de jongen en de mannetjes voorkomen. De cachelot, 

 ofschoon vreesachtig van aard, wordt intusschen 

 somtijds gevaarlijii voor sloepen, ja zelfs schepen, 

 door zijne geweldige kracht of de snelheid met welke hij,, 

 vervolgd zijnde, zwemt, en welke die eener snelvarende 

 stoomboot evenaart. 



DE LAMANTIJNEN. 



M A N A T I. 



De Lmnanlijneii vormen eene , van de overige 

 waldieren zeer verschillende afdeeling, en vertoonen, 

 vooral door hunnen kleinen, afgeronden kop, zekere 

 uiterlijke overeenkomst met de zeehonden en 

 den walrus , terwijl zij in sommige opzigten 

 hunner bewerktuiging de zwijndieren (Belluae) 

 naderen. Zij onderscheiden zich, behalve door deze 

 eigenaardigheden, van de overige waldieren, door de 

 volgende hoofdkenmerken. 



Hun kop is min of meer benedenwaarts gerigt, en 

 gaat derhalve minder onmiddellijk in den hals over. Er 

 is nooit eene rugvin aanwezig. Zij hebben groote, 

 vleezige lippen, die met dikke borstelharen bezet 

 zijn. Hun oog is van een binnenst ooglid voorzien. 

 Beide kaken zijn met ware kiezen, of in andere 

 woorden tanden, wier kroon eene kaauwvlakte vormt, 

 gewapend, ener zijn bovendien, in het tusschenkaak been, 

 twee kleine snijtanden of stoottanden aanwezig. Voor 

 de kiezen ontwaart men, in het midden van elke 

 kaak, eene langwerpige, eeltachtige plaat, welker 

 oppervlakte zeer ruw is, vermits zij dient tot het 

 afscheuren der waterplanten, waarmede zich deze 

 dieren voeden. Hunne neusgaten, die van boven 

 aan het einde van den snuit geplaatst zijn, kunnen 

 elk door eene bijzondere klep gesloten worden De 

 tepels liggen onder de borstvinnen, digt bij haren 

 grond. De huid is overal met enkele borstelharen 

 bezet. De beenderen van het geraamte zijn massief 

 en zeer zwaar. Hunne longen hebben de gedaante 

 van twee lange zakken. 



De lamantijnen spuiten nooit waterdamp uit hunne 

 neusgaten. Zij voeden zich met allerlei langs de oevers 

 groeijende waterplanten. Er is slechts een klein getal 

 soorten bekend. Zij worden in de heete gewesten 

 aangetroHen, overschrijden die echter aanmerkelijk 

 in den noordelijken stillen Oceaan. Sommige soorten 

 leven in de rivieren, anderen schijnen zich uitsluitend 

 in de zee op te houden. Men heeft deze dieren in 

 de volgende drie ondergeslacliten verdeelt. 



DE EIGENLIJKE LAMANTIJNEN. MANATUS. 



De eigenlijke lamantijnen zijn zeer gekenmerkt 

 L'u op den eersten oogopslag te herkennen aan hunne 



staartvin, die de gedaante van eene groote, dikke, 

 kringvormige schijf heeft, en niet, gelijk bij alk- 

 overige waldieren, van achteren uitgesneden en in 

 twee lappen verdeeld is. Hunne kaken zijn beiden, 

 aan weerszijde, met acht kiezen gewapend; en er 

 zijn in het tusschenkaaksbeen twee zeer kleine, en 

 in de onderkaak zes nog kleinere snijtanden aanwezig, 

 die intusschen allen te zamen of meerendeels en 

 vroegtijdig aan het uitvallen onderhevig zijn. Als eene 

 bijzonderheid mag nog worden opgemerkt, dat het 

 geraamte der eigenlijke lamantijnen, gelijk dat der 

 zoogenaamde noordsche zeekoe (Rytina), slechts zes 

 halswervelen vertoont. 



Het schijnt, dat het verblijf der eigenlijke lamantijnen 

 beperkt is tot de groote rivieren van Westelijk 

 Zuid-Amerika en het heete West-Afrika. 



De Amerikaansche Lamaiitijn, Manahis Americanus of 

 saustralis," wordt waargenomen in de Amazonenrivier, 

 de rivieren van Guyana, den Oronoko en aan de 

 kusten van Jamaica tot Florida De negers van 

 Jamaica geven hem den naam van Manati, hetgeen 

 Visch-os beteekent. Dit dier, hetwelk eene lengte 

 van omstreeks twaalf voet bereikt, en buitengewoon 

 vet wordt, heeft eenen naar evenredigheid grooten 

 omvang en is zeer zwaar. Het is wit- of bruinachtig 

 grijsblaauw van kleur, op de onderdeelen slechts 

 weinig lichter dan op de bovendeelen. De borstvinnen 

 zijn aan haar einde van drie of vier platte nagels 

 voorzien, die echter dikwijls geheel of gedeeltelijk 

 afvallen. De ribben zijn ten getale van zeventien 

 paren. De oogen zijn naauwelijks zoo groot als 

 menschenoogen ; hunne opening is rond en naar 

 evenredigheid groot; de iris is daarentegen slechts 

 een streep breed, en donker grijsachtig wit. Het 

 vleesch is niet slechts zeer fijn van smaak, maar 

 bovendien zeer aangenaam van reuk. Men stelt er 

 derhalve grooten prijs op voor de tafel, en dien ten 

 gevolge is dit dier aan eene gedurige vervolging door 

 den mensch bloot gesteld. Dit is ook de reden, dat 

 het aan vele plaatsen, waar het vroeger menigvuldig 

 was, of geheel uitgeroeid of zeldzaam geworden is. 

 Ofschoon de lamantijn onder de zoogdieren behoort 

 en zijn vleesch niets van dat der visschen heeft, 

 maar integendeel op ossen- of varkensvleesch gelijkt, 

 wordt dit dier niet te min door onkundigen als een 

 visch beschouwd, en de kerk heeft van den beginne 

 der ontdekking van Amerika aldaar veroorloofd, dit 

 vleesch op de vastendagen, gelijk visch, te eten. Do 

 lamantijn voedt zich met eene soort van plant, 

 die welig op het water langs de oevers der 

 rivieren groeit. — De Afrikaansclie Lamaiilijn, Manalm 

 Senegalensis, die de rivieren van bet heete 

 West-Afrika bewoont, is tot nog toe niet grondig genoeg 

 onderzocht, om te bepalen, in hoever hij van den 

 Amerikaanschen afwijkt. Men zegt intusschen, dat 

 zijne ribben veel dunner zijn. 



