ticnc soort geheel en al. '/ij hebben eene tamelijk 

 lange en van voren puntige tong. De achterpooten 

 zijn, ieder, met vijf, de voorpoolen met vijf of vier 

 teenen gewapend. Hun staart is kort of middelmatig 

 van lengte. De grootte der gordeldieren is zeer 

 verschillend volgens de soorten, vermits de grootste 

 soort meer dan vier voet lengte bereikt, terwijl de 

 kleinste niet grooter is dan eene mol. 



De Gordeldieren behooren uitsluitend t'huis op 

 het vasteland van Zuid- Amerika, en komen aldaar 

 zuidelijk tot Patagoniö voor. Zij slaan hun verblijf, 

 hetzij ia opene en vlakke, of in met struiken bedekte 

 streken op, en worden ook langs de boschkanten 

 aangetrolïen. Zij leven in holen onder den grond, 

 die zij zelf graven, maar in dier voege, dat elk 

 voorwerp zijne eigene holen bewoont. Dit belet 

 intusschen niet, dat men deze dieren aan zekere 

 plaatsen, als het ware, tot kleine koloniën vereenigd 

 aantreft. Zij graven deze holen dikwijls onder de 

 nesten der zoogenaamde witte mieren, waardoor 

 deze nesten instorten en zij hunne bewoners 

 gemakkelijk kunnen vangen. Behalve deze, voeden 

 zij zich ook van gewone mieren, allerlei andere 

 insekten en wormen. Zij eten ook, voornamelijk 

 in de gevangenschap, het vleesch van krengen, 

 voorondersteld dat die geheel in ontbinding 

 overgegaan zijn, en versmaden evenmin zachte 

 plantaardige stoften. Hunne ligchaamskrachten zijn 

 groot. Zonder bepaald nachtdieren te zijn, houden 

 zij zich over dag veelal schuil. Hunne bewegingen 

 zijn tamelijk bedaard; intusschen loopen zij dikwijls 

 niet tamelijke snelheid. De heerschende kleur dezer 

 dieren is grijs- of bruinachtig geel. Slechts eene 

 soort kan haar ligchaam zamenrollen, gelijk de egels 

 en schubdieren, bij gevaar, te doen pleegen. 



De grootste van alle bekende soorten, en die 

 hierin alle overigen aanmerkelijk overtreft, is het 

 Reiizen-gordeldier, Bast/pi/s gifjas. Het bereikt meer 

 dan vier voet lengte, heeft, aan weerszijde van elke 

 kaak omstreeks vier en twintig platte kiezen, en men 

 ontwaart aan den romp twaalf bewegelijke gordels. 

 Dit groote dier wordt, ofschoon in kleinen getale, in 

 de meeste bosschen van het heete Zuid-Amerika 

 aangetroffen. Het graaft zijne holen gaarne onder de 

 wortels van groote boomen, en deze holen zijn dikwijls 

 zoo ruim, dat er een varken zou kunnen inkruipen. 



Eene in Brazilië, Paraguay en Guyana vrij gewone 

 soort, Dasypiis \'2cinctus, die echter ook de bijnamen 

 van sUcinctus", )itatuay" en »gymnurus" draagt, 

 heeft elf tot twaalf gordelringen, vijf teenen aan 

 elk der vier poolen, breede ooren, en bereikt ruim 

 twee voet lengte. 



Nog algemeener is Dasypus dcinciua, ook »peba" 

 genoemd. Zij heeft de grootte der voorgaande soort, 

 maar slechts vier teenen aan eiken voorpoot; de 

 gordels zijn ongeveer ten getale van negen, en de 

 ooren zijn eenigzins verlengd en dus langer dan breed. 



Dasypus tricinctns, met slechts drie gordels, behoort 

 onder de meer zeldzame soorten. Dit dier heeft 

 vijf teenen aan eiken der vier pooten , zeer breede 

 en korte ooren, en eene lengte van ruim eenen voet. 



Bij Dasypus sexcinctns zit de voorste der tanden 

 van de bovenkaak in het tusschenkaaksbeen, en wordt 

 uit dien hoofde als een snijtand beschouwd. De romp 

 en kop zijn breed en afgeplat, de ooren klein en 

 smal; er zijn slechts vier teenen aan eiken voorpoot 

 aanwezig. Deze soort heeft zes gordels en bereikt 

 nagenoeg twee voet lengte. 



De kleinste soort, Dasypus irunca/us, veelal 

 Cldamydophorus genoemd, heeft ongeveer de grootte 

 eener mol, en leeft, als deze, grootendeels onder 

 den grond. Haar pantser, ofschoon zeer stevig, is 

 lederachtig en bestaat uit vierhoekige, op dwarsche 

 banden of gordels geplaatste schildjes. De oorschelp 

 ontbreekt geheel en al. De poolen zijn elk van vijf 

 teenen voorzien, en men ontwaart aan weerszijde 

 van elke kaak acht kiezen. De pantser is van 

 achteren als afgehakt, en de staart zeer kort. Dit 

 zonderlinge diertje bewoont Chili, en behoort onder 

 de grootste zeldzaamheden. Men treft het in zand- of 

 rotsachtige streken aan, voornamelijk aan plaatsen 

 waar doornstruiken en cactus-planten groeijen. Het 

 komt alleen bij nachttijd uit zijne onderaardsche 

 holen te voorschijn en verwijdert zich slechts op zeer 

 korte afstanden daarvan. Daar het, in plaats van 

 te loopen, met zijn ligchaam langs den grond schuift, 

 zoo heeft het spoor van dit dier de gedaante van 

 twee voren, veroorzaakt door het schuiven met de 

 pooten. Ook zijne holen zijn van buiten zeer kennelijk, 

 doordien men aan weerszijde daarvan een hoop 

 aarde ontwaart, die het dier bij het graven uitwerpt. 



DE AARDVARKENS. 



ORYCTEROPUS. 



Er is eigenlijk slechts eene soort van aardvarken, 

 Orycleropm Copensis genoemd, bekend. Het kan 

 beschouwd worden als een gordeldier zonder 

 gordels, dat is te zeggen, welks ligchaam bekleed 

 is met eene gewone behaarde huid, en niet, gelijk 

 bij de gordeldieren, grootendeels met een min of 

 meer verhard en in grootere of kleinere vakken 

 verdeeld pantser. Het geheele dier is zeer stevig 

 van maaksel. De kop is zeer langwerpig, nagenoeg 

 rolvormig en doet, door zijne gestalte, aan dien der 

 miereneters denken, te meer daar ookdemondopening, 

 gelijk bij deze dieren, klein is. De ooren zijn groot, 

 tamelijk smal en bladvormig. De pooten zijn kort, dik 

 en met groote, eenigzins hoefvormige en zeer weinig 

 gekromde nagels gewapend. Men telt aan eiken 

 voorpoot vier, aan eiken achterpoot vijf teenen. De 



