stiuiken en doornen bewassen, ile gewoonlijk digt 

 met houtbosschen en bamboes bedekte voorbergen, 

 alsmede zulke sombere en vochtige streken langs 

 den voet der gi'oote bergen, welke met voor den 

 mensch ondoordringbare wildernissen van glaga 

 (Sacharum glaga), tapoesplanten (Elleteria coccinea) 

 of laag, doch zeer digt staand houtgewas bedekt 

 zijn. Ook in de vochtige en koele djati- of teakbosschen, 

 in de lage landen, vindt het veel behagen. Het 

 leeft gemeenlijk in troepen van 3 tot 5 stuks; slechts 

 zeer oude voorwerpen en vooral de zeug, wanneer 

 zij dragtig is of jongen heeft, treft men, en wel 

 niet zelden, alleen aan. Deze maakt, tegen den tijd 

 dat zij moet werpen, een nest gereed van dorre 

 bladen, stukjes hout, de stangen van glaga- en 

 tapoesplanten enz,, al naar gelang der plaatsen, waar 

 het wordt aangelegd. Dit nest, uitwendig uit een 

 giooten ron,den hoop bestaande, is van binnen hol, 

 ovenvormig, dikwerf van eene, soms ook van twee 

 openingen voorzien, in welk laatste geval deze zich 

 tegenover elkaar bevinden. De zeug werpt van 4 

 tot 7 jongen, nu eens in het begin, dan weder tegen 

 het einde, het meest echter omstreeks liet midden 

 der drooge moesson, of in de maanden Junij, 

 .Tulij of Augustus. Dit zwijn behoort, door zijne 

 menigvuldigheid, en door de hem eigene vraatzucht, 

 tot die dieren, welke den landman de meeste moeite, 

 en dikwerf ook groote schade veroorzaken. De 

 boschvelden moeten veelal alleen om zijnentwille met 

 houtwerk worden omheind; dringt heter doorheen, 

 ilan wordt de grond overal door hem omgewoeld, 

 terwijl hij in het jonge plantsoen meer vernielt dan 

 orbert. Vooral groot is soms de schade, welke het 

 in de met bataten, jams, verschillende katjang- of 

 boonsoorten, maïs of rijst beplante velden, alsook in 

 de suikerriet-plantaadjen aanrigt. In het bosch bezoekt 

 het dikwerf de plaatsen, waar sagoweerpalmen 

 gi-oeijen, ter wille van de rijpe vruchten, welke van 

 die boomen ter aarde zijn gevallen; het eet ook vele 

 andere wilde vruchten, en onder deze vooral eikels. Aan 

 de zeekusten en in de nabijheid van visschersdorpen 

 aast het op allerlei dierlijke zelfstandigheden, 

 inzonderheid op de kleine visschen (Equulae), welke 

 de visschers, ten einde ze te droogen, op het warme 

 zand der stranden uiteenleggen. Deze dierlijke 

 zelfstandigheden geven aan het vleesch van dit zwijn 

 meestal eenen zeer onaangenamen reuk en smaak. 

 In zijne maag vindt men somwijlen min of meer 

 groote ballen, overeenkomende met de zoogenaamde 

 maagballen (Aegagropilae) der herkaauwende dieren. — 

 De tweede soort van ,Tava is Sus verrucosns. Zij is 

 grooter dan de voorgaande, en bereikt nagenoeg de 

 grootte van ons wild zwijn; zij lieeft kleinere oogen, 

 groote wratten boven de slagtanden en onder het 

 oog, en een zeer onduidelijken, ligten dwarsband 

 op de wangen. Deze soort werd tot heden toe nog 

 niet op Sumatra aangetioffen. Zij is bij deSoendanezen 



meer bepaaldelijk onder den Maleischen naam van 

 »Babi" bekend, terwijl de algemeene naam der varkens 

 in de taal dezer eilanders «Bedoel" is. Zij is over 

 het algemeen veel minder menigvuldig dan de Banen 

 (Sus vittatus), houdt zich meer in het hooge 

 alang-alang, in digt begroeide dalen en andere 

 afgelegene woeste plaatsen in de lagere gedeelten 

 der bergen op, en leeft zelden in troepen, maar 

 meestal alleen of twee of drie bij elkander. 

 Haar aard is wilder en moediger, en wanneer zij 

 zich verdedigt, worden hare sterke slagtanden den 

 honden soms zeer gevaarlijk. Voor eenzaam liggende 

 plantsoenen is zij niet minder schadelijk dan de 

 Banen, waarom zij ook door de inboorlingen met 

 dezelfde drift vervolgd en gedood wordt, telkens als 

 zich de gelegenheid daartoe opdoet. Haar vleesch is 

 eenigzins grover en veel minder smakelijk dan dat 

 van den Banen, zoo zelfs dat de Chinezen er zeer 

 weinig van houden en het door de Europeanen 

 schier nooit gegeten wordt. Al de eilanden, oostelijk 

 van de Soenda-eilanden gelegen, tot Nieuw-Guinea, 

 brengen wilde zwijnen voort, die echter, soortelijk, 

 nog niet met die naauwkeurigheid bepaald zijn, die 

 de hedendaagsche wetenschap vereischt. Dat van 

 Celebes, Sus Celeiensis genoemd, heeft veel overeenkomst 

 met Sus verrucosus, schijnt echter standvastig kleiner 

 te zijn. Dat van Timor, Sus Timoriensis, nadert 

 daarentegen den Sus vittatus, is echter ook kleiner 

 dan deze. Een voorwerp, op Nieuw-Guinea verkregen, 

 werd onder den naam van Sus Papuensis beschreven, 

 maar het moet eerst uit nieuwe onderzoekingen 

 blijken, in hoe ver dit dier verwant is met de overige 

 zwijnen van Nederlandsch Indië, en of hiertoe ook 

 het zwijn der Aroe-eilanden behoort. Men kent 

 evenmin het wilde zwijn der Philippijnsche eilanden, 

 hetgeen, volgens den bekenden reiziger von Kittlitz, 

 die er een oud voorwerp van zag, een zeer groot 

 en fraai dier zijn moet. — In Afrika en op Madagascar 

 heeft men eenige soorten, die zich van de overige 

 eigenlijke zwijnen onderscheiden door een, aan 

 weerszijde der wang, voor de oogen, geplaatst 

 wratachtig uitsteeksel. De wangen zijn van eenen 

 zwaren baard voorzien. De gewone soort wordt het 

 Maskerzwijn, Sus Africanns oï larvaivs, genoemd. Het 

 ligchaam is overal met tamelijk lange bor.stels digt bezet, 

 en deze vormen op den nek zelfs eene soort van manen. 

 De heerschende kleur van dit dier is een rood- of 

 geelachtig grijs- of zwartbruin, hetgeen op den kop min 

 of meer in het grijsachtige overgaat. De oogen zijn 

 door een zwarten kring omgeven, en men ontwaart 

 op de wangen eene zwarte streep. Dit dier bewoont 

 Zuid-Afiika. — Het wilde zwijn van Madagascar 

 schijnt geen wezenlijk verschil van genoemde soort 

 aan te bieden. Daarentegen treft men in "West- Afrika, 

 aan de Kust van Guinea, eene soort, het Kwastzwiju, 

 Sus penicülalits, aan, die, ofschoon zeer verwant met 

 het maskeizwijn, vooral daarvan afwijkt door hare 



