!)<:■ Zfhra. Eqitus zehra. 



.Iiuinuedt' uit. Er was echter aaii geen beteugelen 

 te denken : de Zebra's gingen op hol en keerden 

 weldra, met het verbrijzelde, rijtuig in hun stal 

 terug. Een ander, nog treuriger geval, luid te 

 Weenen plaats met een jong opgevoed Zebra. Dit 

 voorwerp werd in den beginne zeer zorgvuldig 

 behandeld, en was leidzaam en zacht van aard. 

 Later verwaarloosd, toonde het zich zeer valsch. 

 De iiroef. genomen door een koenen ruiter, om 

 het diei' te temmen, viel ongelukkig uit. Nadat 

 het hem gelukt was, op den rug van den Zebra te 

 springen, sloeg het dier met de achterbeenen geweldig 

 uit, en w-ierp zich op den grond neder. Toen dit 

 niet hielp, om den ruiter te verwijderen, sprong 

 het uit de hoogte in de rivier, zwom naar den 

 tegenovergestelden oever, sprong op het land en, zich 

 plotseling omkeerende, beet het den zadelvasten 

 ruiter een oor af, waarop deze allen lust verloor, zich 

 verder met dit dier in te laten. Er zijn slechts 

 weinige voorbeelden van tamheid van den Zebra 

 bekend. Volgens Cuvier had men in den Plantentuin 

 te Parijs eene Zebra-merrie, die zeer tam was en 

 tot het rijden gebruikt werd, en andei'e voorwerpen 

 werden, ofschoon met veel moeite en na langdurig 

 werk. door den paardentemmer Rai'ev getemfl. — De 

 tweede Afrikaansche ezel is de i)ff!«o, Eqiius Burcla-üü, 

 door den reiziger Burchell valschelijk »Equus Zebra" 

 genoemd. Hij heeft de gestalte van den Zebra en 

 is ook digt gesti'eept als deze; maar deze strepen 

 zijn ligter, eenigzins anders verdeeld, en zij ontbreken 

 geheel en al op de pooten, afwaarts van den bovenarm 



en de dijen, Bovendien zijn zijne hoeven breedei-. 

 van onderen minder uitgehold, en heeft hij, bij een 

 gelijk getal lendenwervels, te weten zes, twee paar 

 i-ibben minder, te weten zeventien, in plaats van 

 negentien jiareu. Dit dier wordt in Zuid-Afrika, 

 maar slechts noordelijk van de Oranje- en Vaahivier 

 aangetrofl'en. Het vervangt in de vlakten dezer 

 streken den Quagga, die van hier zuidelijk in de 

 vlakten tot aan het uiteinde van Zuid-Afrika 

 aangetroffen wordt. De Hollanders dezer streken 

 noemen dit dier «Gestreepte of Bonte Quagga". en 

 men wil dat Dauw slechts een tweede landnaam is 

 van den Zebra, die tloor de Kaapsche boeren gewoonlijk 

 »wild paard" genoemd wordt. De Dauw schijnt in 

 den gevangen staat makker te worden dan de 

 Zebra, ofschoon ook hij in het onhandelbare van 

 laatstgenoemde soort deelt. De Dauw leeft, gelijk 

 de Quagga en Zebi'a, tot kleine troepen vereenigd, 

 en begeeft zich, in het drooge jaargetijde, dikwijls 

 in gezelschap van Antilopen naar meer vruchtbare 

 en bebouwde streken, om die met het invallen van 

 den regentijd weder te verlaten. — De derde sooit 

 der Afrikaansche ezels, de Quagga, Equm Quar/ga, 

 is gemakkelijk van de beide overige te onderscheiden, 

 vermits de strepen van den romp niet slechts op 

 de pooten , maar zelfs op het geheele ligchaam 

 achter de heupen ontbreken. De Quagga heeft 

 achttien |i;i;ir ribben en houdt derhalve in dit 

 opzigt iH't midden tusschen Zebra en Dauw. Dit 

 dier bewoont de vlakten van Afrika ten zuiden der 

 Vaal- en Oranje-rivier, en vervangt aldaar de plaats 



