DE DOLF IJ NE N. 



D E L P H I N I. 



Men kun onder dezen naam alle eigenlijke waldieren 

 zanienvatten, wier kaken, in plaats van baarden, van 

 tanden voorzien zijn, en wier spuitgaten van buiten 

 door twee zamengesmolten kleppen gesloten kunnen 

 worden. Deze afdeeling is talrijk aan soorten, die 

 onderling veelal allerlei merkwaardige afwijkingen 

 aanbieden. Zij bevat, behalve degenen, die men met 

 den algemeenen naam van Dolfijnen of bruinvisschen 

 bestempelt, ook den Narwal en Cachelot of potvisch. 

 Men kan haar dientengevolge in de drie volgende 

 lioofdgeslachten splitsen. 



DE BRUINVISSCHEN. DELPHINUS. 



I Dit hoofdgeslacht behelst alle soorten van Dolfijnen, 



wier kaken met gelijksoortige tanden gewapend zijn, 

 die echter bij eenige soorten meerendeels en reeds 

 in vroegeren leeftijd uitvallen. Bij de meeste soorten 

 is eene rugvin aanwezig. Zij zijn over alle zeeën 

 van den aardbol verspreid, en eenigen houden zich 

 zelfs in rivieren op , te weten : eene soort in den 

 Ganges, eene andere in de Amazonen-rivier. 



Sommige soorten hebben een min of meer 

 verlengden snuit en min of meer talrijke, puntige 

 tanden. Zij bereiken gewoonlijk eene lengte van 

 zes tot acht voet. Hiertoe behoort de geicone Doljijn, 

 Delphinus clelpJiis. Hij is voornamelijk gekenmerkt, 

 doordien zijn gehemelte aan weerszijde voorzien is 

 van eene diepe vore, waardoor langs de middellijn 

 van dit beenen gedeelte, eene verhevene lijst ontstaat. 

 De snuit is merkelijk langer dan het overige gedeelte 

 van den kop , en behalve aan hare hoekig uitloopende 

 punt, nagenoeg van gelijke breedte. Men ontwaart 

 aan weerszijde van elke kaak vier en veertig tot 

 vijftig geheel gelijkvormige, tanden, ten gevolge 

 waarvan het geheele getal tanden van honderd en 

 zeventig tot twee honderd beloopt. De gewone 

 dolfijn bereikt eene lengte van ongeveer zes tot 

 zeven voet. Hij is rank van gestalte; de rug vin 

 is in het midden der bovenlijn van het ligchaam 

 geplaatst en tamelijk groot, vermits zij in grootte 

 een vleugel der staartvin evenaart; maar de 

 borstvinnen zijn naar evenredigheid klein. De 

 hoofdkleur is, gelijk bij de meeste eigenlijke 

 waldieren, een fraai en, gedurende het leven, in alle 

 kleuren van den regenboog spelend zwart, maar de 

 buik is lichter, en men ontwaart aan de keel eene 

 groote witte vlek, van welke zich aan weerszijde 

 eene, den wortel der borstvin oinzoomende, streep 

 uitstrekt. Het schijnt, dat de gewone dolfijn in de 



meeste zeeën der heete en gematigde luchtstreken 

 aangetroflen wordt. Men heeft, ten minste, in 

 de verschillende Museums, schedels dezer soort 

 afkomstig uit Australië, Zuid-Afrika, de Oostkust 

 van Noord-Amerika, de Middellandsche Zee en de 

 Westkusten van Europa. Zij schijnt daarentegen 

 slechts zelden in de Noordzee te verdwalen, en nooit 

 in de Oostzee te komen. Zij is levendig in hare 

 bewegingen, leeft gezellig en voedt zich voornamelijk 

 met visschen, krabben en inktvisschen. De oude 

 schrijvers maken dikwijls gewag van den dolfijn, en 

 schreven hem gevoel voor de muziek toe, zooals 

 het onder anderen uit het bekende verhaal van 

 Arion blijkt. Eene geheel andere soort, DelpJdnus 

 longirostris , die vooral in de Zuidelijk Afrika 

 bespoelende zeeën gevangen wordt, maar van hier 

 tot Oost-Indië en Japan voorkomt, heeft in het 

 algemeen overeejikomst met den gewonen dolfijn, 

 maar zij is nog ranker van gestalte, haar snuit is 

 langer en aan weerszijde van elke kaak van vijf en 

 vijftig tot zestig tanden voorzien, doch de voren 

 aan het gehemelte ontbreken. Bij Delphinus BlainviUü, 

 van de Zuidwestkust van Zuid- Amerika, is de snuit 

 langer, ranker en smaller dan bij eenige andere 

 soort, en hij heeft meer dan zestig tanden aan 

 weerszijde van elke kaak. 



Bij sommige soorten is de snuit niet zoo plotseling 

 versmald, als bij de hier boven aangevoerde, en 

 het getal harer tanden minder groot. Verscheidene 

 dezer worden in de Noordzee aangetroflen. De meest 

 algemeene is Delphinns actdus of sEschrichtii." Hij 

 wordt vooral aan de kusten van Noorwegen en der 

 Far-eilanden gevangen, en heeft aan weerszijde van 

 elke kaak ongeveer vijf en dertig tanden. De zijden 

 van het dier zijn wit. Hij bezoekt in den zomer 

 vooral de kusten van Noorwegen, waar er somtijds 

 duizend en meer voorwerpen te gelijker tijd gevangen 

 worden, en waar hij onder de namen van «Springer" 

 en sHuidskiaeving" bekend is. Men onderscheidt 

 hiervan een dolphljn met witten bek, onder den 

 naam van Delphinns albirostris ; hij werd aan de 

 kusten van Engeland en België waargenomen, 

 In de Indische zee heeft men eene soort zonder 

 rugvin, DelpJiimts leucorhamphos. Zij is ook door hare 

 witte kleur opmerkelijk, die slechts op den rug door 

 eene groote, zwarte zadelvlek afgebroken wordt. 

 Aan deze soorten sluit zich ook aan de DolpJdjn van 

 de Amasonfn-rivier, BdpMnus üeoffroyi, ook slnia" 

 genoemd. Hij wijkt intusschen van de overigen 

 in verscheidene opzigten en op eene zeer in het 

 oog vallende wijze af. Zijne rugvin is namelijk zeer 

 laag en vormt eigenlijk slechts eene soort van kiel, 

 de borst vinnen zijn daarentegen zeer groot; de 

 tanden, drie en dertig in getal aan weerszijde van 

 elke kaak, zijn van elkaar kruiselings doorsnijdende 

 voren voorzien, en de achtersten vertoonen bovendien, 

 aan de binnenzijde van hunnen wortel, eenen 



