In de verstandelijke vermogens staan de neushorens 

 op eenen lagen trap van ontwikkeling; zij zijn traag, 

 woest en onhandelbaar van aard; rennen, wanneer 

 zij verontrust of getergd worden, menschen of dieren 

 overhoop, en zoeken ze met hunne horens te dooden. 

 Hun voedsel bestaat in de bladeren van zekere 

 heesters en boomen, of in gras. Zij slaan hun 

 verblijf hetzij in bosschen of met heesters bedekte 

 streken op, en worden dikwerf in moerassige plaatsen 

 ;iangetroffen, waar men hen alsdan dikwijls, gelijk 

 (Ie zwijnen te doen plegen, in den modder ziet 

 rondwoelen. 



De neushorens behooren, zooals het schijnt, uitsluitend 

 in Afrika en Oost-Indië t'huis. In Afrika komen zij 

 van Abyssinië zuidelijk tot aan de Kaap de Goede 

 Hoop voor; intusschen zijn zij in de kolonie van 

 laatstgenoemde streek sedert lang uitgeroeid. In Azië 

 treft men hen van Bengalen zuidelijk en oostelijk 

 tot Siam, het Maleische schiereiland en de drie groote 

 Soenda-eilanden aan. 



De bekende soorten van neushorens vormen, 

 volgens het getal hunner horens en andere hiermede 

 gelijken tred houdende kenmerken, twee verschillende 

 afdeelingen : te weten die der neushorens met een 

 horen en die der soorten met twee horens. 



De soorten met een horen werden, met zekerheid, 

 tot nog toe slechts in Oost-Indië aangetroffen. 

 Zij zijn bovendien zeer gekenschetst door de diepe 

 huidplooijen, welke de verschillende hoofddeelen van 

 hun ligchaam, onderling, als de gedeelten van een 

 pantser, van elkaar afscheiden. Men kent met 

 zekerheid slechts twee soorten van neushorens met 

 een horen. 



De eene is Rhiuoceros uiiicornis, ook sindicus" of 

 ))Asiaticus" genoemd. Zij wordt op het vasteland 

 van Indië, van Bengalen tot Siam, aangetroffen. 

 Haar groote kop is van boven steik uitgehold en 

 de ooren zijn langer en puntiger dan gewoonlijk. 

 Men ontwaart op de voorarmen, de heupen, onder de 

 knie en om de achterpooten diepe overlangsche 

 plooijen; achter om den rug en om de schouders, 

 gelijk ook voor de schouders, tot op de helft harer 

 hoogte, dwarse plooijen. De staart is tusschen de 

 plooijen, als het ware, in eene schede verborgen. 

 De huid vormt onder den hals eene groote, 

 dwarsstaande kwab. Er zijn in de onderkaak, behalve 

 twee groote snijtanden, twee kleine aanwezig, die 

 tusschen deze groote geplaatst zijn; terwijl de beide 

 groote snijtanden der bovenkaak naast twee kleine, 

 die echter niet zelden uitvallen, geplaatst zijn. De 

 kleur van de huid is grijsachtig bruin. Dit dier 

 bereikt eene lengte van negen, en eene hoogte van 

 omstreeks vijf voet. Dit is de soort, die bijna 

 uitsluitend levend naar Europa gebragt wordt en 

 waarscliijnlijk ook het dier hetgeen reeds in den 

 Bijbel onder den naam van »Eaam" vermeld wordt. 



De tweede soort met een' horen is Rhinoceros 



Javanicvs of sSondaicus." Zij heeft veel overeenkomst 

 met de gewone of voorgaande soort, is echter door 

 de volgende kenmerken zeer gemakkelijk daarvan 

 te onderscheiden. Haar kop is naar evenredigheid 

 kleiner en van boven minder uitgehold ; de 

 schubachtige wratten der huid zijn kleiner, de 

 dwarse kwab onder den hals ontbreekt, en de 

 groote huidplooi, welke de schouders van voren 

 begrenst, loopt, in jilaats van op de helft der 

 schouders op te houden, boven om den geheelen 

 achterhals heen, zoodat zij met de gelijke plooi 

 der tegenovergestelde zijde van het dier volkomen 

 vereenigd is. Al deze kenmerken zijn overigens 

 reeds bij pas geboren of zelfs nog ongeboren jongen 

 met volkomene duidelijkheid zigtbaar. Men heeft 

 langen tijd gemeend, dat deze soort aan het eiland 

 Java eigen was en aldaar de plaats verving van den 

 gewonen Indischen neushoren. Men beweert intusschen, 

 dat zij ook op het vasteland van Indië over Malakka 

 tot op de talrijke eilanden, die in het delta van 

 den Ganges en Brahma-poetra liggen, en onder den 

 naam van »Sunderbunds" bekend zijn, verspreid is. 

 Zij schijnt in grootte niet onder te doen voor de 

 gewone Indische soort, vermits een oud mannetje, 

 door wijlen Dr. S. Muller gezien, tusschen negen en 

 tien voet lengte had, behalve den staart, die ruim 

 anderhalven voet lang was. De wijfjes zijn intusschen 

 doorgaans kleiner en haar hoorn is zoo weinig 

 ontwikkeld, dat hij zich veelal slechts als eene 

 flaauwe verhevenheid voordoet. De kleur der huid 

 is een graauwachtig bruin, hetgeen echter tusschen 

 de huidplooijen aan de lip en zachtere deelen in 

 het algemeen in het vleeschkleurige overgaat. Op 

 Java is de neushoren over het geheele westelijke 

 gedeelte van het eiland verspreid, komt echter 

 slechts in wildernissen en nergens menigvuldig voor. 

 Men treft hem zoowel in de bosschen der lage 

 kuststreken als op de hooge bergen aan. Intusschen 

 bemint dit dier de nabijheid van het water en legt 

 zich, evenals de buffel, gedurende de heetste uren 

 van den dag, nagenoeg geheel onder het water, of 

 wentelt zich in modderpoelen en slijkerige diepten 

 om. Ofschoon het eene groote ligchaamskracht 

 bezit, toont zich dit dier schuw en bevreesd voor 

 den mensch, en laat zich gemeenlijk door hem op 

 de vlugt jagen; doch wanneer het in 't naauw gebragt 

 of verwond wordt, of een jong bij zich heeft, staat 

 het den mensch niet zelden en onderneemt op hem 

 met zijne ongetemde krachten eenen geduchten 

 aanval. De Fransche natuurkundige Duvancel 

 in Bengalen en de Nederlandsche natuurkundige 

 van Raalten, werden op deze wijze, elk op zijne 

 beurt, zoodanig gewond, dat zij te naauwernood 

 den dood ontsnapten, om eenige jaren later door 

 ziekten weggesleept te worden. Wat den heer van 

 Raalten betreft, zoo had hij, behalve dat hem eene 

 rib gebroken was, eene zeer gevaarlijke buikwond, 



