™ gaat vooral 's morgens en 's avonds op de hellingen 

 der bergen grazen. Het is algemeen bekend, dat de 

 jagt op deze dieren, hetzij door hunne schuwheid, 

 hetzij wegens den aard van hlin verblijf, met groote 

 moeijelijklieden en gevaren vergezeld gaat. De 

 Vork-Gems. Antilope furcifera. wijkt van alle overige 

 soorten van Antilopen en hoornvee in het algemeen 

 daardoor af, dat hare horens aan de voorzijde van 



ecnen dikken, ofschoon korten, zijtak voorzien ziju. 

 Dit dier overtreft de gewone gems een weinig in 

 grootte, en is bruin van kleur. Het bewoont de 

 gebergten van Westelijk Noord- Amerika, daalt echter, 

 ter wille van voedsel, dikwijls in de groote grasvlakten, 

 aldaar sprairies" genoemd, af. Men treft het alsdan 

 aan tot groote troepen vereenigd. 



DE HERT-DIERE N. 



Men vat onder dezen naam de geslachten der 

 herten en muskusdieren zamen, en telt er ook bij 

 de Giraf, die een geslacht op zich zelf vormt. Deze 

 dieren hebben, in hun maaksel en, met uitzondering 

 van den geheel eigenaardigen vorm der Giraf, ook 

 ten opzigte van hunne uiterlijke gestalte, zeer veel 

 overeenkomst met het hoorn vee, van 't welk zij 



= intusschen ten eenenmale afwijken door het geheel 



verschillend maaksel van hunne horens. Wanneer 

 deze ontbreken, is het derhalve in enkele gevallen 

 moeijelijk, dieren van beide familiën, b.v. de wijfjes 

 van sommige kleine hert- en antilopen-soorten bij 

 den eersten oogopslag te onderscheiden: intusschen 

 zijn de herten gekenmerkt door de haarkwast, welke 

 men bij hen gewoonlijk beneden de hak ontwaart 

 en die bij de antilopen ontbreekt. De horens der 

 hertdieren zijn oogenblikkelijk te herkennen, doordien 

 zij, geheel van eene schedeachtige hoornbekleeding 

 ontbloot, gevormd zijn uit eene eenvormige beenachtige 

 massa. Deze horens vertoonen zich als een paar, 

 veelal van zijtakken voorziene stangen; zij worden 

 jaarlijks vernieuwd en, in tegenoverstelling van de 

 blijvende kokerhorens van het eigenlijke hoornvee, 

 geweijen genoemd. 



; Men heeft bij sommige soorten dezer familie 



hoektanden, maar dit kenmerk is zoo geheel en al 

 ondergeschikt, dat het op zijn hoogst bij onderscheiding 

 der soorten in aanmerking kan komen. 



De hert-dieren zijn, met uitzondering van 

 Nieuw-Guinea, Australië en Polynesië. over alle 

 werelddeelen verspreid. 



Zij vormen drie geslachten, te weten, die der 

 herten, der muskusdieren en der Giran'cn. 



DE HERTEN. CERVUS. 



De herten zijn de eenigen van alle liertdieren, die 

 geweijen vertoonen, Intusschen zijn deze geweijen slechts 

 bij de mannetjes aanwezig, met uitzondering echter 

 van het rendier, wiens wijfje een gewei heeft, gelijk 

 het mannetje. De geweijen worden gevormd op de 



zoogenaamde rozenstokken, dat is te zeggen op twee 

 rolronde, van eenen korreligen rand, de rozenstok 

 genoemd, voorziene, achter en boven het oog staande 

 uitsteeksels van de voorhoofdbeenderen. Gedurende 

 hunne ontwikkeling zijn deze geweijen met eene door 

 wolachtig haar bedekte huid bekleed, door wier 

 talrijke bloedvaten hun groei te weeg gebragt wordt, 

 welke huid echter afsterft, zoodra de geweijen hunne 

 bepaalde grootte bereikt hebben. Deze vertoonen 

 zich in het eerste jaar gewoonlijk in de gedaante 

 van eenvoudige spitsen; maar bij elke vernieuwing 

 der geweijen heeft er eene ontwikkeling in lengte 

 en omvang plaats, het getal der zijtakken wordt 

 veelal aanmerkelijk, en vermeerdert jaarlijks; ofschoon 

 bij andere soorten, behalve de punt, aan elk der 

 geweijen slechts twee takken aanwezig zijn en men 

 zelfs eenige kleine soorten heeft, wier geweijen steeds 

 de gedaante eener eenvoudige spits behouden. Men 

 geeft den naam van oogtakken aan het eerste paar 

 takken, die aan de voorzijde digt bij den rozenstok 

 te voorschijn komen, en den naam van kroon aan 

 de takken, die zich somtijds straalvormig aan het 

 einde der geweijen uitbreiden, terwijl,, de tak, die 

 bij wijlen tusschen den oogtak en de boventakken 

 aanwezig is, middeltak genoemd woidt. 



De grootte der herten is zeer verschillend volgens 

 de soorten: sommigen evenaren in grootte een paard, 

 terwijl anderen naauwelijks die eener jonge geit 

 bereiken. Hunne pooten zijn tamelijk lang en veelal 

 rank; hun staart is kort, het ligchaam zijdelipgs 

 zamengedrukt, en velen dragen den hals opgerigt. Bij 

 sommigen zijn hoektanden in de bovenkaak aanwezig. 



Men kent meer dan twintig soorten van herten. 

 Zij bewonen Amerika, Europa, Barbarijë .en A2ië tot 

 Japan, de Philippijnsche eilanden en den Jndischen 

 Archipel, oo.stelijk tot Halmahera en Timor. 



Men kan de verschillende soorten van herten in 

 een negental groepen verdeelen, van welke sonnuigen 

 echter slechts eene soort bevatten. 



Het Rendier, Cervus iarandus, behoort onder de 

 soorten die eene groep op zich zelve vormen. Dit 



