DE MIERENDIEREN. 



B R U T A. 



De orde der Mierendieren bevat de zoogdieren, 

 welke in liet dagelij ksche leven onder de namen 

 van Schubdieren, Mieren-eters, Gordeldieren en 

 Aardvarkens bekend zijn. Zij worden slechts in de 

 heete luchtstreken aangetroffen, en zijn voornamelijk 

 gekenmerkt door hunne verlengde tong, hun 

 onvolmaakt tandenstelsel en hunne stevige, korte 

 pooten, met zware tot het graven dienende nagels. 



Hun ligchaam is stevig en met haren, schubben 

 of eene soort van pantser bekleed. Er is bij alle 

 soorten een sterk ontwikkelde staart aanwezig, die 

 zelfs veelal eene aanmerkelijke hoogte bereikt. Hun 

 kop is klein, en min of meer langwerpig, ten minste 

 zijn veelal aanmerkelijk verdunde en verlengde 

 snuitgedeelte. Hunne pooten zijn kort, maar dik, 

 en met stevige, min of meer hoefachtige nagels 

 gewapend, die uitmuntend berekend zijn voor het 

 graven of wroeten in den grond Hunne oogen 

 zijn klein, en de oorschulp ontbreekt bij sommige 

 soorten geheel en al. Zij hebben eene kleine, 

 naauwe mondopening. Hunne tong is verlengd, en 

 wel veelal zeer aanmerkelijk, en daar zij in gelijke 

 mate verdund is, zoo heeft zij eene min of meer 

 wormvormige gestalte: door deze hare gestalte en 

 doordien zij met een kleverig vocht bedekt is, biedt 

 zij een uitstekend werktuig aan tot het vangen van 

 insekten, voornamelijk mieren en witte mieren, die het 

 voornaamste voedsel van deze zoogdieren uitmaken. 

 Men kan hun tandstelsel onvolmaakt noemen, 

 doordien de hoektanden steeds, en de tanden in het 

 tusschenkaakbeen, behalve bij eene soort, geheel 

 ontbreken, terwijl er bij vele soorten zelfs in het geheel 

 geene tanden aanwezig zijn. Zij hebben eene eenvoudige 

 maag. Hun gezigt is middelmatig, hun reuk 

 daarentegen voortreffelijk, en velen hebben een 

 tamelijk scherp gehoor. De smaak van hun vleesch 

 is niet onaangenaam, en het dient of kan tot spijs 

 dienen. 



De mierendieren leven op den grond, maar 

 sommigen klimmen op boomen, vooral degenen die 

 van grijpstaarten voorzien zijn. De meesten graven 

 holen in den grond, in welke zij hun verblijf 

 opslaan. Vele gaan, zoowel bij dag als bij nacht, op 

 roof uit; maar in bewoonde streken houden zij 

 zich meestal, uit vrees van overvallen te worden, 

 over dag schuil. Hunne verstandelijke vermogens 

 zijn weinig ontwikkeld, en zij zijn zacht van aard, 

 ofschoon zich sommige groote soorten op eene 

 geduchte wijs met hunne pooten weten te verdedigen. 



en daarbij eene buitengewone kracht aan den dag 

 leggen. Sommigen bewonen bij voorkeur vlakke en 

 opene streken, anderen houden zich in bossclien op. 



Men treft de mierendieren aan in het heete 

 Zuid-Amerika, in Afrika, noordelijk tot Senegambië 

 en Abyssinië, en in Zuidoostelijk Azië van het 

 vasteland van Indië tot China, Formosa en de 

 Soenda-eilanden. De bovengenoemde vier hoofdvormen 

 dezer dieren zijn intusschen in dier voege verspreid, 

 dat de schubdieren slechts in de oude wereld, de 

 mieren-eters en gordeldieren slechts in de nieuwe 

 wereld voorkomen, terwijl het zoogenaamde aard varken 

 tot Afrika beperkt is, waar het in vele opzigten 

 de gordeldieren van Amerika vertegenwoordigt. 



De schubdieren en mieren-eters verdienen, uithoofde 

 van het volslagen gebrek aan tanden, aan het hoofil 

 der orde der mierendieren geplaatst te worden. 



DE SCHUBDIEREN. 



MAN IS. 



De Schubdieren zijn op eene zeer eigenaardige 

 wijze gekenmerkt en kunnen hierdoor, op den 

 eersten oogopslag, van alle overige zoogdieren 

 onderscheiden worden. Dit kenmerk berust in de 

 groote hoornachtige, ruitvormige, dakpansgewijze 

 elkaar overdekkende schubben, waarmede de 

 bovendeelen en de zijden van hun ligchaam bekleed 

 zijn. 



Zij hebben eenen langen, breeden en van onderen 

 afgeplatten staart, eenen rolvormigen kop; hunne 

 oorschelp ontbreekt geheel en al of is buitengewoon 

 klein ; er zijn vijf teenen aan eiken poot aanwezig, 

 de tong is zeer lang en wormvormig, hunne kaken 

 zijn geheel en al van tanden ontbloot, en de wijfjes 

 hebben twee tepels, die aan de borst zitten. 



De Schubdieren slaan hun verblijf in onderaardsche 

 holen op, die zij zelven graven. Hun voedsel bestaat 

 in gewone of zoogenaamde witte mieren, of in andere 

 insekten en wormen, en zij bemagtigen doormiddel 

 hunner lange, wormvormige, met een sterk kleverig 

 vocht bedekte tong, hunnen buit. Zij halen dien 

 ook uit de boomschors, en rigten, tot dit einde, 

 op de achteihelft van den staart steunende, hun 

 ligchaam tegen de boomstammen op, of klimmen 

 zelfs, bij gunstige gelegenheden, daarop. Hunne 



