gevolgd; hun schedel eindelijk is in liet oog vallend, 

 doordien de neusbeenderen gezamenlijk de gedaante 

 van een hartvormig blad hebben, ver naar boven 

 en achteren geplaatst zijn, en doordien de bovenkaak 

 reeds den vorm van den snuit aantoont. Deze snuit 

 is dik, naar voren allengs een weinig dunner uitloopend, 

 nagenoeg vierkant, aanmerkelijk korter dan het overige 

 gedeelte van den kop, zeer bewegelijk, en aan het 

 einde, waar de neusgaten uitkomen, als afgehakt. 

 Hunne oogen zijn klein en zijdelings geplaatst, en 

 zij hebben tamelijk korte, regtopstaande ooren. De 

 zeer jonge tapirs zijn, gelijk de jonge varkens, met 

 lichte, uit vlekken gevormde overlangsche strepen 

 versierd. 



De tapirs bereiken veelal een lengte van 5 en 

 eene hoogte van 3 voet. Zij bewonen bosschen, hoog 

 of laag gelegen, en voornamelijk ook de oevers van 

 rivieren of meren, of andere lage, moerassige streken, 

 die met riet, houtgewas en waterplanten begroeid 

 zijn. Over dag liggen zij verscholen in het bosch, 

 of het riet, waarin zij, in het een en ander, vaste 

 gangen hebben; maar tegen het vallen van den avond 

 komen zij te voorschijn, om op de vruchten en 

 bladeren van waterplanten of allerlei andere gewassen 

 te gaan azen. Zij zwemmen en duiken zeer goed, 

 en loopen zelfs op den grond van het water. Hun 

 stemgeluid is een eigenaardig schel gefluit, hetgeen 

 echter in geene verhouding staat tot de grootte van 

 het dier. In den vrijen staat zijn zij zeer schuw en 

 vreesachtig; in de gevangenschap worden zij echter 

 weldra even tam als huisdieren, en daar zij noch 

 teer van aard, noch moeijelijk in de keuze van het 

 voedsel zijn, zoo kunnen zij gemakkelijk vervoerd en 

 in de Diergaarden gehouden worden. 



De tapirs werden tot heden slechts in het heete 

 Amerika en in Achter-Indië met de eilanden Sumatra 

 en Borneo aangetroffen. Men kent met zekerheid 

 vier soorten van tapiis. 



De gewone Tapir, Tapirus ferrestris, maar gewoonlijk 

 sAmericanus" genoemd, schijnt het geheele heete 

 Zuid-Amerika aan deze zijde van het Andesgebergte 

 te bewonen. Hij is eenkleurig donkerbruin, en heeft 

 zeer kort en glad haar, behalve langs de bovenlijn 

 van den hals, waar het haar langer is en eene soort 

 van manen vormt. Dat de jongen van deze, gelijk 

 van alle overige soorten, van witte, overlangsche 

 strepen voorzien zijn, hebben wij reeds vermeld; in 

 dezen leeftijd is het haar ook eenigzins langer dan 

 bij de ouden. De gewone tapir wordt in dichte, 

 lage bosschen en voornamelijk in de nabijheid van 

 het water aangetroflen. Hij schuwt de zon, en woelt 

 gaarne, gelijk de varkens, in den modder. Bij avondtijd 

 en in den vroegen morgenstond gaat hij veelal te 

 water, om zich te baden. Men treft hem meest 

 enkel, zelden in familiën van twee tot drie stuks bij 

 elkaar aan. Zijn gehoor en reuk zijn voortreffelijk. 

 Hij is buitengewoon schuw, en schrikt en ontvlugt 



onmiddellijk, zoodra hij lucht krijgt vandeaannadering 

 van den men.sch. Hij zwemt vrijwillig over de breedste 

 rivieren en duikt uitstekend. In de gevangenschap 

 wordt hij zeer mak, en laat zich gaarne krabben, wrijven 

 of zelfs borstelen. De gewone tapir werd van alle 

 overige sooi'ten het eerst in Europa bekend, en behoort 

 in de Diergaarden geenszins onder de zeldzaaniheden. 



In de hooge streken van het Andesgebergte, in 

 het heete Zuid-Amerika heeft men eene andere, 

 uiterlijk door het gebrek aan manen en haar tamelijk 

 lang haar gekenmerkte soort. Dit haar is bruinzwart, 

 maar lichter aan den grond. Bovendien is de kin wit, 

 en lippen en ooren zijn met wit gezoomd. Dit dier, 

 door de bewoners van zijn geboorteland Pinchaque 

 genoemd, werd ook onder den naam van Tapirus 

 pinchaque 'm de wetenschap ingevoerd , waar het 

 bovendien die van Tapirus villosus en Tapirus Boulinii 

 voert. Men wil, dat dit dier in grootte eenigzins 

 onderdoet voor den gewonen tapir. 



Eene derde Amerikaansche soort, Tapirus Bairili. 

 werd van de overigen afgescheiden, als vormende 

 niet slechts een eigen geslacht, maar zelfs eene 

 eigene familie, om reden dat het kraakbeenig 

 tusschenschot van den neus bij oude voorwerpen 

 nagenoeg geheel verbeent, terwijl dit bij al de overige 

 soorten slechts aan het achtergedeelte van dit schot 

 plaats heeft. Men vindt derhalve dit dier vermeld onder 

 den naam van ))Elasmognathus" in de onderfamihe der 

 »Elasmognathinae." In grootte en door het gebrek 

 aan manen, doet het aan den Pinchaque denken. Het 

 is bovendien van de beide overige Amerikaansche 

 tapirs te onderkennen, doordien de onderzijde van 

 den kop en hals geheel wit en eene streep langs de 

 aan dit wit grenzende deelen rosachtig van kleur zijn. 

 Dit dier werd in Centraal-Amerika aangetroffen. 



De Tapir der Oude Wereld, Tapirus Indicus, die 

 ook de bijnamen van sSumatranus, Malayanus en 

 bicolor," en bovendien den eigenen geslachtsnaam 

 van »Rhinochcerus" draagt, is zeer gemakkelijk te 

 herkennen, doordien zijne zwarte kleur afgebroken 

 wordt door grijsachtig wit, hetgeen de ooren en 

 nagenoeg den geheelen romp, achterwaarts van de 

 schouders, inneemt. De jongen zijn, gelijk die der 

 overige soorten, op eenen donkeren grond, overlangs 

 met wit gestreept. De manen ontbreken. Het haar 

 is kort en glad. Dit dier heeft 19 paar ribben en 

 '1 lendewervels. Het is over geheel Achter-Indië van 

 Malakka tot het Zuidelijke China verspreid, en komt 

 ook op Sumatra en Borneo voor, ontbreekt echter 

 op Java even als in Hindostan en Bengalen. De 

 bekende Nederlandsche reiziger S. Muller, die dezen 

 tapir op Sumatra heeft waargenomen, zegt dat hij 

 de bosschen slechts zelden verlaat en daardoor buiten 

 allen invloed op de huishouding der menschen blijft. 

 Hij doorkruist het liefst de groote bergwouden, en 

 schijnt zich langen tijd in eene bepaalde streek oj) 

 te houden. Daar baant hij, even als do Rhinoceros, 



