gelegenheid laat liet dikwijls een hevig snuiven 

 hooren. Over dag legt het zich somtijds op 

 zandbanken, om zich door de zon te laten beschijnen. 

 In het riet maakt het vaste gangen. Het gaat bij 

 nachttijd aan de oevers, om zijn voedsel te zoeken, 

 hetgeen in gras en de bladen van allerlei planten 

 bestaat. Het rivierpaard is niet wild gelijk de 

 neushoren, en zijne verstandelijke vermogens zijn 

 veel meer ontwikkeld. Het ontvlugt den mensch, 

 en schijnt hem alleen gevaarlijk te Avorden, wanneer 

 het geldt zijn kroost te verdedigen, of wanneer het 

 dier uit lompheid de ovei' zijn verblijfplaats varende 

 schuiten omver werpt. Men vangt deze dieren met 

 harpoenen, of doodt ze met lanzen en schietgeweer. 

 In het laatste geval zijn gewone geweren en looden 

 kogels, even als bij de olifanten en neushorens, van 

 weinig uitwerking, en moet men zich van geweren 

 vjm een geheel buitengewoon groot kaliber en ijzeren 

 kogels bedienen, om zijn doel te bereiken. Het 

 rivierpaard wordt reeds in den Bijbel vermeld, en 

 wel onder den naam van sBeheuioth"; Herodotus 

 maakt er eveneens gewag van; de oude Eomeinen 

 vertoonden niet zelden levende voorwerpen in hunne 

 spelen, maar na dien tijd werd er eerst in 1850 

 wederom een levend voorwerp naar Europa, en wel 

 naar Engeland gebragt. Het was een jong mannetje. 

 Nadat er ook een paar te Parijs aangekomen waren, 

 verkreeg de Amsterdamsche Diergaarde, in April 

 1860, twee jeugdige rivierpaarden van beide sekse. 

 Zij groeiden spoedig, en reeds eenige jaren later 

 bragt het wijfje een jong voort, hetgeen echter, kort 

 na de geboorte, het leven verloor, en wel door de 

 overdrevene zoig der moeder, die, om haar jong 

 tegen gevaar te behoeden, het rusteloos heen en 

 weder wierp, waardoor verwondingen ontstonden, 

 welke alras den dood ten gevolge hadden. Toen 

 er eene volgende geboorte plaats moest hebben, 

 niogt het den schranderen oppasser gelukken, het 

 jong ongedeerd en ongezien van de moeder uit den 

 stal te verwijderen. Maar dit jong stierf weldra, 

 blijkbaar uit gebrek van eene doeltreflende manier, 

 om het zijn voedsel, in koemelk bestaande, te doen 

 binnenkrijgen, en niettegenstaande het overgebragt 

 was naar eene tot dit einde doelmatig ingerigte 

 verblijfplaats. Bij eene derde geboorte mogt eindelijk 

 de opvoeding van het kostbare dier gelukken, 

 ofschoon niet zonder een onuitputtelijk geduld, zachte 

 beiiandeling en een naauwlettend en onafgebroken 

 toezigt toegepast te hebben. Thans heeft het wijtje 

 van het in den Amsterdammer Dierentuin levend 

 paar nijlpaarden reeds vier keeren telkens een jong 

 ter wereld gebragt, en het bleek daarbij, dat de 

 draagtijd naauwkeurig zeven maanden en een en 

 twintig dagen beloopt. 



De tweede >soort van nijlpaard. Eippopotamus 

 Lilcriansis, is tot nog toe slechts onvolkomen bekend. 

 Zij bei-eikt slechts de helft der grootte van het 



gewone nijlpaard . en undersclieidt zich daarvan, 

 behalve door andere wijzigingen van minder belang, 

 voornamelijk iloor eenige afwijkingen in den vorrn 

 der kiezen. Dit dier werd aan de Westkust van 

 Afrika, in de rivieren der Kolonie Liberia ontdekt. 



DE NEUSHORENS. 



RHINOCEROS. 



Ue neushorens duen door hunne uiterlijke gestalte 

 aan die der zwijnen denken, maar zij zijn veel 

 grooter en lomper, hunne pooten zijn veel dikker, 

 hun kop is grooter, zij hebben slechts diie hoeven 

 aan eiken poot, hun snuit is gewelfd, van boven met 

 een of twee horens gewapend, en loopt in eene meer 

 of min puntige bovenlip uit, hun tandenstelsel is 

 verschillend, en al hunne overige deelen tooncn min 

 of meer in het oog vallende wijzigingen. 



De neusliorens hebben eene zeer dikke en ruime, 

 slechts met enkele, stijve haren bezette huid; deze 

 is, bij de soorten met één horen, van schubachtige 

 wratten en van enkele diepe plooijen voorzien, die, 

 als de geledingen van een pantser, de bewegingen 

 van het dier gemakkelijk maken. De horens zijn 

 gevormd uit, tot eene vaste massa zamengegroeide 

 liaarvezels. De pooten zijn tamelijk kort, zeer dik, 

 en van vier naar voren gerigte teenen voorzien. 

 De staart is kort, dik, zijdelings zamengedrukt, en 

 aan zijn einde, langs de hooge kanten, met tamelijk 

 lange borstelharen bezet. Hunne ooren zijn van 

 middelmatige grootte, bladvormig, reglnp staande, 

 en ver naar boven en achteren op het hoofd geplaatst. 

 De oogen, van diepe huidplooijen omgeven, zijn 

 van middelmatige grootte; zij liggen tamelijk hoog 

 en zijdelings. De lippen zijn zeer beweegbaar; 

 de bovenlip is min of meer driehoekig en puntig, 

 de onderlip min of meer breed. De mondopening 

 is klein. De wijde langwerpige neusgaten zijn aan 

 het vooreinde van den snuit geopend. Hun kop is 

 van boven min of meer uitgehold, en de neusbeenderen 

 vormen, als het ware, een verwelfsel boven het 

 voorgedeelte der kaken. Op dit verwelfsel zit de 

 horen, en, bij aanwezigheid van een tweeden, volgt 

 deze op den eersten. Het tandensteksel der neushorens 

 is gekenmerkt door het gebrek aan hoektanden en 

 doordien de snijtanden, ten minste in den volwas-sen 

 leeftijd, of eveneens ontbreken, of slechts vier in 

 getale in elke kaak zijn. Men ontwaart aan elke 

 zijde der bovenkaak zeven, der onderkaak zes kiezen: 

 eerstgenoemde vertoonen aan de binnenzijde eene diepe 

 insnede, laatstgenoemde hebben halve-niaanvormige 

 kroonen. De maag der neushorens is eenvoudig, 

 zij hebben lange darmen en eenen zeer grooten 

 blinden darm ; maar de galblaas ontbreekt. 



