Be Saiga. Antilope Saiga. 



In AfVikii lieeft men (?ene kleiiio reoks van Antilopen, 

 die men de kaam a-anti lopen noemen kan, en aan 

 welke men ook, ofschoon oneigenaardig, den naam 

 van Hert-Antilopen gegeven heeft. Zij vallen vooral 

 zeer in het oog, doordien haar kop zeer langwerpig, 

 en de romp op het kruis veel lager, is dan op de 

 schoft, die eenigzins bultvormig uitsteekt. De hog^ens, 

 bij beide seksen aanwezig, zijn van modelmatige 

 grootte, maar zeer stevig, liervormig, daartói) als 

 eene S gekromd en, aan de voorzijde, van groote, 

 lialfkringvormige knobbels voorzien. De staart reiltit 

 tot aan de hielen en is aan zijn einde van eene kwast 

 voorzien. Men heeft den naam van Hert- .\nti lopen 

 ontleend aan de gewone soort van Znid-iVfrika, in de 

 wetenschap Antilope caama, door de oud-Hollandsche 

 volkplanters zeer oneigenaardig sHertebeest" genoemd. 

 Dit dier bereikt nagenoeg de grootte van ons hert. 

 Het is kaneelbruin van kleur, maar het bovengedeelte 

 van de pooten en de snuit zijn zwart. Het hertebeest 

 bewoont opene vlakten, is echter thans, gelijk 

 verscheidene andere groote soorten van Antilopen, 

 biimen de grenzen der Ka^ip-Kolonie nagenoeg of 

 geheel uitgeroeid. Het vereenigt zich, ter opzoeking 

 van streken rijk aan voedsel, dikwijls tot troepen van 

 verscheidene hondeid stuks. Bij het spoedig loopen 

 vallen zij in hetgeen men den galop noemt. Gedurende 

 liet rondzwerven vereenigt zich de Kaama dikwijls 

 met allerlei andere dieren, tot groote gezelschappen. 

 Men ziet alsdan, behalve de Kaama's, vooral spring- en 

 boschbokken, zooals ook struisvogels, door elkaar. 



I Onder al deze soorten speelt intusschen de Kaama. 

 I als de voorzigtigste en sluwste, de hoofdrol. De reuk 

 j en het gezigt dezer antiloop zijn buitengewoon scherp. 

 I Zoodra het minste gevaar bespeurd wordt, begeeft 

 j zich de aanvoerder als dol op de vlngt, en dit 

 voorbeeld wordt oogenblikkelijk door alle overige 

 voorwerpen der gezamenlijke kudde gevolgd. Wanneer 

 déze dieren achterhaald worden, en geen anderen 

 uitweg Moeten, keei'en zij zich om, en storten zich, gelijk 

 een stier, op hunnen vervolger. Zij worden gewoonlijk 

 met geweerschoten gedood. Gedurende den bronstijd 

 hebben er hevige gevechten tusschen de mannetjes 

 plaats. Het wijfje werpt telkens slechts één kalf, 

 hetgeen tot den volgenden bron.stijd bij de moeder 

 blijft, .long gevangen, worden deze diei-en vrij tarn. 

 intussohen worden de mannetjes op gevorderden leeftijd 

 dikwerf onhandelbaar. Men ziet deze sooit nog van 

 tijd tot tijd in de Diergaarden, maar zij worden van 

 jaar tot jaar moeijelijker te verkrijgen. — Men heeft 

 in de binnenlanden \an Mossambique eene andere 

 soort. Antilope Lic/itensteinü, wier horens veel breeder 

 zijn en die op de bovendeelen fraai kastanjebruin, op 

 de zijden geelbruin is. Dit is tot nog toe de zeldzaanisti' 

 soort der geheele onderafdeeling. Zij zou, levend naar 

 Europa vervoerd, tot eene der grootste sieraden der 

 Dierentuinen verstrekken. — Nog eene andere soort van 

 Noordwestelijk Afrika, de Antilope hubalis, onderscheidt 

 zich van de beide voorgaande, doordien zij geheel 

 eenkleurig vaalbruin is, terwijl de horens minder hoekig 

 en in het midden meer buitenw'aarts gekromd zijn. 



