DE MIEREN-ETERS. 



MYRMECOPHAGA. 



De inieien-eters, aan welke men ook den naam 

 fi'eeft van Tamaiidua's, dien zij in Brazilië dragen, 

 hebben, ten opzigte hunner bewerktuiging, veel 

 overeenkomst met de schubdieren, die zij in de 

 nieuwe wereld, als het ware, vertegenwoordigen. 

 Gelijk de schubdieren, hebben de miereneters eenen 

 verlengden en verdunden kop, zonder eenig spoor 

 van tanden, eene kleine mondopening, en eene lange, 

 wormvormige tong; maar hun geheel ligchaam is, 

 in plaats van schubben, met haar bedekt; zij 

 hebben eene, ofschoon kleine of tamelijk kleine 

 oorschelp, en hunne voorpooten zijn van twee of 

 vier, de achterpooten van vier of vijf teenen voorzien. 



De staart is tamelijk lang, bij eene soort zeer ruig, 

 bij de overigen daarentegen min of meer naakt, en 

 een voortreffelijk werktuig tot het grijpen vormende. 

 De nagels zijn zeer lang, stevig en gekromd. Hun 

 stemgeluid bestaat, gelijk bij de overige mierdieren, 

 in eene soort van gebrom, en nog laten zij dit 

 slechts in toorn hooren. 



De mieren-eters zijn tot het heete Zuid-Amerika 

 aan deze zijde van het Andesgebergte beperkt. Zij 

 houden zich in bosschen op. De meesten klimmen 

 op boomen. Hun voedsel bestaat vooinamelijk uit 

 mieren en andere insekten. Zij zijn tamelijk 

 langzaam in hunne bewegingen en vreedzaam van 

 aard. 



Er is slechts eene soort met eenen langen staart, 

 die niet tot het klimmen dient, bekend. Dit is de 

 groote Mieren-eter , Myrmecophaga jtibala. 



Be groote Mieren-eter. Myrmecophaga jiiLala. 



Dit is de grootste van alle mieren-eters, vermits 

 hij eene lengte van vijf tot zes voeten bereikt. De 

 staart heeft slechts de helft der lengte van het 

 overige ligchaam, maar hij is van zoo lange haren 

 voorzien, dat deze over zijn einde ter lengte van 

 een voet heenreiken. De voorpooten zijn, ieder, 

 van vier, de achterpooten van vijf teenen voorzien. 

 De groote mieren-eter is giijsachtig van kleur, maar 

 heeft eene breede zwarte, met wit gezoomde, 

 schuinsche stieep over de schouders. Dit groote 

 en vreemdsoortige dier wordt van Paraguay noordelijk 

 tot aan het strand der Karaïbische zee aangetroffen, 

 maar het is in de meeste bewoonde streken, door 

 vervolgingen, zoo schaars geworden, dat het thans onder 

 de zeldzaamheden behoort. De groote mieren-eter 

 houdt zich in bosschen of grasvlakten op, waar hij 

 een eenzaam leven leidt en niemand deert. Intusschen 

 verdedigt hij zich geducht, wanneer hij aangevallen 

 wordt, en schuwt zelfs de honden niet, die hij 

 tusschen zijne voorpooten neemt en verwurgt, of 

 met zijne stevige klaauwen verscheurt. Zijn voedsel 

 bestaat voornamelijk in de onder den algemeenen 

 naam van mieren bekende insekten, wier nesten 



hij met zijne groote nagels omwroet, om alsdan 

 voornoemde insekten op de bekende wijze met zijne 

 tong te vangen. Het wijfje werpt jaarlijks slechts 

 een jong, hetwelk zij op haren rug met zich draagt. 

 De jongen vertoonen dikwijls neiging tot en hebben 

 eenige geschiktheid in het klimmen, maar de ouden 

 doen dit nooit. In de Goeazana-taal, in Paraguay, 

 draagt dit dier den naam van »Joeroemi", hetgeen 

 «kleine hond" beteekent. Bij het loopen of in de 

 rust steunen de voorpooten op den buitenkant der 

 zool, en de lange nagels zijn tegen de zool gedrukt, 

 gelijk dit bij de geslotene hand van den mensch 

 plaats heeft. In Paraguay houdt hij zich in vlakke 

 streken op, die met gras en enkele struiken begroeid 

 zijn. Over dag zwerft hij op opene plaatsen in het 

 rond, om zijn voedsel te gaan opzoeken. Zijne 

 bewegingen zijn bedaard en langzaam; wanneer hij 

 vervolgd wordt, valt hij wel in eene soort van 

 galop, maar hij vordert hiermede zoo weinig, dat 

 men hem gemakkelijk, stappende, kan inhalen. Het 

 eenige jong, hetgeen het wijfje telkens werpt, blijft 

 bij de moeder, totdat deze op nieuw moet werpen. 

 In de gevangenschap wordt dit dier zeer mak. Hot 



