ilier inneeml. De doorsnede van den romp in het 

 midden bedraagt een vierde of een vijfde van 

 deze geheeie lengte. De walviscii is zwart van 

 kleur, hetgeen intusschen op de onderdeden in wit 

 overgaat. Hij voedt zich met allerlei ongewervelde 

 zeedieren, zoo als weekdieren en kwallen, maar 

 bovenal van eene soort van weekdieren, Clione 

 borealis genoemd; daar deze echter zoo klein zijn, 

 dat zij naauwelijks de grootte van den vinger van 

 een kind bereiken, zoo heeft hij er dagelijks vele 

 duizenden tot zijn onderhoud noodig. Deze diertjes 

 worden dan ook in de Ijszee in zoo ontelbare 

 menigte aangetroffen, dat het water in vele streken 

 daarvan geheel groen- of zwartachtig gekleurd is, en 

 deze streken zijn zoo uitgebreid, dat zij omstreeks 

 een vierde gedeelte der geheeie IJszee innemen. Het 

 gezigt en gehoor van den walvisch zijn scherp, vooral 

 zoolang hij zich onder het water bevindt. Hij kan 

 meer dan een uur in de diepte der wateren vertoeven, 

 zonder adem te komen halen aan de oppervlakte. 

 Het wijfje brengt meestal telkens slechts een jong 

 ter wereld, hetgeen bij de geboorte eene lengte van 

 ongeveer elf voet heeft, en voor hetwelk de moeder 

 zeer veel liefde toont. 



De walvischvangers hebben aan dit dier, veelal 

 volgens de streken, welke het bewoont, verschillende 

 namen gegeven: b.v. dien van Noordkaper aan de 

 w'alvisschen , die men bij de noordelijkste Kaap 

 van Europa, te weten de noordelijkste punt van 

 Noorwegen, ging vangen. Ofschoon zij over de geheeie 

 noordelijke IJszee verspreid zijn, worden zij, in den 

 zomer ten minste, slechts op zekere, bepaalde plaatsen 

 aangetroffen, en deze worden door de walvischvangers 

 swalvisch-gronden", in navolging van het Engelsche 

 swhaling-ground" genoemd. Eene zoodanige streek 

 bevindt zich onder anderen in de zee tusschen Groenland 

 en IJsland. De Engelschen en Amerikanen noemen 

 den walvisch sright whale", maar de walvischvangers 

 van laatstgenoemd volk begrijpen onder dezen naam 

 ook de walvisschen die zij aan de kusten van Californië 

 gaan vangen, en die hoogst waarschijnlijk tot de 

 soort der zeeën van Japan, en derhalve tot de 

 zuidelijke soort behooren. 



De waarde van traan en balein, die een oude walvisch 

 oplevert, werd nog in het eerste vierde dezer eeuw 

 ongeveer op vier- tot zesduizend gulden berekend. 

 Thans, daar deze artikelen in prijs zeer gerezen 

 zijn, bedraagt deze waarde het dubbele en meer. 



De noordsche walvischvangst werd in vroegere 

 tijden door de Nederlanders op eene zeer groote 

 schaal gedreven; getuige hiervan zijn de talrijke 

 onderkaken van walvisschen, welke op onze weilanden, 

 als wrijfpalen voor het rundvee, in den grond geplant 

 werden, en die, eeuwen lang, wind en weder trotseeren. 

 Thans is die vangst, die van Mei tot October duurt, 

 bij ons geheel in verval, en wordt nagenoeg alleen 

 nog door Engelschen, Amerikanen en Deenen, en wel 



veelal nog in verband met het slaan van robben, 

 uitgeoefend. De gewone, oude wijze van walvischvangst 

 werd tot nog toe nooit op de vinvisschen toegepast, 

 omdat deze te vlug zijn, moeijelijker verkregen 

 worden, minder traan en slechts kort balein opleveren. 

 Daarentegen heeft men, sedert eenige jaren, een geheel 

 nieuw, zeer vernuftig uitgedacht en buitengewoon 

 doelmatig stelsel voor de vangst van vinvisschen, en 

 wel met zeer gunstig gevolg, in toepassing gebragt. 

 zooals het blijken zal uit de beschrijving, die wij 

 daarvan zullen geven bij die der vinvisschen. 



Bij de oude of gewone walvischvangst begeven 

 zich de zeilschepen, die bepaaldelijk voor dit doel 

 uitgerust worden, naar de streken, waar men den 

 walvisch in het goede jaargetijde gewoonlijk aantreft. 

 Aldaar gekomen, spiedt men in het rond, tot dat 

 men een dezer reusachtige dieren ontdekt. Zoodra 

 dit plaats heeft, begeven zich de noodige manschappen 

 aan boord der sloepen, van welke elk schip zes of 

 zeven met zich voert, en roeijen, zooveel mogelijk 

 gedruisch vermijdende, op het dier toe. Genoegzaam 

 genaderd zijnde, wordt het bekende werktuig, de 

 harpoen, in den visch geworpen, die, getroffen zijnde, 

 onmiddellijk in de diepte wegduikt. Het touw, 

 hetwelk aan den harpoen bevestigd is en welks lengte 

 tot vier duizend voet bedraagt, rolt, ten gevolge 

 van het schielijke duiken van den visch, met eene 

 zoodanige snelheid over het boord der sloep, dat deze 

 in brand zou vliegen, indien het niet nat gehouden 

 werd. Dit lange touw is intusschen meestal niet 

 toereikende en moet er in dit geval een tweede, 

 ja een derde touw van andere sloepen daaraan 

 bevestigd worden, alvorens de visch weder boven 

 water komt. Dit geschied zijnde, wordt hij op nieuw 

 geharponeerd; hetgeen ten gevolge heeft dat de visch 

 wederom weg'duikt. Intu.sschen blijft hij nu veel 

 minder langen tijd onder water, en raakt eindelijk 

 zoo uitgeput, dat hij niet meer kan duiken en met 

 lansensteken afgemaakt worden kan. Het doode dier 

 wordt vervolgens aan de eene zijde van het schip 

 met touwen bevestigd, en het karkas, nadat spek en 

 baarden afgesneden zijn, aan de golven overgelaten. 

 Het spreekt van zelf, dat dit afsnijden der bruikbare 

 deelen, van een glibberig en door de golven heen en 

 weder geslingerd dier, ofschoon het zeer stelselmatig 

 bedreven wordt, een zeer moeijelijk en zelfs gevaarlijk 

 werk is, en dat daarbij veel verloren gaat, onder 

 anderen al de traan, die in de beenderen zit. Intusschen 

 is de vangst van een walvisch toereikende, om de 

 kosten, hiertoe vereischt, te dekken, en beschouwt men 

 het als een buitenkans, wanneer een schip, in een 

 saizoen, meer dan een visch vangt, vermits het alsdan 

 overvol geladen, en de winst zeer aanzienlijk is. 



De tweede soort is de zoogenaamde zuidelijke 

 wakisch, Balaeiia Jiisiralis. Zij bereikt slechts zelden 

 de grootte van den gewonen w'alvisch, en voorwerpen 

 van vijftig voet lengte worden in den regel als een zeer 



