en de oevers der Ganibia-rivier. Zij heeft eene witte. 

 overlangsche streep langs de zijden van den romp 

 en witte vlekken op den rug. Men treft haar bij 

 het water aan, waarin zij ook haar voedsel zoekt. 

 De overige soorten van Bastaard-muskusdieren hebben 

 aan de voorzijde van den hals drie witte strepen, 

 t>n de achterrand van de aohterpooten beneden de 

 hiel is naakt en eeltachtig. — De soort van Ceylon, 

 MoscJius Slatdeyanus, is gekenmerkt door hare fraaije 

 roodachtig rosse kleur. Zij is zeer zeldzaam. — De 

 gemeenste soort van allen is de Kantjü, Moscims 

 Javanicns. Zij is menigvuldig op Java, en bereikt 

 slechts anderhalven voet lengte. — De Nnpu. Mosc/ius 



nap/t, die den Kantjil op Borneo, Sumatra en Malakka 

 vervangt, is een weinig grooter en lieeft den nek 

 met grijs gespikkeld. 



DE GIRAF. 

 CAMELOPARDALIS. 



De Giraf, Cameloparclalis ffirafa, die ook wel 

 »kameelpaard" genoemd wordt, is het hoogste van 

 alle landdieren, en zeer gekenmerkt door hare geheel 



De Giraf. Cawe/opardalis i/irafa. 



eigenaardige gestalte. Zij heeft deze voornamelijk 

 te danken aan haren buitengewoon langen hals. 

 hare lange pooten en haar ineengedrongen, sterk 

 naar achteren afhellend ligchaam. Zij wijkt ook nog 

 van de overige hei'tdieren af door het volslagen 

 gebrek der beide achterste hoeven, en doordien haar 

 kop, in plaats van horens of geweijen, van twee op 

 de voorhoofdsbeenderen zich verheffende rolvormige, 

 van boven eenen opgezwollen rand vertoonende, maar 

 door de algemeene huid bekleede, afzonderlijke 

 beenderen voorzien is. Men ontwaart bovendien 

 tusschen deze beide rolvormige uitsteeksels, eene 

 verhevenheid, voortgebragt door de in hun midden 

 opgezwollene voorhoofdbeenderen. De giraf bereikt, 

 regtop staande, eene hoogte van '16 tot 17 voet; maar 

 zij draagt den hals gewoonlijk in eene schuinsche rigting 

 en niet loodiegt. Haar staart is aan zijn einde van 

 lang haar vooizien, hetgeen bijkans tot op de enkels 



nederhangt. Hare tong is zeer lang. De algemeene 

 kleur der giraf is een licht bruin, hetgeen echter 

 door groote. donkerbruine, onregelmatig drie- of 

 vierhoekige vlekken afgebroken wordt. Zij bewoont 

 Oostelijk Afi-ika van Nubië tot Kaflerland. Zij houdt 

 zich in vlakke, met struiken of boomen begroeide 

 streken op, en voedt zich voornamelijk met de 

 bladeren van Acacia's, die zij met de lippen afplukt, 

 terwijl zij de takken, na hare lange tong daarom 

 geslingerd te hebben, vasthoudt. Om den grond met 

 den kop te kunnen bereiken, moet zij hare voorpooten 

 ver uiteenspreiden. Men treft de giraf tot kleine 

 troepen van vier tot zes stuks vereenigd aan. Zij 

 stapt in pasgang. Snel loopend, valt zij in den 

 galop. Zij vertoont zich alsdan, door de groote 

 sprongen, die zij met liare lange beenen maakt, en 

 door hare onvermoeidheid. veelal vlugger ter been 

 dan het beste paard. De giraf was reeds aan de 



