oude volken bekend, en er werden verscheidene malen 

 levende voorwerpen naar het oude Rome gebragt. 

 Later geschiedde dit eerst weder in het jaar 1827; 

 maar sedert dezen tijd werden er herhaaldelijk naar 

 Europa vervoerd en in de Dierentuinen gehouden. 

 De giraf teelt ook in de gevangenscliap voort. Het 

 wijfje draagt veertien maanden, en het eene jong, 

 hetgeen zij telkens ter wereld brengt, heeft reeds 

 bij de geboorte eene lengte van zes voet. 



DE KAMEEL-DIEREN. 



Deze laatste familie der herkaauwende dieren wordt 

 gevormd door de kameelen en lama's. Deze dieren 

 wijken door hunne gestalte en ook in vele andere 

 opzigten van de overige herkaauwende dieren af, en 

 zijn voornamelijk gekenmerkt doordien zij op de 

 geheele, van eene zool voorziene ondervlakte der 

 teenen loopen en deze teenen met eenigzins gekromde, 

 hoefachtige nagels gewapend zijn. De achterhoeven 

 ontbreken, gelijk bij de giraf. Deze dieren bereiken 

 eene min of meer aanmerkelijke grootte. Hun hals 

 is lang en hunne gestalte onbevallig. Hunne bovenlip 

 is, door eene diepe, overlangsche spleet, in twee 

 afdeelingen gescheiden, die elk afzonderlijk bewogen 

 kan worden. Zij hebben wijde, spleetvormige neusgaten, 

 die zij door middel van kleppen sluiten kunnen. 

 Hunne wenkbraauwen steken sterk vooruit. Zij 

 hebben noch horens, noch geweijen. Hun ligchaam 

 is met min of meer verlengd, wolachtig haar bedekt. 

 De kameeldieren zijn van hoektanden voorzien. In 

 de bovenkaak ontwaart men slechts twee snijtanden, 

 en deze hebben den vorm van hoektanden en zijn 

 zoo geplaatst, dat er aan weerszijde een te staan 

 komt. De onderkaak is daarentegen met zes gewone 

 snijtanden gewapend. De hoektanden worden somtijds 

 nog door een kies gevolgd, die den vorm van een 

 hoektand heeft. Wat de eigenlijke kiezen betreft, 

 er zijn aan weerszijde der bovenkaak slechts vijf, 

 der onderkaak slechts vier aanwezig. Deze dieren 

 hebben gewoonlijk twaalf paar ribben en zeven 

 lendewervels. 



Zij vormen twee zeer natuurlijke geslachten, te 

 weten die der kameelen en lama's. Eerstgenoemde 

 worden oorspronkelijk in de woestijnen van Middel- 

 en West-Azië, gelijk ook in die van Noordelijk Afrika 

 aangetroffen; laatstgenoemde bewonen daarentegen 

 de hooge gebergten van Westelijk Zuid-Amerika. 

 Intusschen werden deze dieren, als voor deze streken 

 niet slechts hoogst nuttig, maar zelfs onontbeerlijk, 

 reeds in de vroegste tijden door de inboorlingen 

 getemd en door hen als huisdieren gebezigd, weshalve 

 zij grootendeels niet meer in den oorspronkelijk 

 wilden staat aangetroffen worden. 



DE KAMEELEN. 



C A M E L U S. 



De kameelen zijn zeer hi het oog vallend door 

 hunnen van een of twee groote vetbulten voorzienen 

 rug en door hunne, tot nagenoeg aan het einde, 

 door de huid en eene gemeenschappelijke hoornachtige 

 zool tot een geheel verbondene teenen. Zij dragen 

 hunnen hals in dier voege, dat zijn achtergedeelte 

 regt vooruit, het voorgedeelte naar boven gerigt is. 

 Hunne beide eerste magen, te weten, de pens en de 

 muts, zijn van eene menigte eironde cellen voorzien, 

 die, door spierwanden sluitbaar, tot berging van eene 

 opmerkelijke hoeveelheid water dienen. Dit water 

 wordt echter, weinige dagen nadat het opgenomen 

 is, in een onaangenaam riekend, slijmerig vocht 

 veranderd, hetgeen volstrekt niet tot drinkwater 

 strekken kan, ofschoon men dit algemeen, in navolging 

 eener oude Arabische fabel, verhaalt. De kameelen 

 kunnen overigens dagen lang zonder water leven, 

 daarentegen drinken zij alsdan zeer veel op eens. Hun 

 voedsel bestaat in allerlei drooge kruiden, en zij zijn 

 in het algemeen zeer matig in het eten. Bij gebrek 

 aan toereikende levensmiddelen heeft de voeding 

 gedeeltelijk plaats ten koste van de vetbulten, en deze 

 verminderen allengs aan omvang of verdwijnen zelfs 

 nagenoeg geheel en al, om echter wederom gevormd 

 te worden zoodra de oorzaak hunner vermindering 

 opgeheven is. De kameelen slapen met opene oogen. 

 Zij woelen zich gaarne, met de voorpooten knielende, 

 in het stof rond. Zij zijn eerst in hun zesde jaar 

 volwassen, en bereiken den ouderdom van dertig tot 

 veertig jaren. Het wijfje draagt omstreeks veertien 

 maanden. De kameelen overtreffen in grootte een 

 paard. Zij leveren eene goede melk, en hun vleesch 

 wordt gegeten. Men kent slechts twee soorten van 

 kameelen, die reeds bij de oude volkeren bekend 

 waren, en gemakkelijk te onderscheiden zijn aan het 

 getal der vetbulten, van welke de eene er twee, de 

 andere slechts een heeft. 



Men geeft aan de soort met twee vetbulten den 

 eenvoudigen naam van Kameel; dit is de Cameliis 

 Bactrianus der natuurkundigen. Van deze twee vetbulten 

 verheft zich de voorste op de schouders, de achterste 

 op het kruis. Bij deze soort is er, achter den hoektand 

 der onderkaak, nog een overtollige kies in den vorm 

 van een tweeden hoektand aanwezig. De kameel 

 wordt als huisdier bij verschillende volken aangetroffen, 

 welke de woeste streken van Middel-Azië, van de 

 Kaspische Zee tot de woestijn Schamo bewonen , 

 en deze streken schijnen ook het vaderland van dit 

 dier te zijn, hetwelk tegenwoordig nog slechts in 

 den tammen of verwilderden staat schijnt voor te 

 komen. De lange wol van den kameel dient tot het 

 vervaardigen van allerlei stoffen. De kameel verdraagt 

 de koude veel beter dan de tweede soort, de dromedaris, 



