door zijne dikwerf herhaalde wandelingen langs eenen 

 zelfden weg, diepgevoorde paden in de wildernis, 

 niet zelden over steile hellingen en in enge dalen, 

 tot op duizende voeten boven het zeevlak. Voornoemde 

 reiziger heeft den Tapir, op de "Westkust van Sumatra, 

 in menige bergstreek, somtijds tot op eene hoogte 

 van 4000 voet, aangetroffen. Op Borneo werd de 

 Tapir in de binnenlanden van Pontianak, en wel 

 door den natuurkundigen reiziger Diard, waargenomen; 

 daarentegen schijnt het dier in de uitgebreide, vlakke, 

 met bosch bedekte streken der Zuidkust van dit 

 eiland geheel te ontbreken. De Indische Tapir is 

 zacht van aard, en hij wordt, zelfs wanneer hij oud 

 gevangen is, zeer tam. In de Dierentuinen behoort 

 hij nog steeds onder de zeldzame soorten; intusschen 

 Iieeft men meer dan eens gelegenheid gehad, en 

 lieeft die nog, prachtige voorwerpen daarvan levend, 

 hetzij te Amsterdam, hetzij te Londen, te zien. 



DE OLIFANTEN. 

 E L E P H A S. 



De dieren, aan welke men den naam van Olifanten 

 gegeven, heeft, zijn bij elkeen bekend en kunnen 

 gemakkelijk van alle overige dieren onderscheiden 

 worden, zoowel omdat het de zwaarste en, na de 

 Giraf, de grootste van alle landdieren zijn, als 

 tengevolge der kenmerken, welke hun zeer lange 

 tromp, de buitengewoon ontwikkelde stoottanden en de 

 zeer groote, bladvormige ooren aanbieden. Het maaksel 

 lamner kiezen biedt bovendien geheel eigenaardige 

 bijzonderheden. Hun kop is groot, de hals dik en 

 kort. hun ligchaam ineengedrongen en zeer zwaar; 

 de pooten zijn zeer dik, ofschoon tamelijk lang, en 

 in elk geval langer dan bij de zwijnen, tapirs, 

 neushorens en rivierpaarden, gelijk ook hun buik 

 veel minder hangende is. Deze omstandigheden, 

 namelijk dat de olifanten tamelijk hoog op de pooten 

 zijn en geenen hangenden buik hebben, verleenen 

 ook aan hunne geheele uiterlijke gestalte iets hetgeen 

 alles behalve onbevallig is, en het lompe der overige 

 deelen doet vergeten. 



De nadere beschouwing der verschillende deelen 

 van dit dier lieeft ons aanleiding gegeven tot 

 de volgende uiteenzetting. Hun kop is zeer hoog 

 en van boven als gewelfd, tengevolge der talrijke, 

 onregelmatige boezems, welke in de buitengewoon 

 dikke , de hersenpan overdekkende beenderen 

 aanwezig zijn. Het voorste gedeelte van den 

 schedel wordt bijkans uitsluitend gevormd door de 

 buitengewoon groote tusschenkaaksbeenderen, welke 

 de wortels der beide reusachtige stoottanden bevatten. 

 De beenen neusholte is, door de ontwikkeling van 

 voornoemde beenderen, ver naar boven en achteren 



verplaatst, en de neusbeenderen vertoonen zich slechts 

 in de gedaante van twee kleine, reeds in den vroegen 

 leeftijd ineengesmoltene stukken. Als voortzetting 

 dezer beenen neusholte ontwaart men den, in de 

 rust afwaarts tot op den grond hangenden, nagenoeg 

 rolvormigen tromp, wiens ontelbare en op verschillende 

 wijze ineengrij pende spieren de beweging van dit 

 eigenaardige w-erktuig in alle rigtingen mogelijk 

 maken, en die, tot aan het einde door de neusgaten 

 doorboord en hier van twee lipachtige aanhangsels 

 voorzien is. Aangezien er, behalve de stoottanden, 

 geene andere tanden dan kiezen aanwezig zijn, en 

 de tromp de plaats der bovenlip vervangt, zoo 

 is de kleine mondopening nagenoeg geheel en al 

 verborgen achter den grond van den tromp, en zij 

 wordt van onderen door de kleine kegelvormige 

 onderlip gesloten. De oogen zijn zeer klein, hoog 

 aan de zijden van den kop geplaatst, en zij worden 

 van boven beschermd door een bundel van digt 

 staande borstelharen. De ooren hebben de gedaante 

 van buitengewoon groote , platte lappen , die de 

 zijden van den korten, dikken en eenigszins naar 

 boven gerigten hals min of meer volkomen bedekken. 

 Hun rug is, van voren naar achteren, een weinig 

 gewelfd, en de romp heeft eenen zeer groeten 

 omvang. De pooten, van welke de beide voorste den 

 dubbelen omvang der achtenste hebben, doen zich 

 voor als eene vormelooze massa, en doen derhalve 

 onwillekeurig aan palen of boomstammen denken, 

 vooral doordien de teenen, aan eiken poot ten getale 

 van vijf, als het ware, geheel met de massa der pooten 

 ineengesmolten zijn, en hunne tegenwoordigheid 

 slechts van voren, aan de vereelte huid der zool, 

 aangetoond is door de vijf kleine plat aanliggende 

 hoeven, van welke, somtijds, de beide buitensten 

 niet eens ontwikkeld zijn. De staart reikt nagenoeg 

 tot aan de hiel; hij is aan zijn eindgedeelte zijdelings 

 zamengedrukt en met dikke, maar elastische en 

 tamelijk lange haren bezet. De geheele huid der 

 olifanten is met eene dikke, oneffene, korstachtige, 

 donker grijze opperhuid bekleed, en in alle rigtingen, 

 vooral volgens de geledingen van het dier, van eene 

 menigte rimpels voorzien, die de beweging der dikke 

 huid gemakkelijk maken. De bruine borstelharen, 

 welke men uit <le huid ziet uitsteken, staan bij 

 jonge voorwerpen digt bij elkaar; bij de ouden 

 zijn zij daarentegen zeer spaarzaam verdeeld. De 

 wijfjes-olifanten hebben slechts twee, en wel op de 

 borst geplaatste tepels. Er zijn op weerszijde van 

 elke kaak twee zeer ruime tandholten aanwezig, en 

 elke dezer holten bevat een zoogenaamden kies. 

 Intusschen is elk dezer kiezen wederom zamengesteld 

 uit een grooter of kleiner getal, bijkans loodregte, 

 dubbele dwarsplaten, die bij jonge voorwerpen 

 dikwijls los tegen elkaar geplaatst zijn, zoodat elke 

 plaat een kies vertegenwoordigt, en hetgeen men 

 kiezen noemt, eigenlijk als een zamengestelde kies 



