschachtige valleijen. Het is bij de 

 inboorlingen onder den naam van Pallah bekend, en 

 behoort onder de zeldzame soorten. — Nog zeldzamer 

 en zeer merkwaardig door het haar, de horens en 

 eene aanzwelling achter elk neusgat, is de Tscliiroe, 

 Antilope Haclgsonii. Zij wordt op de hooge bergvlakten 

 van Tubet aangetroffen, uit welke afgelegene en 

 weinig door Europeanen bezochte streken zij moeijelijk 

 levend te vervoeren zoude zijn. Het haar is zeer 

 fijn, wolachtig, buitengewoon digt staande, op de 

 bovendeelen rosachtig, op de onderdeelen wit, op 

 den snuit en de pooten zwartachtig; nader beschouwd, 

 ontwaart men, dat dit wolachtige haar niets is dan 

 het vilthaar, hetgeen, gelijk dit bij de tamme sclm|i('n 

 en geiten plaats heeft, op kosten van het eigenlijke 

 of buitenhaar ontwikkeld is. De horens zijn bijkans 

 regt opstaande en zeer lang, maar zwak. De streken om 

 mond en neus zijn digt met borstelharen bedekt. De 

 Tschiroe leeft gezellig, en wordt somtijds in kudden van 

 eenige honderd stuks aangetroffen. — De Sa'irja, Antilope 

 saïffa, is vooral merkwaardig door de buitengewone 

 on twikkeling der kraakbeenderen van den neus.waardoor 

 het geheele bovengedeelte van den snuit als opgezwollen 

 en in de lengte als sterk gewelfd verschijnt. Dit 

 dier bereikt de grootte van het damhert. De horens 

 zijn niet groot, eenigzins liervormig, grijsachtig 

 geel en doorschijnend. De ooien zijn breed en kort. 

 Het haar is in den zomer geelachtig bruin, in den 

 winter langer en grijsachtig wit. Dit dier wordt van 

 Turkestan tot Zuidelijk Rusland en Polen aangetroffen, 

 is echter in vele streken van laatstgenoemde landen 

 óf geheel uitgeroeid óf door vervolging zeldzaam 

 geworden. Het bewoont opene vlakten, en voedt zich 

 voornamelijk met zoute planten en alsem. In het 

 najaar zoeken deze dieren, tot zeer groote troepen 

 vereenigd, meer zuidelijk gelegene streken op. Hun 

 reuk is uitstekend. Het wijfje werpt telkens één jong. 

 Een der grootste vijanden dezer dieren is eene soort 

 van groote -vlieg, die hare eijeren in hunne huid, 

 vooral langs de rugzijde, legt. De maden, die hieruit 

 ontstaan, en in de huid blijven leven, doorbooren 

 deze letterlijk als een zeef, en dit verschijnsel is zoo 

 algemeen, dat men slechts zeer zelden eene gave 

 huid dezer antilopen aantreft. Ook de wolven rigten 

 groote verwoestingen onder deze dieren aan, doordien 

 zij, wanneer zij een troep daarvan ontmoeten, daarop 

 gezamenlijk jagt maken, en er zooveel mogelijk dooden. 

 De inboorlingen stellen eveneens, van hunne zijde, 

 allerlei middelen in het werk om deze dieren te 

 bemeesteren. Eene zeer geliefkoosde jagt is die met 

 roofvogels, waartoe men echter den land-arend, en 

 niet den valk, bezigen moet. Waar het vuurgeweer 

 ingevoerd is, gebruikt men dit natuurlijk bij vooi'keur, 

 om deze dieren magtig te worden. Men jaagt hen 

 ook eenvoudig door ze, te paard rijdende, te vervolgen 

 tot dat ze van vermoeidheid niet verder kunnen, en 

 gemakkelijk gevangen worden. 



