Viiii de Dauw. Gelijk deze, lieeft het tamelijk biccde, 

 op de onderzijde zeer weinig uitgeholde hoeven. Het 

 wordt troepsgewijze en dikwerf in gezelschap van 

 Struisvogels aangetroffen, en men wil, dat beide dieren 

 elkaar nuttig zijn: de Struizen, omdat zij door hun 

 scherper gezigt beter in staat zijn, op groote afstanden 

 de gemeenschappelijke vijanden te ontdekken ; de 

 Quagga's, omdat zich in hun mest eene menigte 



groote torren verzamelen, die den Struizen tot voedsel 

 verstrekken. Het schijnt dat de Quagga de meest 

 handelbare der Afrikaansche ezels is, ofschoon men 

 op zijn aard ook alles behalve staat maken kan. 

 Gelijk de meeste overige groote, in de Kaap-Kolonio 

 levende dieren, is ook de Quagga, door gedurige 

 vervolgingen, thans vrij zeldzaam geworden, en wordt 

 zelfs op vele plaatsen in het geheel niet meer gezien. 



DE Z^^IJNDIEREN. 



B E L L U A E. 



De algcineene benaming dezer dioi'en, aan die der 

 zwijnen ontleend, toont aan, dat zij allen min of 

 meer met de zwijnen vermaagschapt zijn, ofschoon 

 sommigen, vooral ook in hunne uiterlijke gestalte, 

 aanmerkelijk daarvan afwijken. Men kan dit reeds 

 bij den eersten oogopslag nagaan, wanneer men de 

 verschillende hiertoe behoorendo dieren onderling 

 vergelijkt: te weten, de zwijnen, tapirs, olifanten, 

 livierpaarden, neushorens en de zoogenaamde 

 klipdassen. 



De trekken, welke deze dieren gemeenschappelijk 

 hebben, zijn de volgenden. Zij zijn allen zeer stevig 

 van maaksel en veelal groot of zelfs zeer groot en 

 plomp van gestalte. Hunne teenen, drie, vier of 

 vijf in getal aan eiken poot, zijn steeds van hoefachtige 

 nagels voorzien, die echter meestal niet, zooals dit 

 bij de herkaauwende dieren het geval is, op twee 

 rijen geplaatst zijn. Zij hebben eene zeer dikke huid, 

 en deze is veelal met borstels bezet, die echter bij 

 vele soorten zoo enkel geplaatst zijn, dat de wrat- of 

 schubachtige huid den schijn heeft van geheel 

 naakt te zijn. Het tandenstelsel is bij sommige 

 soorten in zoo ver onvolledig, dat de hoek- en ook 

 de snijtanden ontbreken ; er zijn daarentegen bij alle 

 soorten kiezen aanwezig, wier kroon, ofschoon op 

 verschillende wijze, ingerigt is tot het malen van 

 het voedsel. De maag dezer dieren is gewoonlijk 

 eenvoudig; zij leven van plantaardig voedsel. Men 

 treft hen in den wilden staat aan in de heete en 

 gematigde luchtstreken van den aardbol, echter met 

 iiitzondci'ing van Noord-Amerika en Australië. 



DE ZWIJ NEN. 

 sus. 



De soorten, welke men onder dezen naam zamenvat, 

 hebben allen zoo veel algemeene overeenkomst met 

 ons gewoon zwijn, dat zij, zelfs door den leek, dadelijk 



herkend zullen worden als behoorende tot voornoemd 

 geslacht. Er is ook geene onder haar, die ons 

 gewoon zwijn in grootte overtreft, maar men heeft 

 er wel, die aanmerkelijk kleiner zijn. De zwijnen 

 zijn uiterlijk voornamelijk gekenmerkt door hunnen 

 tamelijk hoogen en sterk zijdelings zamengedrukten 

 romp ; door hunnen langwerpigen kop, eenen eenigzins 

 verlengden, maar dikken en aan . het vooreinde, 

 waar de neusgaten uitkomen, schijfvormigen en als 

 afgehakten snuit, en door hunne, naar achteren, 

 tamelijk zwakke pooten, wier teenen, op weinige 

 uitzonderingen na vier in getale, van driehoekige 

 hoeven voorzien, op twee rijen, gelijk bij de 

 herkaauwende dieren verdeeld en zoo geplaatst zijn, 

 dat slechts de twee voorste hoeven tot op den grond 

 reiken. Hunne oogen zijn klein, de ooren daarentegen 

 middelmatig of tamelijk groot en bladvormig. De 

 staart vertoont zich somtijds als een afgeknot stompje; 

 in den regel is hij echter eenigzins verlengd, zoodat 

 hij tot aan of over de hakken reikt, doch tegen zijn 

 einde een weinig afgeplat en schroefvormig gedraaid. 

 De huid der zwijnen is met lange, min of meer enkel, 

 maar op den rug veelal digt staande, borstels bedekt. 

 Zij hebben drie soorten van tanden, te weten: kiezen, 

 snijtanden en hoektanden. De wijfjes vertoonen 

 langs beide zijden van den buik, een aanmerkelijk 

 getal tepels. 



De zwijnen hebben een buitengewonen aanleg tot 

 vet worden. Hunne stem bestaat uit een knorrend 

 geluid. Zij voeden zich met allerlei plantaardige 

 stoffen, vooral wortels, boomvruchten, groenten; 

 zij eten ook insekten, wormen, slangen, hagedissen 

 en allerlei andere kleine dieren, die zij ontmoeten, 

 zelfs krengen. Zij houden zich in bosschen op, 

 voornamelijk in lage, moerassige streken, waar zij 

 aan hunne neiging van in den modder te wroeten, 

 kunnen voldoen. Het zijn nachtdieren, die veelal 

 troepsgewijze leven. Het getal jongen, die het wijfje 

 telkens ter wereld brengt, is gewoonlijk zeer 

 aanmerkelijk. Men treft de zwijnen in alle landen 

 aan, waar zvvijndieren in het algemeen voorkomen. 



