Kuiiitschatka gelegen ontdekt, in korten tijd geheel 

 en al uitgeroeid werd. 



De zeekoe doet door hare gestalte in het algemeen 

 in vooral door den vorm harer staartvin aan den 

 dujong denken, en wijkt in dit laatste opzigt van de 

 eigenlijke Lamantijnen af, met welke zij daarentegen 

 overeenstemt door het getal harer halswervels, 

 hetgeen slechts zes, in plaats van zeven is. Van beide 

 vooinoemde dieren is zij daarentegen onderscheiden 

 door het volslagen gemis van tanden, van welken 

 aard ook, en, hetgeen nog zonderlinger is, doordien 

 hare kleine afgeronde pooten volstrekt niet door 

 teenbotten ondersteund, en uiterlijk slechts van eenige 

 nagelachtige eeltvlakten voorzien zijn. 



De noordsche zeekoe bereikte eene lengte van 

 vijf en twintig voet, en zoodanige voorwerpen wogen 

 ineer dan acht duizend pond. 



Dit merkwaardige dier werd, in het jaar 1742, 

 door den Duitschen natuurkundige Steller, op het 

 onbewoonde Behrings-eiland , in den noordelijken 

 Stillen Oceaan in de rigting der kust van Kamtschatka 

 gelegen, ontdekt, gedurende een tiental maanden 

 aldaar waargenomen, en naauwkeurig beschreven. 

 Zij hield zich, paarsgewijze of tot kleine troepen 

 vereenigd, op ondiepe plaatsen, langs de zeekust op. 

 Haar voedsel bestond, gelijk dat van den dujong, 

 uit zeeplanten. Zij was zoo weinig schuw, dat men 

 haar zonder moeite vangen kon. Wanneer deze 

 dieren niet bezig waren met eten, zag men hen 

 slapen. Bij laag water geraakten zij niet zelden op 

 het drooge, en werden alsdan, daar zij noch ontvlugten, 

 noch zich verdedigen konden, gemakkelijk gedood, 

 liet gebeurde ook somtijds, dat zij door zwaar 

 stormweder om het leven kwamen en hun dood liirchaam 



dien ten gevolge aan het land geworpen werd. 

 Gewoonlijk ving men ze echter door middel van 

 harpoenen of groote haken. Hun vleesch was grof, 

 ofschoon smakelijk, hun vet daarentegen fijn en zeer 

 lekker. Het verhaal, hetgeen Steller van deze dieren 

 en de menigte zeeotters, welke tevens in voornoemde 

 streek huisvestten, bij zijne terugkomst te Kamtschatka 

 gedaan had en hetgeen naar Petersburg overgebragt 

 werd, — v\elke hoofdstad Steller niet bereikte, daar 

 men hem op deze landreis opzettelijk door sneeuw 

 en koude had om het leven doen komen — lokte 

 weldra een groot aantal avonturiers naar dit verwijderde 

 en eenzame eiland, ten einde zich, gedurende de 

 zeeottervangst , met het vleesch der zeekoe te 

 provianderen. Dit merkwaardige dier onderging, 

 dientengevolge, zoo vele vervolgingen, dat het laatste 

 voorwerp der soort reeds in 4768 gedood werd. 

 Sedert dien tijd is dit dier, hetgeen waarschijnlijk 

 op andere destijds bewoonde eilanden en kuststreken 

 van den Noordelijken Stillen Oceaan reeds toenmaals 

 uitgeroeid was, niet meer gezien geworden, ondanks 

 de vele nasporingen, welke in deze eeuw daarnaar 

 werden gedaan. Men kwam eindelijk op de gedachte, 

 gelijk men dit reeds met de nasporingen van beenderen 

 der dodo-vogels gedaan had, den grond te gaan 

 onderzoeken van die plekken, waar men de zeekoeijen 

 gedood en gegeten had, en het mogt gelukken, een 

 aanmerkelijk getal der voornaamste beenderen van 

 dit dier bijeen te brengen, en uit deze af te leiden, 

 dat de beschrijving van Steller in alle deelen waarheid 

 bevat. Deze geschiedenis levert een treffend bewijs, 

 hoe spoedig eene zoo groote en zelfs in de zee 

 levende diersoort, door tusschenkomst van den mensch, 

 voor altijd uit de scliepping kan verdwijnen. 



