DE BUIDELDIEREN. 



MARSUPIALIA. 



Men geeft den naam van Buideldieren aan eene 

 tamelijk uitgebreide reeks van zoogdieren, welke, 

 niettegenstaande zij onderling dikwijls zeer groote 

 afwijkingen aanbieden, wederom zekere algenieene 

 onderlinge overeenkomst liebben, en in sommige 

 punten van alle overige zoogdieren afwijken, terwijl 

 de voornaamste vormen van laatstgenoemde onder 

 de buideldieren vertegenwoordigd zijn, en deze, 

 derhalve, als het ware, eene paralelle rij met de 

 overige zoogdieren vormen. Zij worden dan ook door 

 vele natuurkundigen, daar men hen, volgens hunne 

 hoofdvormen, niet onder de overige zoogdieren 

 verdeelen kan, aan deze als eene zoodanige rij of 

 zelfs als twee rijen tegenovergesteld ; maar ook deze 

 wijze van beschouwing heeft hare bezwaren, en levert 

 geene voordeelen op boven de gebruikelijke zienswijze, 

 om de buideldieren als eene eenvoudige, en wel de 

 laatste orde der zoogdieren te beschouwen. 



De algemeene kenmerken der buideldieren komen 

 in de hoofdzaak hierop neder, dat hunne jongen, 

 i-eeds korten tijd na de bevruchting, wanneer zij nog in 

 eenen hoogst onvolmaakten staat zijn, geboren worden 

 en hunne verdere ontwikkeling verkrijgen aan de 

 tepels, die gewoonlijk door een, aan den onderbuik 

 der moeder zich bevindenden zak, buidel genoemd, 

 omsloten worden ; dat deze buidel ondersteund 

 wordt door een paar beenderen, buidelbeenderen 

 genoemd, welke aan de schaambeenderen zitten; dat 

 deze beenderen zelfs bij de mannetjes aanwezig zijn; 

 dat de hoek der onderkaak binnenwaarts gebogen 

 is; dat de beide uitwendige hoofdwerktuigen der 

 voortteling bij de mannetjes omgekeerd liggen, en 

 dat de ontwikkeling van eene eigenlijke moederkoek 

 niet plaats heeft. 



Intusschen is elk dezer kenmerken onderhevig aan 

 uitzonderingen. De geslachtsdeelen bieden b. v. allerlei 

 afwijkingen, en naderen in dit opzigt meer de vogels 

 dan de zoogdieren; bij de vogelbekdieren is de hoek 

 der onderkaak niet naar binnen gebogen en er zijn 

 geene tepels aanwezig; bij den buidelwolf zijn de 

 buidelbeenderen niet ontwikkeld: bij sommigcopossums 

 en spitsbuideldieren ontbreekt de buidel; kortom 

 er hebben eveneens overgangen plaats tot de overige 

 zoogdieren, terwijl sommigen dezer, b. v. de vischotters, 

 wezels en marters, ja zelfs honden en katten door 

 het ter wereld brengen van blinde en min of meer 

 onvolkomene jongen , in dit opzigt wedeiom doen 

 denken aan de buideldieren. 



Het tandenstelsel der buideldieren biedt allerlei 

 verscheidenheden aan, en bij sommigen zijn in het 

 geheel geene tanden aanwezig. Sommige soorten 



bereiken, zonder den staart, tot vier voet lengte, terwijl 

 anderen naauwelijks eene rat in grootte evenaren. 



Hunne verspreiding over den aardbol biedt het 

 zonderlinge verschijnsel aan, dat zij beperkt is tot 

 twee geheel van elkaar gescheidene kringen, te weten 

 Amerika en Australië, met Nieuw-Guinea en andere 

 nabij gelegene eilanden, en dat er, buiten deze 

 kringen, slechts eene, eertijds in Europa levende 

 soort bekend is. Een ander zonderling verschijnsel 

 ten dezen opzigte is, dat de soorten van Amerika 

 allen tot eenen enkelen vorm behooren, terwijl al de 

 overige, in onderling eigenaardig verschillende vormen, 

 in den hoofd-verspreidingskring voorkomen. Deze 

 bevat, behalve Australië en ïasmanië, de eilanden 

 Timor, Celebes, de Molukken met de Aroe-Eilanden, 

 Nieuw-Guinea met de Papoe-Nieuw Irland en andere 

 nabijgelegen eilanden. 



iMen kan de buideldieren verdeelen in de volgende 

 zes familiën, te weten die der Roof-buideldieren, 

 der Spits-buideldieren, der Klim-buideldieieii, der 

 Kangoei'oe's, der Knaag-buideldieren en die der 

 Vogelbekdieren. 



DE ROOF-BUIDELDIEREN. 



De Roof-buideldieren vei'tegenwoordigen in Australië 

 en Tasmanië, tot welke eilanden zij beperkt zijn, de 

 overige verscheurende zoogdieren, en wel voornamelijk 

 de wolven en de marters. Hun snuit is tamelijk dik 

 en afgerond; zij hebben steeds, en wel in beide kaken, 

 sterk ontwikkelde hoektanden ; aan weerszijde van 

 elke kaak zes of zeven stevige kiezen, die van min 

 of meer scherpe knobbeltjes voorzien zijn, en in de 

 bovenkaak acht, in de onderkaak zes snijtanden. Hunne 

 teenen zijn kort, de nagels stevig, gekromd en scherp. 

 De huid des buidels rekt bij deze dieren uit en wordt 

 sla}), naarmate de jongen groeijen, zoodat deze, 

 wanneer de moeder loopt, langs den grond 

 medegesleept worden, terwijl zij zich met den snuit 

 aan de tepels vast houden. De roof-buideldieren 

 voeden zich met andere zoogdieren, vogels, visch of 

 het vleesch van doode dieren. Het getal hunner 

 soorten is gering, en deze vormen de twee volgende 

 hoofdgeslachten. 



DE BUIDELWOLF. THYLACINUS. 



Men kent slechts eene soort van buitlelwolf en 

 deze draagt den naam van Tlnjlacinus cyiiocephalns. 

 Zij schijnt uitsluitend tot Tasmanië beperkt te zijn; 

 intusschen blijkt het uit eenige fossile overblijfselen 

 van beenderen, dat deze of eene daarmede zeer 



