aanmerkelijken, afgeronden knobbel. Dit dier wordt 

 in de Amazonen-rivier en hare talrijke takken tot 

 in het hoogland van Bolivia aangetroffen en schijnt 

 niet in de zee voor te komen. 



De tweede, zooals het schijnt, tot het zoete water 

 beperkte soort is de DolpJnjn van den Ganges, DelpJiinus 

 Gangelkus, ook »PIatanista" genoemd. Zij heeft eene 

 kleine rugvin, de borstvinnen daarentegen zijn breed 

 en aan het einde als afgehakt. Haar verlengde snuit 

 is smaller dan bij eenige andere soort, aan den wortel 

 zelfs een weinig smaller dan naar voren, een weinig 

 S vormig gebogen, en aan weerszijde van elke kaak 

 met ongeveer dertig tanden gewapend, van welke de 

 voorsten langer en puntiger zijn dau de achtersten. 

 Het vooihoofd eindelijk is, ten gevolge der regtopstaande 

 wanden van het voorhoofdsbeen, hoog en gewelfd 



Sommige soorten hebben in hare gestalte veel 

 overeenkomst met den gewonen dolfijn, maar zij 

 worden veel grooter, zijn veel steviger van maaksel, 

 en hare tanden zijn veel dikker en minder talrijk. 

 Eene der meest bekende is de Tuimelaar, DelpJiinus 

 iiirsio. Hij bereikt tot twaalf voet lengte, heeft 

 aan weerszijde van elke kaak twintig tot vier 

 en twintig stevige, konische tanden, veertien paar 

 ribben, en in het geheel tachtig tot zes en negentig 

 wervels. Zijn vooihoofd is sterker gewelfd dan bij den 

 gewonen dolfijn. Hij wordt in de Noord- en 

 Middellandsche zeeën waargenomen. Men treft somtijds 

 voorwerpen aan, die in alle wezenlijke deelen met 

 den tuimelaar overeenstemmen, wier tanden echter 

 allen tot nagenoeg aan den wortel afgeslepen zijn. 

 Bij den Snatel-dolfyn, l)eli>liimis roslratus, die tevens 

 in de Noordzee maar zeldzaam voorkomt, is het 

 voorhoofd veel minder gewelfd, en hij nadert in zijne 

 gestalte m(?er den gewonen dolfijn dan den tuimelaar; 

 maar hij onderscheidt zich van beiden doordien het 

 voorhoofd gelijkmatig in den snuit verloopt en 

 derhalve niet, zooals gewoonlijk, afgezet is. Geraamte 

 en tanden hebben veel overeenkomst met deze deelen 

 van den tuimelaar, maar allen zijn een weinig minder 

 stevig, en de snuit is smaller en aan alle zijden 

 rcgtlijnig. 



Men geeft den naam van iruinvissc/ten meer in 

 het bijzonder aan eenige kleine soorten, die eenen 

 tamelijk stompen snuit en korte afgeronde tanden 

 hebben. De naam van bruinvisch wordt nog meer in 

 het bijzonder toegepast op de soort, die het geheele 

 jaar dooi' aan de kusten der Noord- en t)ostzeeL'n 

 aangetroffen, en onder alle dolfijnen het meest 

 naauwkeurig bekend is. Men noemt haar tierhalve 

 "ok den gewonen Bruinviscli, DelpMnus phocaena. Hij 

 komt overigens ook in de geheele Middellandsche en 

 Zwarte Zeeën voor en werd noordelijktotGroenland en de 

 Atlantische kusten van Noord-Amerika waargenomen. 

 De meeste voorwerpen, welke men vangt, hebben 

 niet meer dan vier voet lengte, maar men treft ook 

 somtijds geheel oude aan, die alsdan vijf tot zes voet 



(engte bereiken. De gewone bruinvisch is, behalve 

 zijne geringe grootte , kennelijk aan zijne tanden, 

 wier kroon zijdelings zamengedrukt en nagelvormig 

 verbreed is. Het weinig gewelfde voorhoofd gaat 

 onafgebroken in een korten snuit over. Er zijn aan 

 weerszijde van elke kaak twintig tot vier en twintig 

 tanden aanwezig, hij heeft dertien paar ribben en 

 in het geheel ongeveer zes en zestig wervels. Bij 

 de Duitschers draagt dit dier veelal den naam van 

 sMeerschwein", waaruit door verbastering het 

 Fransche woord »Marsouin" ontstaan is. In het 

 middeleeuwsch Latijn werd de bruinvisch sporcus 

 piscis" genoemd, hetgeen sZwijnvisch" beteekent. 

 Ook dit woord werd verbasterd, in het Fransch tot 

 »pourpois", door de Engelschen tot »porpoise" of 

 »porpess", hetgeen in deze taal de algemeene 

 benaming voor onzen bruinvisch is. Hij leeft, gelijk 

 de overige soorten van waldieren, gezellig, en kleinere 

 of grootere troepen van dit dier ontwaart men van 

 tijd tot tijd aan onze kust. Zij komen ook aan den 

 mond der rivieren voor, en enkele voorweipen 

 zwemmen die somtijds tot op groote afstanden op. 

 Zoo heeft men ze in de Seine tot Parijs, in de 

 Elbe tot verre in het land gezien, terwijl er ook 

 in ons land, gedurende eene maand, een in de 

 voormalige Haarlemmer meer met de naburige 

 wateren en zelfs in de stadsgrachten van Leiden 

 ronddwalende waargenomen werd. De bruinvisch 

 zwemt behendig en snel. Hij voedt zich voornamelijk 

 van allerlei soort van visschen en van inktvisschen. 

 Het wijfje brengt jaarlijks slechts een jong ter 

 wereld, en dit wordt tot den volgenden paartijd 

 door de moeder geleid en verzorgd. Vroeger werd 

 het spek van dit dier niet alleen door het volk 

 gegeten, maar gedurende de middeleeuwen zelfs ter 

 tafel gebragt; thans verstrekt het slechts nog den 

 Groenlanders tot voedsel. — Men heeft ook eene soort 

 van bruinvisch zonder rugvin, Delphinus phocaenoides 

 genoemd. Zij is geheel zwart van kleur, en werd in 

 de Indische zee en aan de kusten van Japan 

 aangetroffen. Hare tanden zijn ten getale van twaalf 

 aan weerszijde van elke kaak. 



Men heeft eenige groote soorten van een zeer 

 stevig maaksel, die eene zeer hooge rugvin hebben 

 en wier kaken met een klein getal tanden voorzien 

 zijn. Eene der meest bekende en door haie 

 fraaije kleuren in het oog vallende soort dezer 

 onderafdeeling is de Orka, Delphiinis orca. Zijbeieikt 

 eene lengte van zestien tot twintig voet, en haar 

 ligchaam heeft bij de rugvin tegen vier voet in 

 middellijn, neemt echter, zoowel naar voren als 

 naar achteren, sterk in dikte af. Het voorhoofd, 

 ofschoon eenigzins uitpuilende en gewelfd, is niet 

 van den snuit afgescheiden. De .staartvin is groot 

 en breed, en de hooge rugvin is aan het begin van 

 het tweede derde der geheele lengte van het dier. en 

 dus ver naar voren geplaatst. De groote en zeer 



