Men kan de bekende soorten van zwijnen onder de 

 vier volgende onderafdeelingen brengen. 



Men noemt eigenlijke zwijnen de soorten, die 

 iii gedaante, maaksel en grootte aan ons gev\'oon 

 varken doen denken. Zij hebben in elke kaak zes, 

 min of meer zwakke snijtanden; de hoektanden, 

 gewoonlijk slagtanden genoemd, zijn daarentegen 

 zeer steik ontwikkeld, stevig, hoekig, min of meer 

 gekromd, en die der bovenkaak zijn zelfs dikwijls 

 naar boven omgebogen. De kroonen der kiezen zijn 

 van knobbeltjes voorzien. Hun staart is gekronkeld, 

 en elk hunner pooten is. behalve van de beide groote 

 voortoenen, van twee kleinere achterteenen voorzien. 

 Zij worden in de gematigde en heete luchtstreken 

 van Europa, Afrika en Azië, oostelijk tot Japan, 

 Formosa, Nieuw Guinea, de Aioe-eilanden en Timor 

 aangetroll'en. — De meest bekende soort is het 

 gewone wilde Zwijn, Sus scrofa. Het is vooral kennelijk 

 aan zijnen, achter de oogen, sterk opwaarts 

 klimmenden kop, waardoor dit bovengedeelte zeer 

 aanmerkelijk uitgehold schijnt. Het heeft bovendien 

 zeer groote ooren en het geheele ligchaam digt met 

 lange borstels bezet. De ouden zijn zwart- of rosachtig 

 bruin van kleur; de jongen daarentegen hebben 

 eene rosgeelachtige tint, die echter door. bruine, 

 üverlangsche strepen afgebroken wordt: men treft 

 dit dier, in den wilden staat, in geheel Europa 

 aan, niet uitzondering van IJsland en Zweden. 

 In Groot-Brittanje en in sommige stieken van 

 andere landen, b. v. in het grootste gedeelte van 

 ons rijk, is dit dier echter geheel uitgeroeid, en 

 dit zal blijkbaar ook in vele landen van ons 

 werelddeel, bij de uitbreiding van den landbouw, het 

 geval worden. Het komt bovendien in Noordelijk 

 Afrika, Syrië, Turkomanië en in het gematigde 

 Siberië tot aan het Baikal-meer voor. Dit dier 

 bereikt eene lengte van vijf, en eene hoogte van 

 ruim twee en een halven voet. Oude voorwerpen 

 wegen somtijds tot drie honderd pond. In sommige 

 streken, b. v. in Sardinië, schijnen zij intusschen 

 de opgegevene grootte niet te bereiken. Deze dieren 

 houden zich op in bosschen, moerassen of in lage, 

 inet riet en gras begroeide plaatsen der opene 

 streken. Zij maken, op digt begroeide plaatsen, 

 een leger uit takjes en mos, hetgeen hun over dag 

 tot rustplaats dient. In een soortgelijk leger werpt 

 ook het wijfje, na ongeveer vier maanden dragens, 

 hare jongen, wier getal, bij eiken worp, vier tot 

 twaalf bedraagt. De oude evers leven afgezonderd 

 van de zeugen en hare jongen, die door de moeder 

 geleid worden. Somtijds leven verscheidene zeugen 

 met hare jongen gezellig, en wanneer het gebeurt, 

 dat eene der zeugen omkomt, zoo neemt de andere 

 tevens de zorg voor de overgeblevene biggetjes op 

 zich. Deze zijn eerst in het vijfde jaar volwassen. De 

 ouden bereiken eenen leeftijd van omstreeks veertig 

 jaren, en het zijn schuwe, wilde en onhandelbare 



dieren. De moeder verdedigt hare jongen, zelfs tegen 

 de aanvallen van den mensch, met blinde woede en 

 zonder eenig haar zelve dreigend gevaar te ontzien. 

 Men weet dat dit ook in een hoogen graad plaats 

 heeft met den ever en oude dieren in het algemeen, 

 wanneer zij bij de jagt, door honden of den mensch 

 in het naauw gebragt worden, en dat honden en 

 menschen daarbij gevaar loopen, ernstige, zelfs 

 doodelijke wonden te krijgen, die het dier met zijne 

 groote slagtanden toebrengt. Ons tam zwijn stamt 

 klaarblijkelijk van het wilde zwijn af. Het werd. 

 door tusschenkomst van den mensch, over de meeste 

 streken van den aardbol verspreid, en het is in 

 talrijke rassen ontaard, die allerlei afwijkingen 

 aanbieden in grootte, kleur en de verhouding der 

 verschillende ligchaamsdeelen. Men weet niet of er 

 een wezenlijk soortelijk verschil bestaat tusschen ons 

 wild zwijn en degenen die in China en Japan 

 aangetroffen worden, ofschoon deze doorgaans kleiner 

 zijn dan het onze. In China heeft men intusschen 

 andere tamme rassen dan bij ons, van welke het 

 zoogenaamd maskerzwijn, met een nagenoeg kaal en 

 vooral op den kop, gerimpeld vel, de zonderlingste 

 en meest in het oog vallende is. — Het wilde zwijn 

 van het vasteland van Oost-Indië, Sus cristalus, heeft, 

 gelijk alle overige Oost-Indische soorten, in het 

 algemeen minder digt staande borstels en eenen. 

 langs de bo venlijn, niet uitgeholden en dus regten 

 kop. Intusschen zijn de borstels der bovendeelen 

 zeer lang, zoodat zij eene soort van manen en op 

 de wangen eene soort van baard vormen. De kop 

 dezer soort is zeer lang. Zij is op de bovendeelen 

 zwart en bruin, op de onderdeelen witachtig. Van 

 deze soort bezat onze Dierentuin eertijds een oud 

 voorwerp, hetgeen ons gewoon wilde zwijn in grootte 

 evenaarde. — Het zwijn van Borneo, Sus larbalns, 

 heeft eveneens eenen zeer langwerpigen en bovendien 

 smallen kop, en is zeer kennelijk, hetzij aan eenen, 

 uit zeer dikke gekrulde borstels zamengestelden 

 bakkenbaard, hetzij aan zijne kleur, die dan eens 

 nagenoeg effen zwart, dan wederom geelachtig is. 

 Het bereikt eene aanmerkelijke grootte, zooals men 

 dit ontwaren kan aan het prachtige in onze Diergaarde 

 levend voorwerp. — Op Java heeft men twee soorten 

 van zwijnen. De eene, Sus vMaius, die bovendien op 

 Sumatra en blijkbaar ook op Banka voorkomt, is 

 bruin van kleur met eenen breeden, schuinen, 

 witten band over den snuit tot aan den hals. Op 

 Java draagt het meer bepaaldelijk den naam van 

 ))Banen". Dit wilde zwijn, op beide eilanden zeer 

 menigvuldig, is van het zeestrand af tot in do 

 bergen, op eene hoogte van omtrent vijf duizend 

 voet boven de oppervlakte der zee, verspreid. 

 Boven deze hoogte, in de groote bergwouden, schijnt 

 het echter, volgens S. Muller, niet voor te komen. 

 Het bemint vooral uitgestrekte vlakten met 

 alang-alang begroeid, woeste dalen met boomen. 



