kwast aan den staart en deze is grootendeels zwart 

 van kleur. Dit is het groote hert van Java, hetgeen 

 echter naar Zuidelijk Borneo overgeplant werd en 

 thans aldaar in den verwilderden staat aangetroflen 

 wordt. Zoodanige herten worden ook op Halmahera 

 met Batjan, Amboina en Timor waargenomen, maar 

 zij bereiken op deze eilanden niet de grootte van 

 den Roesa van Java : men heeft ze onder den naam 

 van den »Roesa der Molukken of Cervus Moluccensis" 

 als eene eigene soort afgescheiden. — Bij het Axk-hert, 

 Cervus axis, is de voorste boventa.k een weinig naar 

 binnen gekeerd. Het bereikt de grootte van het 

 damhert en heeft, gelijk deze soort, den rug, de 

 zijden van den romp, de schouders en dijen met 

 witte vlekken versierd. Het axishert bewoont het 

 vasteland van Indië, en houdt zich bij voorkeur 

 in streken met hoog gras en riet bedekt op. Daar 

 dit dier niet zeldzaam is en troepsgewijze leeft, 

 zoo biedt het een voornaam jagtvermaak aan voor 

 Inlanders en Europeanen. Het werd, wegens zijne 



fraaije kleuren in de parken van Engeland en van 

 daar ook op het vasteland van Europa ingevoerd. 

 In dezen half wilden staat, toont het zich, even als 

 in de Diergaarden, als een zacht en zeer handelbaar 

 dier. — Op het vasteland van Indië heeft men ook 

 nog het Zwijn-heri, Cervus porcinus, hetgeen veel lager 

 op de pooten is dan al de overige soorten en wiens 

 stem in eene soort van knorrend geluid bestaat. 

 Dit dier bereikt naauwelijks de grootte van onze ree. 

 en heeft de zijden van den romp van lichte, maai- 

 veelal zeer onduidelijke vlekken voorzien. 



De Miintjak. Cervus Muntjac, is merkwaardig omdat 

 zijne kleine geweijen op eenen langen steel zitten 

 en slechts eenen zijtak, te weten, den oogtak, hebben. 

 Dit dier heeft de grootte eener geit. Het is over 

 het geheele vasteland van Indië en over China tot 

 de Philippijnsche en Soenda-eilanden verspreid. De 

 kleur van het haar biedt, dikwijls volgens de landstreken, 

 allerlei wijzigingen tusschen rood-, ros- en geelbruin 

 aan. 



VM-XNS-^^N 



De Muntjak. Cervus muntjac. 



De ree. Cervus capreolus, behoort in Europa en een 

 gedeelte van Azië t' huis. Dit dier is gekenmerkt 

 door zijnen staart, die zoo buitengewoon kort is dat 

 hij in het geheel te ontbreken schijnt, en door zijne 

 geweijen, die van boven gevorkt, en van zeer hoog 

 geplaatste en naar boven gerigte oogtakken voorzien 

 zijn. De ree bereikt eene lengte van i'uim drie voet. 

 Het haar is in den zomer kort en bruinrood, in 

 den winter lang, bros en roodachtig grijs. De stuit 

 is steeds witachtig. De ree houdt zich in bosschen 

 op. De bronstijd valt in de maand Augustus; daar 

 echter het begin der ontwikkeling van het bevruchte 

 eitje eerst drie maanden later plaats heeft, zoo duurt 

 de geheele draagtijd veertig weken. Men wil, dat de 

 reeën, die oostelijk van het Oeralgebergte tot aan 

 de Lena-rivier en tot Perzië voorkomen, van de 



onzen afwijken door eene meer opmerkelijke grootte. 

 in welk opzigt zij het damhert moeten evenaren. 



De Reeherten bewonen uitsluitend Amerika. In 

 grootte evenaren zij onze reeën of ons damhert, of 

 overtreffen dit zelfs. Zij hebben halvemaansgewijze 

 naar voren gekromde geweijen, die, behalve liet hoog 

 geplaatste en naar boven gerigte paar oogtakken. 

 gewoonlijk nog twee, somtijds echter ook een 

 grooter getal takken hebben. De grootste soort, 

 Cervus paludosiis, wordt in moerassige streken van 

 Brazihë aangetroffen. Hare hoofdkleur is een 

 geelachtig roestbruin. Zij is zeer zeldzaam, zelfs in 

 de verzamelingen van opgezette dieren. — De gewone 

 soort van Noord-Amerika, Cervus Virginianus, heeft 

 ongeveer de grootte van ons damhert. — In Suriname 

 tot Columbia heeft men eene soort, Cervus nemoralis 



