der oude Indiërs. In de vroegere geschiedenissen 

 des bijbels wordt er geen gewag gemaakt van den 

 olifant. In hare levenswijze heeft deze soort zeer 

 veel overeenkomst met de Afrikaansche. 



De Sumalrasche Olifant. Elephas Sumatranus, die, 

 behalve dit eiland, ook Ceylon bewoont, werd vroeger 

 algemeen, en wordt zelfs thans nog dikwijls met 

 den Indischen verwisseld. Dit is blijkbaar daaraan 

 toe te schrijven, dat de natuurkundigen, de nieuwere 

 waarnemingen voorbijgaande, zich bepalen tot het 

 raadplegen der geschriften van G. Cuvier, die, van 

 den beginne af, beide soorten niet slechts verward, 

 maar zelfs de door hem opgegevene hoofdkenmerken 

 van den Indischen olifant, niet van deze soort, maar 

 van die van Ceylon en Sumatra ontleend heeft. 

 Intusschen is de olifant van laatstgenoemde eilanden 

 gemakkelijk te onderscheiden van zijnen Indischen 

 nabuur, en wel voornamelijk door de kroonen zijner 

 kiezen, die aanmerkelijk breeder, ofschoon niet 

 ruitvormig zijn gelijk bij den Afrikaanschen olifant, 

 en doordien er 20 paar ribben aanwezig zijn, dus 

 een paar minder dan bij den Afrikaanschen en een 

 paar meer dan bij den Indischen olifant. Wat het 

 getal staartwervels en de grootte der ooren betreft, 

 zoo stemt deze soort met die van het vasteland 

 van Indië overeen. Zij is zachter van aard dan 

 de Indische, en wordt derhalve ook bij voorkeur 

 als huisdier gebruikt. Tot dien einde worden er, op 

 Ceylon, van tijd tot tijd, groote jagten op olifanten 

 gemaakt en deze, levend gevangen, naar het vasteland 

 van Indië vervoerd. Het kan derhalve gebeuren 

 en is reeds gebeurd, dat zoodanige voorwerpen uit 



Ceylon, over Calcutta naar Europa gebragt en 

 door de natuurkundigen voor den Indischen olifant 

 gehouden worden. Van Sumatra worden er ook 

 somtijds levende olifanten naar Borneo gebragt, 

 alwaar deze dieren anders niet in den wilden staat 

 voorkomen, en dit wordt o. a. reeds door Magelhaëns 

 verhaald. 



Er werden reeds in 1786 levende voorwerpen van 

 den Ceylonschen olifant naar Europa en wel naar 

 Nederland vervoerd. Dit waren de beide vermaarde 

 olifanten van de menagerie des stadhouders Willem 

 V, die in 1795 door de Franschen naar Parijs 

 gebragt, later aldaar stierven, door G. Cuvier als 

 Elephas Indicus beschreven werden, en waarvan de 

 geraamten nog heden in het Museum te Parijs 

 aanwezig, en geplaatst zijn naast een olifantsgeraamte, 

 van Duvaucel uit Bengalen gezonden, maar zonder 

 tegenspraak afkomstig van een uit Ceylon aangebragt 

 voorwerp, terwijl het eenige, door G. Cuvier onderzochte, 

 geraamte van den Indischen olifant, door hem reeds 

 in 1815 aan het Museum te Leiden werd afgestaan. 



Deze soort is even menigvuldig op Ceylon als 

 op Sumatra. Op eerstgenoemd eiland worden zij 

 gevangen en naar het vasteland van Indië vervoerd; 

 op het laatstgenoemde maakt men er van tijd tot 

 tijd groote jagten op en doodt ze, zonder eenig 

 voordeel er van te trekken. De menigvuldige fijne 

 uiterlijke kenmerken, door welke deze soort van de 

 Indische afwijkt, zijn wel reeds bij eene oppervlakkige 

 vergelijking in het oog vallend, kunnen echter eerst 

 bij voorwerpen van gelijke grootte van beide sooiten 

 met volkomene zekerheid uiteengezet worden. 





De (Hifaiit i-aii Siihtalra. Eti'pliai 



