lietgL'L'ii echter, üp den romp, door witte dwarsslrepen : ons hert, rnaar, gehjk bij deze soort, is het 

 afgebroken woi'dt. Dit dier overtreft in grootte : aanmerkelijk kleiner en zwakker. 



wijfje 



De Koedoe. Antilope sirepsiceros. 



In Kafferland heeft men eene andere groote soort, 

 Jttlilope enryceroi, of »Angassii", wier horens echter 

 slechts éénen schroefgang vormen. Zij heeft bovendien 

 veel donkerder kleuren, eene witte overlangsche 

 rugstreep, en is fraaijer geteekend. Eene kleinere 

 soort, die niet veel zwaarder wordt dan eene groote 

 ree, is de Bosch-bok, Antilope «ylvatira. Zij is rosbruin, 

 met witte vlekken aan de dijen. In Senegambië 

 en aan de Kust van Guinea wordt zij vertegenwoordigd 

 door eene zeer verwante soort, Antilope scripla, bij 

 welke echter den romp van verscheidene witte, dwarse 

 en overlangsche strepen voorzien is. Zij heeft de 

 gewoonte, hare lange rugharen op te rigten als de 

 hyena's te doen plegen. In Abyssinië leeft een 

 dier, sDecula" genoemd, hetwelk slechts weinig van 

 laatstgenoemde soort schijnt te verschillen. 



Nagenoeg geheel op zich zelf staande is de Addax 

 of ))Mendes", Antilope nasimaculata. Zij heeft nagenoeg 

 de grootte van eenen ezel, is plomp van gestalte, 

 heeft zeer stevige pooten en breede hoeven, en draagt 

 den kop meestal, gelijk de runderen, regt vooruit. 

 Zij lieeft groote, bij beide seksen aanwezige horens, 

 die van ringen voorzien zijn, en eene lierachtig 

 schroefvormige gedaante vertoonen. De Addax is 

 wit, maar deze tint gaat op den lials en kop in 



bruinachtig over. Zij wordt in de zandwoestijnen 

 van Nubië en aanliggende landen aangetroffen. 



Bij de Os-Antilopen zijn de horens regt, slechts 

 weinig gedraaid, en bij de wijfjes zwakker dan bij 

 de mannetjes. Zij doen overigens, door hare gestalte, 

 aan de ossen denken, en haar hals is ook, gelijk 

 bij deze, van eene kwabbe voorzien. De grootste 

 dezer en in het algemeen de grootste en zwaar.ste 

 van alle Antilopen is de Oreas, Antilope Oreas, door 

 de Hollanders van Zuid-Afrika sEland" genoemd. Zij 

 evenaart in grootte eenen zwaren os, en is grijsachtig 

 isabelkleurig. De bekende Engelsche reiziger Livingston 

 heeft reeds in 1850 de volgende opmerkingen omtrent 

 dit dier gemaakt. Het is een volkomen bewezen 

 feit, dat het Eland, gelijk de Geins-bok, de Duiker-bok, 

 Steen-bok en andere Antilopen van Zuid-Afrika, 

 gedurende maanden zondei' water kunnen leven. 

 Het Eland wordt bovenmatig vet gedurende het 

 droogste jaargetijde, te weten in den winter, wanneer 

 gras en kruiden verwelkt en zelfs zoo droog geworden 

 zijn, dat zij met de hand tot stof kunnen worden 

 gewreven. Desniettegenstaande bevat de maag van al 

 deze dieren, wanneer zij geopend wordt, eene 

 aanmerkelijke hoeveelheid vocht. Gedurende onzen 

 tügt door de woestijn, leverde ons dit dier toereikend 



