ontblooto, wijfje van den Narwal. De witte Dolfijn 

 schijnt niet in de zeeën der gematigde luchtstreken 

 te verdwalen. 



Men lieeft ook dolfijnen, wier tanden, met 

 uitzondering van een of eenige in de onderkaak, 

 reeds in de vroege jeugd uitvallen. Een dezer, de 

 BidsJcop, DelpJdnus hjperoödon, schijnt in grootte alle 

 overige dolfijnen te overtreffen, vermits hij eene lengte 

 van nagenoeg dertig voet bereikt. Zijn voorhoofd 

 is sterk gezwollen en half kegelvormig als bij de 

 Beloega, maar de snuit steekt verder vooruit dan 

 bij deze soort. Mondopening en oogen zijn zeer 

 klein. Dit is ook het geval met de borst- en rugvin, 

 en laatstgenoemde is zeer ver achteruit geplaatst. 

 De schedel is vooral kennelijk en wijkt van dien 

 van alle andere dolfijnen af, doordien hij op de 

 bovenzijde van twee groote lijsten voorzien is, die, 

 door de bovenkaakbeenderen gevormd, zich aan 

 weerszijde van den snuitwortel, als hooge, afgeronde, 

 overlangsche vleugels, verheffen. De onderkaak is 

 aan liaar einde van een paar kleine, schuins naar 

 voren en boven gei'igte, onder het tandvleesch 

 ■ verborgene tanden voorzien. Behalve deze tanden 

 is ook in het achtergedeelte van beide kaken nog 

 eene lij van zeer kleine tanden aanwezig, die echter 

 in de tandvoren verborgen blijven, zeer los beve.stigd 

 zijn en spoedig meerendeels of allen uitvallen, weshalve 

 zij veelal niet waargenomen worden. Het geraamte 

 is, behalve door den eigenaardigen vorm van den 

 schedel, ook nog merkwaardig door de buitengewone 

 ontwikkeling der wervels en hunner doorn-uitsteeksels, 

 hun gering getal en het kleine getal ribben. Van 

 laatstgenoemde zijn slechts negen paar aanwezig, en 

 men telt in het geheel slechts vijf en veertig wervels. 

 De kleur der huid is een grijsachtig zwart, hetgeen 

 op de onderdeelen lichter is dan op de bovendeelen. 

 De butskop bewoont de IJszee, trekt echter, in het 

 koude jaai getijde, meer zuidelijk, komt alsdan aan 

 de kusten van IJsland en de Ftir-eilanden tamelijk 

 regelmatig voor, en verdwaalt somtijds zelfs tot aan 

 de kusten van Groot-Brittannië, Scandinavië en de 

 noordelijke kusten van het vasteland van Europa. Eene 

 andere soort, Ddjilimus hidetis, die ook de bijnamen 

 van «Sowerbyensis," »Dalei" en smicropterus" diaagt, 

 en door de natuurkundigen onder een eigen geslacht, 

 ))Ziphius" genaamd, gebragt wordt, is merkwaardig 

 doordien hare kaken, behalve een of twee groote, 

 zamengedrukte, in het midden der ondeikaak geplaatste 

 tanden, geheel van tanden ontbloot zijn. Zij heeft 

 in hare uiterlijke gestalte, behalve den kop, veel 

 ()vereenkom.st met den butskop; het voorhoofd is 

 namelijk zeer weinig uitpuilend, en de snuit is veel 

 langer, buitengewoon smal en puntig. De beide 

 hooge, wandvormige lijsten der vooi'hoofdsbeonderen, 

 die voor den butskop zoo zeer kenmerkend zijn, 

 ontbreken bij deze soort ten eencnmale. Men neemt 

 dit dier van tijd tot tijd aan de kusten van Europa 



waar, en het schijnt ook aan de Kaap de Goede 

 Hoop en in de Indische Zee voor te komen. 



DE NARWAL. MONODON. 



Men kent slechts eene soort van narwal, en deze 

 draagt in de wetenschap den naam van Monodon 

 motioceros. De Narical is eigenlijk een dolfijn zonder 

 rugvin, die, in plaats van gewone tanden, van 

 stoottanden voorzien is, welke echter bij de wijfjes 

 hoogst zeldzaam ontwikkeld zijn. Afgezien van deze 

 stoottanden, stemmen het dier en zijn geraamte in 

 het algemeen volkomen overeen met de overige 

 dolfijnen, en in het bijzonder met de Beloega 

 (Delphinus leucas). 



De onderkaak van den narwal vertoont nooit 

 eenig spoor van tanden : de bovenkaak daarentegen 

 IS, aan weerszijde, van voren, behalve van een nietig 

 en vroeg uitvallend tandje, van eenen in de 

 lengte-as van den kop liggenden, zeer grooten stoottaml 

 voorzien. Intusschen ontwikkelt zich bij de wijfj<'s 

 deze stoottand hoogst zeldzaam, en komt zelfs bij 

 het mannetje, met uitzondering van zeer enkele 

 gevallen, slechts de tand der linker zijde te voorschijn. 

 Deze stoottand, die met eene schroeflijn van de 

 regter naar de linkerzijde gegroefd is, heeft bij oude 

 voorwerpen zes tot acht voeten lengte, en is aan 

 zijnen grond nagenoeg zoo dik als een mansarm. 

 Het dier zelf, hetgeen twaalf tot vijftien voeten lengte 

 bereikt, dankt aan dezen stoottand, den naam van 

 eenhoorn of eenhoornvisch, dien het in verscheider.e 

 talen draagt De huid van den narwal is licht van 

 kleur en, naar men beweert, dikwijls met donkerder 

 vlekjes gespikkeld. 



De narwal wordt in de IJszee, van de Baffinsbaai 

 oostelijk tot Nieuw-Siberië, op opene plaatsen van het 

 rondom met ijs bedekte water aangetroffen. Hij schijnt 

 slechts zelden deze gewesten te verlaten; intusschen 

 zijn eenige voorbeelden bekend van voorwerpen, die 

 tot aan de kusten van Groot-Brittannië en het 

 Noordelijk Duitschland verdwaald waren. Hij leeft 

 gezellig, meestal tot groote troepen vereenigd. Men 

 vooronderstelt, dat hij zijnen stoottand gebruikt om 

 het dunne ijs te doorsteken en te verbrijzelen. Daar 

 men voor dezen in de meening was, dat de narwal 

 de eenhoorn was, waarvan in den Bijbel gewag gemaidvi 

 wordt, zoo schreef men aan de tanden van dit dier 

 eene groote genezende kracht toe, en dit bijgeloof, 

 door de Europeanen naar Japan overgebragt, heeft 

 in dit land tot heden stand gehouden. Deze tanden 

 worden er, naarmate er gebrek aan is, of de markt 

 daarvan overvoerd werd, tot hoogere of lagere prijzen 

 verkocht. Zoo was er b.v. nog eenige jaren geleden 

 veel navraag om dit handelsartikel, terwijl thans de 

 prijs daarvan vele honderden procent gedaald is. 



