liL'bbon doen opmerUen, van het paaid vooinanielijk 

 iloordien de lange haren van hunnen staart tot 

 zijn eindgedeelte on do zoogenaannde wratten tot 

 de voorpooten beperkt zijn. Zij bereiken bovendien 

 de grootte van het paard niet, hun kop is 

 grooter en dikker, en de ooren zijn eenigzins 

 lan"er. Do ezels van Azië schijnen allen tot eene 

 sooit to behüoren. Zij onderscheiden zich van de 

 Afrikaansche, doordien hun ligchaam niet, gelijk bij 

 deze. met een aanmerkelijk getal strepen versierd 

 is. Men kan deze dieren onder den algemeenen 

 naam van Ezel, Equus asi/ius, zamenvatten. Onze 

 tamme ezel is blijkbaar, gelijk het paard, uit 

 Middel-Azië afkomstig. De ezels, die men thans 

 nog in den wilden staat in deze .streken aantreft, 

 hebben bijkans de grootte van een klein paard, hun 

 kop is naar evenredigheid kleiner, de ooren zijn korter 

 dan bij onzen tammen ezel, en bij hen ontbreekt 

 de zwarte, dwarse streep over de schouders, terwijl 

 daarentegen de donkere streep langs het midden van 

 den rug aanwezig is. Deze dieren worden door de 

 verschillende volken, in wier landen zij aangetroffen 

 worden, met verschillende namen bestempeld. In 

 Tubet dragen zij, bij voorbeeld, den naam van »Kiang"; 

 bij de Keigiseii, die de hoogvlakten tusschen het 

 Kaspi- en Aralmeer bewonen, dien van sKoelan", en 

 bij de Mongolen op de hoogvlakten van Middel-Azië 

 dien van sDschiggetai". In het algemeen hebben 

 deze dieren kort haar, zij zijn lichtbruin van kleur, 

 maar van onderen wit. De voorwerpen uit de 

 noordelijke gedeelten dezer streken zijn ligter van 

 kleur dan de overigen, en worden door verscheidene 

 natuurkundigen voor eene eigene soort, »Equus 

 hemionus" genoemd, gehouden. De tamme ezels van 

 liet Oosten en Egypte, niet verwaarloosd gelijk 

 onze tnmme ezel, zijn veel fraaijer en grooter dan 

 deze, leidzaani van aaid, en in het algemeen met 

 eigenschappen begaafd, die hen in nuttigheid het 

 paard doen evenaren. Zij worden dan ook zoo zeer 

 gezocht, dat men ze dikwijls het stuk met 500 

 en meer gulden betaalt. Onze tamme ezel, die 

 daarentegen door slecht voedsel en ondoelmatige 

 behandeling in alle deelen verwaarloosd werd, 

 is kleiner dan de wilde ezel; zijn kop is naar 

 evenredigheid grooter; zijn haar is, vooral in den 

 winter, langer, en gewoonlijk graauw van kleur; hij 

 is ti'aag van aard, koppig, ofschoon geduldig, en 

 zich met allerlei slecht voedsel vergenoegende. Hij 

 werd, gelijk het paard, naar Amerika en andeie 

 landen overgeplant. De tanden van den ezel zijn, 

 behalve hunne geringere grootte, niet verschillend 

 van die van het paard, en worden ook op dezelfde 

 wijze gewisseld. De ezelin draagt omstreeks elf 

 maanden, en brengt telkens een, somtijds twee 

 jongen ter wereld. De ezel bereikt in den regel 

 eenen leeftijd van dertig jaren. Hij vergenoegt zich 

 gewoonlijk met vier uren slaap in hot etmaal. Zijn 



sterk stemgeluid klinkt zeer onaangenaam en geheel 

 verschillend van het hinneken der paarden. Men 

 weet dat er ook, vooral in sommige streken, zeer 

 algemeen bastaarden geteeld worden uit het paard 

 en den ezel, en dat degenen, geteeld uit eenen hengst 

 en eene ezelin «muilezels", die uit eenen ezel en het 

 merriepaard smuildieren" genoemd worden. Men heeft 

 ook proeven genomen met de vermenging van den ezel 

 met den zebra, en die van dauw en quagga met het 

 paard, en zoodoende bastaarden van deze verschillende 

 soorten geteeld. 



De ezels, welke Afrika bewonen, onderscheiden 

 zich van den gewonen ezel, doordien hun ligchaam in 

 verschillende rigtingen met donkere strepen versienl 

 is, van welke de eene steeds langs de ruglijn loopt. 

 Zij zijn grooter en steviger van maaksel dan onze 

 tamme ezel. De fraaiste en meest bekende dezer 

 is de Zeira, Equus zebra, door den reiziger Burcliell 

 sEquus montanus" genoemd. 



De Zebra is de meest fraai geteekende sooi't der 

 gestreepte of Afrikaansche ezels. Men kan dit dier 

 oogenblikkelijk van de overige Afrikaansche ezels 

 onderscheiden, hetzij door de zwarte dwarsstrepen, 

 waarvan alle deelen van zijn ligchaam, behalve de 

 buik en de binnenzijde der pooten, voorzien zijn, 

 hetzij door de hoeven, die zeer smal en op de 

 onderzijde diep uitgehold zijn. Het heeft ook meer 

 ribben dan de overige soorten, te weten negentien 

 paar. De lendenwervels zijn zes in getal. Bij de 

 jongen is het haar wolachtig en zij zijn bleeker van 

 kleur dan de ouden. De Zebra bewoont hoog gelegene, 

 bergachtige streken, en begeeft zich vrijwillig niet 

 in de lagere vlakten, welke de beide overige 

 Afrikaansche soorten tot verblijf dienen. De Zebra 

 wordt in Zuidelijk Afrika en sommige streken van 

 Abyssinië aangetroffen, en men heeft reden te 

 vooronderstellen, dat dit dier ook in de Congo-landen 

 voorkomt. Het leeft, gelijk de overige soorten, gezellig, 

 tot kudden van tien tot dertig of meer voor\veri)eii 

 vereenigd. Schuw van aard, is het moeijelijk te 

 naderen en te vangen of te dooden. De Zebra 

 wordt, gelijk de Dauw en Quagga, in vele Dierentuinen 

 levend aangetroffen. Deze drie soorten verdragon de 

 gevangenschap zeer goed en telen er ook in voort. 

 Men heeft dikwijls proeven genomen met het doel, 

 om den Zebra, gelijk het paard of den ezel, tot het 

 rijden of trokken te gebruiken: intusschen schijnt 

 er, bij het boosaardig, verraderlijk, veranderlijk en 

 koppig karakter van dit dier, weinig kans tot slagen 

 te bestaan. De bekende reiziger Sparrmann verliaalt, 

 dat de eerste proeven ten dien aanzien door een 

 rijken Nederlander aan de Kaap de Goede Hoop, 

 reeds in de laatste helft der vorige eeuw, genomen 

 weiden. Hij had twee jong gevangene Zebra's met 

 zorg laten gr'oot brengen, en daar zij zich in het 

 algemeen vrij mak vertoonden, zoo liet hij ze eens 

 voor zijn wagen spannen, en reed, zelf mennende, 



