-•' 138 'v- 



bewegingen zijn bedaard; zij zijn zacht van aard, 

 en daar zij geene middelen hebben ter hunner 

 verdediging, rollen zij, wanneer zij overvallen worden, 

 gelijk de egels, hun ligchaam zamen, zoodat dit alsdan 

 de gestalte verkrijgt van eenen rondom met schubben 

 bedekten bal. De meeste soorten bereiken eene 

 lengte van ongeveer drie tot vier voet, en de soorten 

 met eenen langen staart worden nog veel grooter. 

 De schubben zijn bruin van kleur. Hun vleesch 

 wordt gegeten. Het wijfje draagt hare jongen op 

 den rug, gelijk sommige buideldieren plegen te doen. 

 De schubdieren leven in bosschen, houden zich echter 

 ook in min of meer opene streken op. Zij worden 

 slechts in het heete gedeelte der oude wereld 

 aangetroffen en zijn hier zelfs tot de volgende streken 

 beperkt, te weten : in Afrika, van Kafferland noordelijk 

 tot Abyssinië en Senegambië ; in Azië, van het vaste 

 land van Indië tot China, Formosa en de drie groote 

 Soenda-eilanden. 



De soorten met eenen langen staart worden 

 uitsluitend in tropisch Afrika aangetroffen. Het meest 

 bekende en het grootste van alle schubdieren is het 

 laiKjfjestaarie ScJmbdier, Manis longieaudata. De staart 

 is bij deze soort, die eene lengte van acht voet 

 bereikt, aanmerkelijk langer dan het overige ligchaam. 

 Zij heeft langs den rug en de zijden slechts elf rijen 

 schubben. Dit dier wordt in Senegambië aangetroffen. 

 Het kan met tamelijke snelheid loopen, wordt echter 

 gemakkelijk door luipaarden en andere roofdieren, 

 die zeer graag zijn op haar vleesch, ingehaald. Zoodra 

 dit geschiedt, rolt het echter zijn ligchaam tot een 

 kogel op, die, van alle zijden door zeer harde schubben 

 beschermd, aan zijne vijanden niets anders oplevert 

 dan een speelbal, die wel heen en weder gerold, 

 maar niet geopend kan worden. — De tweede soort 

 met eenen langen staart is Manis tricuspis. Zij heeft, 

 in het algemeen beschouwd, veel overeenkomst met 

 de voorgaande soort, maar hare schubben zijn kleiner, 

 talrijker, te weten twintig rijen, en van drie puntige 

 kielen voorzien. 



Onder de soorten, wier staart in lenste ongeveer 



het overige ligchaam evenaart, hebben eenige 

 dit werktuig van middelmatige breedte. Hiertoe 

 behoort Manin Javanica, die over de drie groote 

 Soenda-eilanden en Malakka verspreid is. Zij bereikt 

 ongeveer vier voet lengte, en het getal harer 

 schubben-rijen bedraagt omstreeks zeventien. — Eene 

 andere, hiermede verwante, maar standvastig 

 verschillende soort is Manis aurita, door Hodgson in 

 Nepaul ontdekt. — De derde soort, die wederom 

 van beide zoo even genoemde verschilt, is Manis 

 BaJdmanii, van China. 



Bij de overige soorten zonder buitengewoon 

 verlengden staart is dit werktuig breed, en, gelijk 

 het geheele overige ligchaam, zeer stevig. — Eene 

 dezer, Manis laiicaudata, wordt op het vasteland 

 van Indië en op Ceylon aangetroffen. Hare schubben 

 zijn nagenoeg geheel glad, en zij bereikt eene lengte 

 van omstreeks vier voet. Dit dier houdt zich 

 paarsgewijze in onderaardsche holen op, die eene 

 lengte van ongeveer zeven voet hebben. Hierin 

 werpt ook het wijfje hare jongen, eenmaal 's jaars, 

 en twee tot drie in getal. Dit dier wordt zeer mak; 

 het houdt zich over dag stil en rustig, daarentegen 

 wordt het, met het vallen van den avond, zeer levendig. 

 Het voedt zich vooral van mieren, en gebruikt zijn 

 staart, waar het kan, als grijpwerktuig om zich vast 

 te houden. — De tweede soort, Manis Temminckii, 

 wordt van Kafferland noordelijk tot Abyssinië 

 aangetroffen. Zij heeft in het algemeen uiterlijke 

 overeenkomst met de voorgaande; maar haar snuit 

 is korter, de staart is dikker en stomper, de schubben 

 zijn grooter, en hare middelrij loopt niet, gelijk bij 

 de overige schubdieren, tot aan het einde van den 

 staart door. Volgens Heuglin loopen de schubdieren 

 slechts op de achterpooten, en dikwijls zonder op 

 den staart te steunen, terwijl het ligchaam sterk 

 voorover gekromd is, de voorpooten afwaarts hangen, 

 en de klaauwen dezer pooten naar binnen gekromd 

 zijn. Dit dier wordt in de gevangenschap zeer mak 

 en houdt het leven volkomen met tarwebrood en 

 melk. Het wordt dikwijls zeer van ongedierte geplaagd. 



i^p''%'i 



Het langgeslaarle Schiidier. Manis lonijicaudaia 



