verscheidene zware wonden aan het linkerbeen, eene 

 in het gewricht van den regter voet en menigvuldige 

 kneuzingen. Volgens zijne verzekering waren de 

 zware verwondingen aan de kuit en den regter 

 voet door het gebit van het dier te weeg gebragt. 

 Dit had hem bij herhaling met den muil aan die 

 deelen aangetast en van den grond opgeligt. Dit dier 

 leeft, buiten den paartijd, meestal afgezonderd. 

 Volgens de verzekering der inboorlingen, werpt het 

 wijfje om de twee of twee en een half jaar een 

 jong. Dit dier baant zich geregelde paden in de 

 bossclien. liet voedt zich met de bladeren van 

 allerlei boomen en heesters, met hunne uitspruitsels 

 of jonge takken, met bamboesbladen en allerlei 

 andere grassoorten. Het brengt veel nadeel toe aan 

 het nieuwe plantsoen, al wai'e het slechts door 

 zijnen loggen, alles verpletterenden tred. In het 

 hoog-Javaansch heet de neushoren sWarak," in het 

 laag-Javaansch en Soendaneesch »Badhak." Een 

 andere Soendaneesche naam, «Rodomala," schijnt 

 door dezen volksstam op het wijfje in den paartijd 

 toegepast te worden. 



De Indische soort met twee horens, Rhinoceros 

 Siimalranus, stemt door de twee groote snijtanden, 

 waarvan elke kaak voorzien is, met de eenhoornige 

 soorten ovei-een, heeft echter slechts een klein getal 

 en minder diepe huidplooijen, te weten eene om den 

 schouder en den bovenarm, eene om de dij en eene 

 voor de liesstreek, terwijl men onder den hals twee 

 dwarse kwabjes waarneemt. Zij wijkt dus op eene 

 zeer in het oog loopende wijze van de Afrikaansche 

 neushorens af, die, ofschoon eveneens van twee horens 

 voorzien, in de bovenkaak in het geheel geene, in 

 de onderkaak slechts zeer kleine, vroeg uitvallende 

 snijtanden hebben, en wier huid, behalve aan den hals 

 en voor de lies, geheel van plooijen ontbloot is, en 

 die eenen naar evenredigheid veel grooteren kop 

 hebben. De Indische soort met twee horens is 

 bovendien veel kleiner dan alle overige neushorens. 

 Dit dier werd op het eiland Sumatra ontdekt, maar 

 het bewoont ook het schiereiland van Malakka tot 

 Assam, en het schijnt bovendien, dat de op Bornéo 

 lovende neushoren tot deze soort behoort. Het 

 bereikt eene lengte van ongeveer zeven voet. De 

 achterste horen is steeds zeer klein, en ook de voorste 

 is gewoonlijk niet langer dan een halven voet en 

 bovendien veel slanker dan bij de overige soorten. 

 Het schijnt intusschen, dat deze horens, ten minste 

 bij voorwerpen van het vasteland van Indië, somtijds 

 een of zelfs anderhalven voet lengte bereiken, in dit 

 geval echter zeer dun zijn. De kleur der huid is veel 

 lichter dan bij de eenhoornige soorten, en het jong 

 is geheel met wolachtige, geelwitte haren bedekt. 



I.'eze neushoren, minder krachtig zijnde dan de 

 overige soorten, is ook minder woest van aard, en 

 de jagt op hem is dus ook minder gevaarlijk. In 

 zijne levenswijze toont hij weinig verschil. Men 



vangt hem in diepe door palissaden ver-sterkte, en 

 met dunne takken en boombladeren geheel overdekte, 

 regthoekige kuilen. Op Sumati'a draagt hij, bij de 

 inlanders, den naam van »Bada." 



De overige soorten met twee hor-ens wor'den allen 

 in Afrika aangetroffen, alwaar die met een horen 

 geheel schijnen te ontbreken. De neushorens van 

 Afrika hebben, behalve aan den hals en voor de 

 lies, in het geheel geene huidplooijen; de bovenkaak 

 is geheel van snijtanden ontbloot, en in de onderkaak 

 zijn slechts in de jeugd kleine snijtanden, ten getale 

 van vier, aanwezig. Zij overtreffen alle overige soorten 

 in grootte, hebben een zeer grooten kop en in het 

 algemeen langere horens dan de Indische soor-ten. 

 Men heeft dr-ie soorten van Afrikaansche neushorens 

 onderscheiden. De gewone soort, Rhinoceros biconm 

 of sAfricanus", heeft eenen hoogen, korten en, even 

 als Rhinoceros unieornis, van boven uitgeholden ko[). 

 De voorste horen bereikt een tot twee voet lengte 

 en is aan de bovenhelft naar achteren gebogen; de 

 achterste hor-en is daarentegen klein en kegelvormig. 

 Dit dier heeft twintig paar ribben en drie lendewervels. 

 De huid is geelachtig olijfkleurig. Het mannetje 

 wordt twaalf voet lang en over de vijf voet hoog. 

 Dit dier werd vroeger menigvuldig in de kolonie 

 aan de Kaap de Goede Hoop en verder binnenlands 

 aangetroffen, echter is het binnen de grenzen der 

 kolonie thans geheel uitgeroeid. Intusschen bleek 

 een jong voorwerp, onlangs uit Abyssinië naar Londen 

 aangevoerd, eveneens tot deze soort te behooren. 

 Dit dier houdt zich bij voorkeur op moerassige 

 plaatsen, aan de bronnen en oevers van rivieren, en 

 in str-eken op, die dun met bosch of struiken begroeid 

 zijn. Het voedt zich met de bladeren en takjes van 

 struiken en lage boomen. — Men neemt algemeen aan, 

 dat er- in Zuid-Afrika eene andere, met de voorgaande 

 naauw verwante soort, Rhinoceros Keitloa genoemd, 

 bestaat. Men zegt, dat zij zich voornamelijk 

 onderscheidt door eenen eenigzins langeren kop, 

 doordien de achterste horen veel langer en wel 

 even lang als de voorste en steeds zeer sterk zijdelings 

 zamengedrukt is, eindelijk door har-e, vooral in de 

 rigting der achterdeelen veel donkerder huidkleur-. 

 De Keitloa wordt slechts noordelijk van 25" Z.li., 

 dus tamelijk diep in de binnenlanden van Zuid-Afrika 

 aangetroffen, en behoort in de verzamelingen tot de 

 grootste zeldzaamheden. — Zeer verschillend van de 

 over-ige Afrikaansche soorten is daarentegen de 

 Rhinoceros simus. Zij is voornamelijk kennelijk aan 

 haren, naar achteren, buitengewoon verlengden kop, 

 hare breede en niet driehoekige bovenlip, hare zeer 

 br'eede onderlip, hetgeen reeds uit de grootere breedte 

 van het voorgedeelte der onderkaak blijkt, en de 

 buitengewone ontwikkeling van haar voorsten horen, 

 terwijl de achterste horen zeer kort is. De huidkleur 

 van dit dier is gewoonlijk br-uinaehtig wit; het wordt 

 derhalve nok dooi' de inlandi'rs ))witte nenshoi'en" 



