steeds bij de hand heeft en paart met een weinig 

 dialectica, de voorkeur geeft boven de, langs den 

 weg der waarneming en ondervinding, moeijelijk 

 verkregene wezenlijke uitkomsten. De verspreiding 

 der olifanten toont inderdaad verschijnselen, die de 

 menschelijke geest niet gissen konde, en evenmin 

 verklaren kan. De uitgestorvene soort toch moeten 

 wij in het noordelijk halfrond, veelal onder ijs en 

 sneeuw begraven, zoeken. De Afrikaansche olifant 

 bewoont alleen een der uitgebreidste werelddeelen, 

 vele malen uitgestrekter dan de verbreidingskring 

 van den Indischen olifant, terwijl de derde soort 

 tot twee eilanden Ceylon en Sumatra beperkt is, 

 die, als het ware, verzinken in den verspreidingskring 

 van den Indischen en vooral in dien van den 

 Afrikaanschen olifant. Het merkwaardigste van dit 

 alles is bovendien de omstandigheid, dat Ceylon aan 

 de eene, en Sumatra aan de andere zijde, nagenoeg 

 stooten aan woonplaatsen van den Indischen olifant, 

 te weten Dekkan en Malakka; dat de Fauna 

 van Ceylon veel overeenkomst heeft met die van 

 Dekkan, die van Sumatra met die van Malakka^ 

 dat daarentegen deze beide eilanden ver van elkaar 

 verwijderd zijn en zeer weinig overeenkomst hebben 

 ten opzigte hunner Fauna; eindelijk dat Borneo, 

 hetgeen nagenoeg dezelfde dieren heeft als Sumatra, 

 even als Java, in het geheel geenen olifant herbergt. 



Deze algemeene opgaven zullen toereikende zijn om 

 te dienen als inleiding tot de bijzondere beschouwing 

 der enkele soorten. 



De Afrikaansche olifant, ElepJias Afrieanus, is, zelfs 

 in zeer jongen leeftijd, dadelijk te herkennen aan 

 zijne groote ooren, die van het midden der kruin 

 tot over de keel heenreiken. Hij is bovendien 

 gekenmerkt door de breede en min of meer duidelijk 

 ruitvormige gedaante der kruonen van zijne kiesplaten, 

 door het grootste getal ribben bij de olifanten 

 waargenomen, te weten 2 1 paar, terwijl de staartwervels 

 slechts '26 in getal zijn, en door andere minder 

 in de oogen vallende kenmerken. De Afrikaansche 

 olifant schijnt in het algemeen de overige soorten in 

 grootte te overtreffen, zijne stoottanden worden ten 

 minste veel zwaarder, en zijn derhalve ook nagenoeg 

 de eenigen die in den handel voorkomen en van Afrika 

 naar het vasteland van Indië, Europa en Noord- Amerika 

 uitgevoerd worden. De Afrikaansche olifant is 

 ook veel minder zacht van aard, en in den tammen 

 staat dikwijls luimig en niet te vertrouwen. Ofschoon, 

 ten tijde der Ptolomeërs, door de oude Egyptenaren 

 en Karthagers tot de krijgsdienst gebruikt, bewees 

 hij intusschen minder goede diensten dan de Indische 

 soort. Men treft den Afrikaanschen olifant in geheel 

 Afrika zuidelijk van Nubië en de groote woestijn 

 aun. Intusschen werd hij in de kolonie aan de Kaap 

 de Goede Hoop, gelijk het rivierpaard en andere 

 groote dieren, allengs geheel uitgeroeid. Vroeger 

 kwam de olifant ook ten noorden van de woestijn 



op het zoogenaamde Atlas-gebergte voor, waar hij 

 echter reeds ten tijde der Romeinsche heerschappij 

 over deze streken uitgeroeid werd. Egypte en Nubië 

 schijnt hij niet bewoond te hebben ; men vindt er 

 ten minste geene afbeeldingen van op de Oud 

 Egyptische monumenten. Hij houdt zich gaarne in 

 de nabijheid van het water op, vooral in streken 

 die met bosch begroeid zijn, en komt, onder zoodanige 

 omstandigheden, zelfs op het gebergte tot eene 

 hoogte van tien duizend voet boven het zeevlak 

 voor. Hij leeft tot troepen van 50 of meer stuks 

 vereenigd, die zich vaste wegen door het bosch 

 banen, door de planten en struiken eenvoudig met 

 de pooten te vertrappen en met hunnen snuit de jonge 

 boomen te ontwortelen, of de hinderlijke boomtakken 

 af te breken. Hij gaat gaarne in het water, en 

 zwemt voortreffelijk. Langs de hellingen van bergen 

 schuift hij, op de borst liggende, met behulp der 

 uitgestrekte voorpooten, allengs naar de laagte. 

 Klimmende buigt hij de voorpooten zaïnen en schuift, 

 op de zoogenaamde knieën dezer pooten, naar de 

 hoogte, met behulp der uitgestrekte achterpooten. 

 Hij slaapt gewoonlijk liggende, somtijds ook staande. 

 Zijn gang is een gewone pas; vervolgd, draaft hij 

 intusschen met even veel snelheid als een paard. 

 Hij voedt zich voornamelijk van bladeren, de wortelen 

 van struiken, en eet ook, ofschoon minder gaarne, 

 gras. Hij ontziet ook de plantsoenen niet, wordt 

 echter daarvan, wegens zijne vrees voor den mensch, 

 door de ligtste omheining of een eenvoudigen 

 vogelschrik afgehouden. Ofschoon hij bij dag dikwijls 

 in de weer is, gaat hij veelal 's nachts uit, om zijn 

 voedsel te zoeken. Het wijfje draagt ruim twintig 

 maanden. Men vangt den Afrikaanschen olifant in 

 groeven of doodt hem met schietgeweer en lanzen. 

 Door de veelvuldige vervolgingen die hij ondergaat, 

 wordt het getal dezer dieren zeer verminderd. 



De Indische Olifant, Elephas Inclieus, onderscheidt 

 zich al dadelijk van de Afrikaansche soort door veel 

 kleinere ooren; de beide randen der kieskroonea 

 vormen nagenoeg evenwijdige gegolfde lijnen; de 

 staart is aanmerkelijk langer en door een grooter 

 getal wervels (34) ondersteund; er zijn twee paar 

 ribben minder aanwezig, dus in het geheel 19; de 

 stoottanden zijn veel kleiner en bij de wijfjes dikwijls 

 zeer zwak: de vorm van den kop en andere deelen 

 bieden eindelijk allerlei kleine afwijkingen. Hij is 

 bovendien zachter van aard, en staat in grootte een 

 weinig ten achteren bij den Afrikaanschen olifant. 

 De Indische olifant wordt in geheel Voor- en 

 Achter-Indiö tot Malakka, Siain en Cochincliina 

 aangetroffen. Hij was in Indië, van de oud.ste tijden 

 aan, als half huisdier bekend, 't welk tot het dragen 

 van lasten, tot de krijgsdienst of allerlei andere 

 verrigtingen gebezigd werd, wat alles aldaar nog 

 hedendaags plaats heeft. Hij speelt, zooals elkeen 

 weet, eene hoofdrol in de godenleer en bouwkunde 



