slaapt alsdan gedurende den gelieelen nacht en een 

 gedeelte van den dag, op de zijde liggend on liet 

 ligchaam eenigzins zamengerold. 



Bij andere mieren-eters is de staart naar 

 achteren en van onderen met kort haar bedekt en 

 dient als giijpwerktuig. Dit stelt deze dieren ook 

 in staat, met behendigheid op boomen te klimmen. 

 Zij bereiken ruim drie voet lengte, en hebben een 

 gelijk getal teenen als de groote mieren-eter. Eene 

 soort, Myrmecophaga bivittata, heeft den romp en van 

 (laar, aan weerszijde, eene streep boven de schouders, 

 bruinzwart, de overige deelen vaal witachtig 

 roestkleurig. Bij niet volwassene voorwerpen is 

 laatstgenoemde kleur de heerschende, vermits het 

 bruinzwart, ten minste aan den romp, eerst later 

 te voorschijn komt. — De andere soort, Myrmecophaga 

 iamandua, heeft veel overeenkomst met de voorgaande, 

 maar hare ooren zijn langer en de haren van den 

 romp zijn aan de buitenhelft licht van kleur. Deze 

 dieren bewonen eenzame streken, die met boomen 

 of struiken bedekt zijn, en houden zich gaarne langs 

 ileii boschkant op. Somtijds ontmoet men hen 

 geheel in de nabijheid der menschelijke woningen. 

 Men treft hen niet slechts op den grond, maar ook 

 op boomen aan, die zij zeer behendig, ofschoon 

 langzaam, weten te beklimmen. Zij gebruiken hunnen 

 staart , zelfs bij het zitten op boomtakken , als 

 grijpwerktuig. Zij voeden zich. voornamelijk met 

 de op boomen levende mierensoorten en hare 

 maskers. Zij hebben, vooral wanneer zij toornig 

 zijn, eene zeer sterke muskuslucht bij zich, die den 

 smaak van hun vleesch walgelijk maakt, ten minste 

 voor de Europeanen, want de inboorlingen schijnen 

 niets om deze lucht te geven. Het wijfje werpt 

 slechts een jong jaarlijks, en draagt dit langen tijd 

 niet zich rond, waarbij het jong, als gewoonlijk, op 

 den rug zit. 



De laatste soort is ée kleine Mieren-eler, Myrmecophaga 

 didaclyla. Zij wijkt in velerlei opzigt van al de 

 voorgaande af, vooral door hare geringe grootte, 

 haar wolachtig, zwart haar, en doordien elke voorpoot 

 slechts van twee teenen voorzien is. In grootte 

 evenaart zij ongeveer ons eekhoorntje, en alle deelen 

 van haar ligchaam, met uitzondering van eene naakte 

 streep langs de onderzijde van het laatste derde 

 van den staart, zijn digt niet haar bekleed. 

 Dit haar is grijsachtig geel, welke kleur echter, op 

 de middellijn van den rug, door eene donkere streep 

 afgebroken wordt. De kleine mieren-eter houdt zich 

 uitsluitend in bosschen op en wordt derhalve niet 

 zoo ver zuidelijk aangetrotl'en als de overige soorten, 

 aangezien er zuidelijk van Brazilië weinig boomgroei 

 meer plaats heeft. Hij schijnt ook weinig op den 

 grond te komen, vermits men hem steeds op boomen 

 aantreft. Hij klimt zeer behendig met behulp van 

 zijnen grijpstaart, ofschoon langzaam en voorzigtig. 

 Hij leidt een eenzaam leven, en slechts in den tijd 



der voortteling treft men het mannetje in gezelschap 

 van zijn wijfje aan. Over dag slaapt dit dier, 

 verscholen tusschen de takken en het gebladerte, 

 weshalve het slechts toevallig waargenomen wordt. 

 Met het vallen van den avond verlaat het zijn 

 schuilplaats, om zijn voedsel te gaan opzoeken, hetgeen 

 in mieren en soortgelijke insekten bestaat, die op 

 boomen leven. 



DE GORDELDIEREN. 



D A S Y P U S. 



Hel Gordcldier mei zes gordels. Dasypiis sexcinclus. 



De Gordeldieren zijn, behalve onder dezen naam, nok 

 onder dien van "Tatoe" en "Armadillo" bekend. Zij 

 hebben deze benaming verkregen, doordien hun loinp 

 tot aan den buik, de bovenzijde van den kop, en 

 veelal ook de staart, in den regel bekleed zijn met 

 een beenen pantser, hetwelk gewoonlijk uit eene 

 soort van mosaïk, uit zeshoekige plaatjes gevormd, 

 bestaat, en, ten einde de bewegingen van het dier 

 gemakkelijk te maken, op het midden van het 

 ligchaam en ook wel den staart, in een grooter of 

 kleiner getal ringen of gordels verdeeld is. Zij wijken 

 ook van de schubdieren en mieren-eters af, doordien 

 hunne kaken steeds met tanden gewapend zijn: 

 te weten kiezen, zeer verschillend in getal, volgens 

 de soorten, en die de gedaante van eenvoudige 

 stiftjes of platen zonder wortel hebben, terwijl er 

 slechts bij eene soort snijtanden aanwezig zijn. Het 

 ligchaam der gordeldieren is zeer breed en veelal 

 van boven naar onderen afgeplat. Hun kop is min 

 of meer driehoekig, en de eenigzins puntige^ snuit 

 van middelmatige lengte. De oorschelp is min of 

 mo(.'r in het oog vallend, ontbreekt intusschen bij 



