korte borstels, door de friiaije geelroode kleiif, die 

 op de meeste deelen overheerschende is, en den 

 buitengewoon langen borstelkwast, waarvan de punt 

 harer ooren voorzien is. De bezoekers onzer Diergaarde 

 zijn in de gelegenheid geweest, dit prarhtige dier 

 levend rade te slaan. 



Do iiAui-i;OKSA. sus liABinussA, staat, als het waic 

 op zich zelf, te midden der overige varkens. Dit 

 dier heeft de gestalte der gewone zwijnen, maar zijn 

 staart is niet schroefvormig gedraaid ; de dikke en 

 gerimpelde huid is slechts met zeer enkel staande en 

 korte borsteltjes bezet; de slagtanden, voornamelijk 



Bel Kicastzicijn. Sus penlciUatus. 



die der bovenkaak, zijn soms buitengewoon verlengd, 

 regt opstaande en naar achteren omgekruld; men 

 ontwaart in de bovenkaak slechts 4 snijtanden, 

 terwijl er 6 in de onderkaak aanwezig zijn, en het 

 getal kiezen van elke kaak is tot 5 beperkt. De 

 naam van dit dier is uit het Maleisch ontleend en 

 beteekent woordelijk: varkenshert. Het wordt op 

 Celebes, Boeroe en de Sulla-eilanden aangetroffen. 

 Ofschoon niet zeldzaam in deze landen, werden levende 

 voorwerpen tot heden .slechts in kleinen getale naar 

 Europa vervoerd. Het heeft in zijne levenswijze 

 veel overeenkomst met de overige zwijnen; maar zijn 

 geknor is zwakker en niet afgebroken. De heerschende 

 kleur van den Babi-roesa is een loodkleurig grijs, 

 hetgeen echter op de binnenzijde der pooten ligter 

 is en in het roodachtige trekt. 



Men geeft den geslachtsnaam van wratzwijnen, 

 PHASCOCHOERES, aan twee soorten van Afrikaansche 

 varkens, die voornamelijk gekenmerkt zijn door den 

 vorm van hunnen kop en de wijziging van hun 

 tandenstelsel. De kop, en vooral de snuit, is veel 

 breeder dan bij de overige zwijnen, en men ontwaart, 

 aan weerszijde der wangen, onder de ougen, een 



groot, wratachtig uitsteeksel. Zij hebben kleine 

 snijtanden, die bovendien onderhevig zijn aan spoedig 

 uitvallen. Hetzelfde heeft ook veelal plaats met 

 de kiezen, weshalve dezer getal, op elke zijde van 

 beide kaken, van drie tot vijf wisselt. Deze kiezen 

 bieden buitendien het zonderlinge verschil, dat zij 

 grootendeels uit kleine cylinders zamengesteld zijn. 

 Hunne slagtanden zijn buitengewoon groot, dik, naar 

 buiten gerigt, maar vervolgens naar boven gekruld. 

 Hun staart is niet gekronkeld, en zij dragen hem 

 veelal regt in de hoogte, in plaats van hem te laten 

 hangen. Zij hebben de zonderlinge gewoonte, bij 

 het woelen en wroeten, de onderhelft der voorpooten 

 naar achteren te buigen, en, op de zoogenaamde 

 knie dezer pooten langs den grond heen te schuiven. 

 Overigens hebben zij, in hunne levenswijze, veel 

 overeenkomst met de eigenlijke zwijnen. De gewone 

 soort, PhascocJweres Aethiopicus, wordt in Zuidelijk en 

 Westelijk Afrika aangetroffen. Zij heeft de bovenkaak 

 geheel van snijtanden ontbloot, en in de onderkaak zijn er 

 slechts 4 aanwezig, die bovendien spoedig verdwijnen. 

 Reeds in 1775 werd een levend voorwerp dezer 

 soort naar Europa en wel voor de menagerie van 



