staart is aanmerkelijk korter dan de romp. en dik. 

 Alle doelen van de huid zijn met stevige haren bedekt, 

 maar deze staan niet digt en zijn op de bovendeelen 

 veel korter dan op de onderdeelen en de pooten. 

 Dit dier heeft eene lange, maar plat gedrukte tong. 

 Het heeft geene andere tanden dan kiezen, en deze 

 zijn, aan weerszijde der bovenkaak vijf tot acht, der 

 onderkaak vier tot zes in getale : zij hebben eenigzins 

 de gestalte van cylinders, bieden echter een geheel 

 eigenaardig, bij geen ander dier voorkomend maaksel 

 aan, doordien zij eene menigte fijne buizen vertoonen, 

 die intusschen op de vlakke kroon digtgegroeid zijn. 

 De kleur van de huid en haren is een grijsachtig 

 geel, hetgeen op de pooten min of meer in het 

 bruin of zwart overgaat. 



liet a;,. ■ irken vertegenwoordigt de gordeldieren 



in de Oude Wereld, en wel alleen iji Afrika. Het 

 komt in dit werelddeel noordelijk tot Senegambié en 

 Nubië voor. De oneigenaardige naam van aardvarken 

 werd aan dit dier verleend door de eerste Hollandsche 

 volkplanters aan de Kaap de Goede Hoop. Het bereikt 

 tot vier voet en meer lengte, en weegt alsdan tot 

 honderd pond. Het houdt zich bij voorkeur in opene 

 vlakten op, en graaft aldaar, in harden, kleiachtigen 

 grond, holen. Het ligt daarin gewoonlijk overdag 

 verscholen, verlaat die echter tegen het vallen van den 

 avond, ten einde zijn voedsel te gaan zoeken, hetgeen 

 in mieren en witte mieren bestaat, en die het op gelijke 

 wijze als de miereneters vangt. Daar het zeer schuw 

 en voorzigtig is, gaat het dikwerf, met het ligchaam 

 opgerigt, op de achterpooten zitten, ten einde in het 

 rond te spieden, en mogelij ken onraad te ontdekken. 



~ .-^^ 



llel (jewone aardvarken. Orycleropus Copeiisis. 



Zoodra het gevaar nadei't, haast liet zich naar zijn 

 schuilplaats, waarbij het, door zijn ligchaam gestadig 

 om te buitelen, als het ware, langs den grond gaat 

 rollen. Indien het daarentegen te ver van zijn hol 

 verwijderd is, om het te kunnen bereiken, tracht het 

 aan zijne vervolgers te ontgaan, door zich onmiddellijk 

 in den grond te graven, hetgeen, zelfs in den hardsten 

 kleigrond. met buitengewone schielijkheid geschiedt. 

 Het gebeurt dikwijls dat zijne veiligheid verzekerd 

 is, wanneer het .slechts heeft kunnen slagen van met 



het voorgedeelte van het ligcliuam in den umiiil te 

 dringen, want er is alsdan geene kracht in slaat. 

 om het weder uit den grond te trekken. Indien 

 men dit beproeft door middel van een zwaar touw. 

 hetgeen door ossen getrokken wordt, zoo kan dil 

 wel te weeg brengen het afstroopen der huid van 

 het achtergedeelte des ligchaams, maar niet beletten. 

 dat het dier voortgaat inet graven en voor de 

 oogen van alle omstanders spoediu' nnder den Lirond 

 verdwijnt. 



