te beschouwen is. Het tot liet kaauweii bestemde 

 gedeelte van voornoemde platen is gevormd door hare 

 verglaasde evenwijdige of langwerpig ruitvormige, 

 vrije randen. Naarmale de kiezen door het kaauwen 

 slijten, ontstaan, aan hare achterzijde, nieuwe 

 platen, en in diezelfde mate verdwijnen allengs 

 (ie voorste platen, doordien zij gedurig, in eene 

 ^■chuinsche rigting iraar voren en boven gedrongen 

 worden en allengs geheel en al wegslijten. De 

 stoottanden, die de gedaante van, aan de achterhelft, 

 holle kegels hebben, komen eerst in de zesde maand 

 van het leven der jongen te voorschijn, en worden, 

 tu-sschen het tweede en derde jaar, op de gewone 

 wijze, door de blijvende stoottanden vervangen. Deze 

 worden, ten minste bij de Afrikaansche soort, somtijds 

 zoo groot, dat zij een gewigt van GO tot 7Ü 

 pond hebben: zij leveren het bekende elpenbeen. 

 Do olifanten hebben ;J lendenwervels, eene zeer 

 i'cnvoudige maag, hunne darmen zijn zeer ruim en 

 zij zijn van een buitengewoon grooten blinden darm 

 voorzien. Deze dieren bereiken eene hoogte van 

 omstreeks tien voet. Men wil dat het tijdperk van 

 den groei en den leeftijd dezer dieren ongeveer gelijk 

 zijn aan die van den mensch. 



Men treft de olifanten meestal tot kleinere of 

 grootere troepen vereenigd aan. en deze worden in 

 den regel door een oud mannetje aangevoerd, 

 /ij kunnen even snel loopen als een paard, en 

 houden zich in het algemeen gaarne in de 

 nabijheid van het water of moeiassen op. Zij 

 zwemmen met veel gemak. Hun voedsel bestaat in 

 gras, bladeren, boomschors, do saprijke twijgen van 

 heesters of boomen en in viuchten. Zij plukken het 

 met behulp van den tromp af. en dit werktuig dient j 

 ook om het in den mond te brengen, eveneens als 

 om het water op te slorjjen en het vervolgens 

 in den mond uit te storten. De jongen zuigen 

 daarentegen met den mond zelven, en niet met den 

 snuit. Ofschoon de olifanten rustig en niet woest 

 van aard zijn, is niet te min hun karakter verschillend 

 volgens de soorten en ook somtijds volgens de 

 voorwerpen, de sek.se, den leeftijd en het jaargetijde. 

 Men kan algemeen aannemen, dat de Afiikaansche 

 olifant liet minst te vertrouwen is, terwijl de soort 

 van C'eylon en Sumatra de zachtste van allen is. 

 en die van het vastelan<l van Iiidiij, in dit opzigt, 

 het midden houdt tus.schen de beide overigen. 

 Zij zijn derhalve, in Indië, als het ware, halve 

 liuisdieren geworden, werden van oudsher in de 

 veldslagen gebruikt, ofschoon men als huisdier de 

 voorkeur geeft aan den olifant van Ceylon, en deze 

 soort, om die i'eden, veel op dit eiland gevangen en 

 luiar het vasteland van Indië vervoerd wordt. Deze 

 iliei-en werden ook. leeds in de tijden der oude 

 Grieken en Romeinen, levend naar Europa gebragt, 

 en in het openbaar vertoond, waar zij door hunne 



doelmatige wijze, waarop zij zich van hunnen tromp 

 weten te bedienen, de verwondering van elkeen 

 opwekten, maar ook tevens aanleiding gaven tot 

 allerlei overdrevene verhalen van hunne vermeende 

 buitengewone verstandelijke vermogens. Zoodanige 

 vertooningen kan men nagenoeg in eiken Dierentuin 

 aanschouwen. De oude Romeinen rigtten de olifanten 

 af, om, in hunne openlijke spelen, eene soort van 

 dans, uit eenvoudige rhythmische sprongen bestaande, 

 uit te voeren, of zelfs, op een schuinsch gespannen 

 koord, op de wijze der koorddansers, heen en weder 

 te loopen. Intusschen worden de zachtste olifanten, 

 in den bronstijd, somtijds zeer wild, en het is alsdan 

 gevaarlijk, deze anders veelal zoo lijdzame dieren te 

 behandelen. 



De thans levende soorten van olifanten worden in 

 het grootste gedeelte van Afrika, op het vasteland 

 van Indië, van den Indus tot Cochinchina, en op 

 Ceylon en Sumatra aangetroffen. Zij vormen niet 

 meer dan drie, onderling aanmerkelijk en standvastig 

 verschillende soorten, hetzij dan dat men in Afrika 

 eene bijsoort wilde aannemen, die door mij reeds 

 vroeger onder den bijnaam van breedkoppige (laticeps) 

 aangevoerd werd. De handtastelijke en standvastige 

 verschillen der drie voornoemde soorten liggen 

 voornamelijk in den vorm der kaauwranden van de 

 kiesplaten en in het getal rugwervels en ribben, en 

 liet is opmerkelijk, dat beide hoofdkenmerken in eene 

 gelijke evenredigheid gewijzigd zijn. De Afrikaansche 

 olifant namelijk heeft de breedste en eenigzins 

 ruitvormige kroonen op de kiesplaten, en tevens het 

 grootste getal ribben, te weten 21 paar. Bij den 

 olifant van Ceylon en Sumatra zijn voornoemde 

 kieskroonen smaller en het getal ribben is slechts 

 20 paar. De olifant van het vasteland van Indië. 

 die de kroonen der kiezen wederom smaller heeft, 

 is slechts van 19 paar ribben voorzien. Bij de 

 uitgestorvene sooit eindelijk, frElephas primigenius," 

 wier overblijfsels in de min of meer gematigde en 

 koude streken van het noordelijk halfrond aangetroffen 

 worden, zijn voornoemde kroonen het smalst van 

 allen en het getal ribben beloo()t slechts '18. Uit 

 deze vergelijkende opgaaf blijkt het tevens, dat de 

 zoogenaamde Mastodons der voorwereld, ofschoon de 

 olifanten nabij staande, wel eene paralelle, maar niet 

 eene doorloopende rij met de olifanten uitmaken. 

 Hoe dit ook zij, de verspreiding der thans levende 

 soorten van olifanten biedt zoo hoogst eigenaardige 

 verschijnselen aan, zij levert zoo veel stof tot 

 nadenken, en men kan uit haar alléén meer dan 

 toereikende feiten putten, om eene geheele heirschaar 

 van thans geliefkoosde voorondersteüingen met hare 

 gevolgtrekkingen tot niet te maken; heizij dan dat 

 men , uit de lucht gegrepene redeneringen of in 

 de veibeelding ontsprotene hersenschimmen in de 

 plaats wil zetten van feiten, of dat men aan de 

 g.'niakkelijke bespiegelingen, die de onwetendheid. 



