den stadhouder te 's Hage gebragt: men vindt er de 

 afbeelding en beschrijving van in het bekende en 

 steeds nog voor de wetenschap gewigtige, ofschoon 

 nagenoeg eene eeuw oude, werk van Vosmaer. De 

 tweede soort, Phascochoeres Aeliani, vervangt de 

 voorgaande in Abyssiniö en Kordofan. Het heeft 

 daarmede zeer veel overeenkomst, is echter een 

 weinig kleiner, licliter van kleur, en heeft in de 

 bovenkaak twee, in de onderkaak zes snijtanden. 



De rij der zwijnen wordt besloten door de zwijnen 

 van Zuid-Amerika, navelzwijnen en in de wetenschap 

 DicoTYLES genoemd. Dit zijn de eenige plaatsvervangers 

 der zwijnen in de Nieuwe Wereld. Zij zijn aldaar 

 onder den naam van »Tajassoe" of ook onder dien 

 van »Pecari" bekend. Zij wijken in hunne gestalte 

 weinig van de eigenlijke zwijnen af; behalve dat zij 

 meer ineengedrongen zijn, eenen meer gekromden 

 rug hebben, en aanmerkelijk kleiner blijven, vermits 

 hunne lengte hoogstens drie voet bedraagt. Daarentegen 

 bieden zij drie geheel bijzondere kenmerken aan, te 

 weten, dat de achter-buitenteen geheel ontbreekt, 

 dat men in de plaats van den staart slechts eenen 

 dikken knobbel ontwaart, en dat zij op den rug eene 

 klier hebben, waarin een onaangenaam riekend vocht 

 afgescheiden wordt. Ten opzigte van het tandenstelsel 

 merkt men op, dat de slagtanden minder ontwikkeld 

 zijn dan bij de eigenlijke zwijnen, dat er in de 

 bovenkaak vier, in de onderkaak zes .snijtanden 

 aanwezig zijn, en dat het getal kiezen, op elke zijde 

 van beide kaken, zes beloopt. Deze dieren houden 

 zich in de groote bosschen van het heete Amerika 

 op, en zijn aldaar vrij menigvuldig, vooral daar zij, 

 gelijk de meeste overige zwijnen, gezellig leven. 

 Zoodanige troepen trekken, door eenen ouden ever 

 aangevoerd, gedurende een groot gedeelte van het 

 jaar, van de eene plaats naar de andere, om him 

 voedsel op te zoeken, hetgeen voornamelijk in de 

 wortelen en vruchten van allerlei boomen bestaat. 

 Zij ontzien op deze togten de breedste rivieren 



niet en zwemmen er niet gemak over. Ofschoon 

 zij , gedurende de heete uren , gaarne onder 

 de wortelen of in de holen van groote boomen 

 uitrusten, zijn zij niet te min dikwijls ook over dag 

 bedrijvig. Zij rigten ook, waar zij de gelegenheid er 

 toe vinden, schade aan in de plantsoenen. De zeug 

 werpt telkens slechts twee jongen. Zij worden in 

 de gevangenschap zeer mak, en dikwijls, ten behoeve 

 der Dierentuinen, naar Europa vervoerd. Men kent 

 twee soorten van navelzwijnen. De gewone soort, 

 Dicolyles torqualus, heeft eene grijsachtig bruine 

 kleur, die echter door eenen witten, aan weerszijde 

 van de keel tot op den schouder loopenden band 

 afgebroken wordt. De tweede soort, Bicolyles labialus, 

 is zwart, welke kleur echter op de onderkaak door 

 wit vervangen wordt. 



DE T A P I R S. 



T A P I R U S. 



De uiterlijke gestalte der tapirs doet aan die der 

 zwijnen denken. Intusschen zijn zij grooter, dikker 

 en steviger van maaksel; hun hals is zeer stevig en 

 van boven gewelfd; hun staart is zeer klein en 

 stompvormig; hun neus loopt in eenen kleinen, 

 eenigzins afwaarts gekromden snuit uit; de pooten 

 zijn van lioeven voorzien, die aan de voorpooten 4, 

 aan de achterpooten '^ in getal, en allen op eene 

 rij geplaatst zijn; hun ligchaam is, in plaats van met 

 borstels, met korte of weinig verlengde en zachte 

 haren bedekt; zij hebben op elke zijde der bovenkaak 

 7, der onderkaak 6 kiezen, en de kroon van al deze 

 kiezen is door eene insnede in twee dwarsstrepen 

 verdeeld; de hoektanden zijn in beide kaken aanwezig, 

 en elke hoektand der bovenkaak wordt bovendien 

 door eenen kleinen zoogenaamdon valsehen lioelUand 



De Iiuhsclie Tiipir. rnpinis Iiidicus. 



