breede borstvinnen liebben, wegens liare gelijkenis 

 met de zoogenaamde zwaarden der schepen, aanleiding 

 gegeven tot den naam van »zwaardvisch" , onder 

 welken de orka bij onze walvischvaarders bekend 

 is. De Engelschen noemen haar daarentegen wegens 

 haren verslindenden aard sKiller" of »Trasher". In 

 het leven is de grond- of hoofdkleur van de orka 

 een fraai in alle kleuren van den regenboog spelend 

 zwart. Deze kleur wordt echter afgebroken , ten 

 eoiste door een breeden , vuil blaauwachtig 

 purperkleurigen band, die van achter de rugvin, 

 maar allengs tot eene smalle streep versmald, 

 aan weèiszijde van den romp, tot tegenover het 

 begin der rugvin verloopt; ten tweede door een 

 fraai porceleinwit , hetwelk de onderzijde van de 

 staartvin, van den romp en kop inneemt, een groote 

 j langwerpige vlek aan weerszijde van den achterromp 



vormt, en bovendien als een langwerpige afgezonderde 

 vlek boven elk oog optreedt. De orka heeft maar elf 

 I paar ribben, en in het geheel ongeveer twee en vijftig 



I tanden. De schedel is buitengewoon stevig van 



maaksel en de snuit breed en dik. De tanden zijn 

 grooter en dikker dan bij eenige andere soort van 

 dolfijn, en doen hierdoor aan die van den cachelot 

 denken. Wanneer ze allen aanwezig zijn telt men 

 er dertien aan weerszijde der bovenkaak. De orka 

 schijnt in de meeste zeeën van onzen aardbol voor te 

 : komen. Van tijd tot tijd naderen deze dieren de kusten 



( en stranden, hetgeen aan vele kusten van ons 



werelddeel en ook aan de onze plaats had. De 

 01 ka is als de meest roofzuchtige en verslindende van 

 alle soorten van dolfijnen bekend; terwijl deze hun 

 voedsel meestal totinktvisschen en visschen beperken, 

 maakt de orka jagt op andere dolfijnen, op zeehonden, 

 en zelfs op vin- en walvisschen. Zij leven veelal 

 gezellig en tot aanzienlijke troepen vereenigd, die in 

 kolommen, elk ongeveer uit vijf stuks bestaande, 

 naast elkaar, met buitengewone snelheid de zee 

 doorklieven, ten einde haren buit op te zoeken Daar 

 zij de zeehonden met groote behendigheid weten te 

 overmeesteren, ontvlugten deze oogenblikkelijk, zoodra 

 zij deze gevaarlijke vijanden ontwaren. Wanrreer de 

 orka's eenen wal- of vinvisch in het oog krijgen, 

 vervolgen zij hem, bijten hem stukken spek uit 

 liet lijf, en pijnigen hem, door gedurig herhaalde 

 aanvallen, zoo lang tot dat haar slachtoffer sterft 

 iifzich uit angst levend laat stranden. Overigens 

 verraadt de orka hare tegenwoordigheid reeds op 

 groote afstanden in de zee, door hare hooge, boven 

 de oppervlakte van het water rijzende rugvin. 



Bij eenige andere soorten is de snuit geheel overdekt 

 door het dikke en bolle, van spek gevormde voorhoofd. 

 Zij hebben een klein getal tanden. Bij eene dezer, 

 de Grindeical, Delphimis melas of sglobiceps", is het 

 voorhoofd halfkogelvormig en overwelft den snuit 

 in dier voege, dat hij nagenoeg loodregt tot aan 

 den rand der lippen afdaalt. Zij is zeer kennelijk 



aan de nagenoeg eenvormig zwarte kleur, de zeer 

 smalle, maar eenigzins verlengde borstvinnen, de 

 kleine, sterk naar achteren gekromde, maar digter 

 bij het hoofd dan bij de staartvin geplaatste rugvin, 

 en aan het kleine getal tanden, die bovendien tot 

 de voorhelft van den snuit beperkt zijn. Deze tanden 

 zijn stevig, en hare punt is eenigzins naar binnen 

 gekromd; er zijn er in den regel slechts negen aan 

 weerszijde van elke kaak aanwezig; intusschen wil 

 men, dat het getal somtijds aanzienlijker is. Zoo 

 veel is zeker, dat zij bij oude voorwerpen zeer 

 onderhevig zijn aan het uitvallen, en de kaken alsdan 

 nagenoeg geheel van tanden ontbloot zijn. De schedel 

 heeft in zijne gestalte, in het algemeen, overeenkomst 

 met dien van den bruinvisch, maar hij is steviger en 

 het snuitgedeelte is veel breeder. De grindewal 

 heeft elf paar ribben, en in het geheel omstreeks 

 zestig wervels. De kleur der huid is een glanzig 

 zwart, hetgeen slechts, en niet eens standvastig, langs 

 de middellijn van borst en buik in het witachtige 

 overgaat. Dit dier bereikt eene lengte van ongeveer 

 twintig voet. Het bewoont het noordergedeelte van 

 den Atlantischen en Stillen Oceaan, en soortgelijke 

 voorwerpen werden zelfs in de zee om Australië 

 aangetroffen. De grindewal leeft gezellig en veelal 

 tot talrijke troepen vereenigd, die door een ervaren 

 voorwerp aangevoerd worden, door hetwelk zich alle 

 overigen van den troep blindelings laten leiden Zoodanige 

 troepen stranden nagenoeg jaarlijks aan de kusten van 

 LIsland of aan die der Fiir-eilanden, of worden door 

 de kustbewoners dezer streken op het strand gedreven. 

 Dit geschiedt op de volgende wijze. Bekend met 

 de eigenschap dezer dieren, van hunnen aanvoerder 

 overal te volgen, begeeft zich, zoodra zich een troep 

 grindewallen aan de kust vertoont, de bevolking in 

 menigte met booten in de zee, sluit den troep in, 

 tracht deze dieren op ondiepe plaatsen te jagen en 

 zit ze zoolang achter na, totdat de aanvoerder of 

 het een of ander voorwerp op het drooge geraakt, 

 waarop spoedig alle anderen, dit voorbeeld volgende, 

 eveneens stranden. Zoodanige troepen naderen ook 

 van tijd tot tijd de kusten van Groot-Brittannië. en 

 somtijds zelfs die van noordelijk Frankrijk, België 

 en ons land. — In de IJszee treft men eene soort 

 aan, de Beloega, Delphinus leucas of »witte Dolfijn" 

 genoemd, die zich van alle overigen onderscheidt 

 door de eentoonig witte kleur harer huid. Zij is 

 bovendien gekenmerkt door het volslagen gebrek 

 eener rugvin en doordien hare tanden, aan weerszijde 

 van elke kaak slechts negen in getal, een weinig 

 naar voren gerigt zijn. In hare uiterlijke gestalte 

 heeft zij in het algemeen overeenkomst met den 

 grindewal, maar haar voorhoofd is minder gewelfd 

 en van voren minder steil afwaarts gaande. Zij 

 doet bovendien, door deze gestalte en vooral door 

 die van den schedel, op eene sterk in het oog 

 vallende wijze denken aan het, van stoottanden 



