voedsel, en daar liet zoo groot is als een os en zijn 

 vleesch het rundvleesch overtreft, zoo mag men zich 

 met regt verwonderen, dat dit dier nog niet in 

 Engeland ingevoerd is. Wij voegen hier bij, dat de 

 proeven, in dit opzigt genomen, tot geene gunstige 

 uitkomst geleid hebben, vermits dit dier veel meer 

 voedsel noodig heeft dan ons rund, aan besmettelijke 

 ziekten onderhevig, en in vele opzigten onhandelbaar 

 is. In Senegambië wordt de plaats dezer soort [ 

 vervangen door een daarmede naauw vermaagschapt 

 dier, Antilope Derbiana genoemd. Dit onderscheidt 

 zich voornamelijk door veel fraaijere kleuren. De 

 hoofdkleur van het mannetje is een bleek roodachtig ' 

 bruin ; de hals is zwartachtig ; het heeft eene zwarte 

 streep langs den rug, en ongeveer vijftien witte ; 

 dwarsstrepen aan de zijden van den romp. Het 

 wijfje is donkerbruin van kleur. — Men heeft op ' 

 Celebes een dier, den Anoa, Jnlüope depressicorms, j 

 genoemd, hetwelk zich eenigzins aan de beide 

 voornoemde soorten aansluit, maar lager op de pooten 

 is dan alle overige Antilopen, en derhalve, als het 

 ware, den overgang maakt tot de runderen, tot 

 welke het zelfs door den Engelschen natuurkundige 

 .1. E. Gray gebragt werd. Het heeft de grootte 

 van een zwaren bok, het oude mannetje is zwart 

 van kleur, de wijfjes en jongen zijn min of meer 

 donkerbruin. 



Men kan den naam van buffel-.\ntilopen aan 

 twee soorten geven, wier horens aan die der 

 Afrikaansche buffels doen denken, dat is te zeggen, 

 zwaar, breed, aan liun grondgedeelte halvemaansgewijze 

 gekromd, naar buiten en beneden en vervolgens naar 

 voren en boven aekromd zijn. Deze dieren overtrefl'en 



in grootte eenen ezel; hun kop is tamelijk langwerpig, 

 maar de snuit daarentegen breed, gelijk bij de 

 runderen ; de staart is van eene lange kwast, en de 

 hals van boven van eene soort van manen voorzien, 

 die door regtopstaande haren gevormd worden. Deze 

 dieren worden in Zuid-Afrika aangetroffen. Zij zijn 

 wild van aard, slaan met de pooten achteruit als de 

 paarden, en stoeten met de horens als de runderen. 

 De meest bekende soort is de Gnoe, Antilope gnu. 

 Zij is eentoonig bruin van kleur. Men lieeft in den 

 Gnoe den sCatoblepon" der oude schrijvers meenen 

 terug te vinden; maar laatstgenoemd dier is blijkbaar 

 de Aethiopische Buffel, »Bos brachyceros" genoemd. 

 De Gnoe, door de Hollandsche volkplanters in 

 Zuid-Afrika ook sWilde-beest" genoemd, is, gelijk 

 de meeste groote dieren dezer streken, binnen de 

 grenzen der Kolonie van de Kaap geheel of nagenoeg 

 geheel uitgeroeid. Daarentegen komt hij in Kafferland 

 en in het algemeen in het Noord-Oosten der Kolonie 

 nog in groote menigte voor. Gelijk vele andere 

 Antilopen, begeeft hij zich, gezellig, naar die streken, 

 waar hij een overvloedig voedsel vindt. Men zegt, 

 dat de Gnoe's bij aannadering van jagers, in plaats 

 van zich op eene regtstreeksche vlugt te begeven, 

 om deze, als het ware, op allerlei wijze, heendraaijen 

 en zoodoende buiten schot blijven en den jager 

 vermoeijen. In de Oostelijke streken der binnenlanden 

 van Zuid-Afrika, heeft men eene andere soort. 

 Antilope gorgon of »taurina," en door de Hollanders 

 dezer streken jBastaard-Wilde-beest" genoemd. Zij is 

 kennelijk aan haren, gelijk bij de schapen, gewelfden 

 snuit en doordien haar romp van donkere, ofscliocm 

 smalle dv^arse strepen voorzien is. 



/ -^k^^-^ 





Antilope tjn 



