in het koudere Patagonië allengskens in de vlakte 

 neder, alwaar zij zich in groote troepen verspreiden. 

 Zij klimmen zeer goed en zijn zeer nieuwsgierig, 

 waardoor zij niet zelden in handen der jagers geraken. 

 Zij verdedigen zich niet tegen de aanvallen van 

 men.schen en dieren, en de Indianen van Patagonië 

 omsingelen somtijds geheele troepen, die zich, door 

 den schrik verlamd, laten moorden. Verwonde of 

 zieke lamas hebben de gewoonte, zich aan zekere 

 plaatsen, meestal aan de oevers van de rivieren, te 

 begeven om aldaar te sterven. Op deze plaatsen 

 vindt men alsdan groote hoopen geraamten van 

 deze dieren, op anderen ziet men hoopen mest van 

 8 voet middellijn. Het wijfje draagt elf maanden 

 en brengt telkens één jong ter wereld. Zij zijn 

 voor de bewoners van het Andes-gebergte onmisbare 

 huisdieren, die goed vleesch en eene voortreffelijke 

 wol leveren of tot het dragen van lasten gebruikt 

 worden, en waarvan er millioenen in den getemden 

 staat worden aangetroffen. Men onderscheidt vier 

 rassen van lama's, die zich, volgens de proeven door 

 Lord Derby genomen, onderling vermengen, en 

 waarvan er slechts twee in den verwilderden staat 

 aangetrolfen worden. — De eene, de Guamco , 

 Auchenia guanaco, bewoont alle boven als vaderland 

 der lamas genoemde streken. De Guanaco kan , 

 ten opzigte zijner grootte, den langen hals niet 

 medegerekend, met den ezel vergeleken worden. Dit 

 dier heeft roodbruine wol, een' zwartachtigen snuit 

 en witten buik. Men geeft meer bijzonder den 

 naam van Lama aan een i-as, hetgeen de grootste 



overeenkomst met den guanaco heeft, maar slechts 

 in den getemden staat voorkomt en, zoo als vele 

 huisdieren, zeer veranderlijk van kleur is. Dit is 

 het ras, hetgeen tot het dragen van lasten, vooral 

 over de hooge bergpassen, dient. Daar de wijfjes 

 te zwak zijn, gebruikt men slechts mannetjes, die 

 echter met GO tot "100 pond belast, dagelijks niet 

 meer dan 6 tot 8 uren kunnen afleggen. — Een ander, 

 slechts in den getemden staat voorkomend ras, de 

 Paco, gewoonlijk »alpaca" genoemd, onderscheidt zich 

 aanmerkelijk van de guanaco en de lama. Het is 

 eenigzins kleiner: zijn snuit en de ooren zijn korter 

 en zijne onderharen, ten koste der bovenharen 

 ontwikkeld, zijn, vooral op den romp, zeer lang en 

 bedekken niet zelden de helft der pooten, weshalve 

 deze veel korter dan bij de lama en guanaco schijnen 

 te zijn. Het is meestal bruin of zwartachtig van 

 kleur. Dit ras wordt vooral om de wol, welke het 

 levert, onderhouden. In Engeland werd er in het 

 jaar 1840, 3 millioen pond wol dezer dieren ingevoerd. 

 De uitvoer der dieren zelve is door de Peruaansche 

 regering in het jaar 1846 geheel en al verboden. — 

 De Vicunnia, Auchenia vicunnia, schijnt eene van de 

 voorgaande verschillende soort te vormen. Dit dier 

 wordt slechts op de hooge gebergten van het 

 Noordelijk ChiU en van Bolivia aangetroffen. Het is 

 niet veel grooter dan eene geit, heeft eenen korten 

 snuit en tamelijk lang, roodbruin, aan de bovenarmen 

 en onderdeden geelachtig wit wolhaar, hetgeen tot 

 allerlei fijne stoffen verwerkt wordt, maar slechts in 

 geringe hoeveelheid in den handel komt. 



Auc/ifiiia Lama. 



