van het dier, van eene roodbruine, door witte 

 vlekken afgebroken kleur, terwijl de staart der 

 overige soorten ongevlekt is. Deze soort bereikt 

 eene lengte van twee en een halven voet, waarvan 

 nagenoeg de helft op den staart komt.' Zij schijnt 

 uitsluitend Tasmanië te bewonen. Haar plaats 

 wordt in Australië vervangen door Dasyvrus Geoffroyi, 

 die slechts twee voet lengte bereikt, bleeker van 

 kleur is en eenen korteren, niet gevlekten staart 

 heeft. De derde soovi, Dasyurusvwerriinis,onAeTsche\dX 

 zich van de overigen door het ontbreken van het 

 duimstompje aan de achterpooten. Haar staart is 

 ongevlekt, maar ruiger dan gewoonlijk. Deze soort 

 biedt het zonderlinge verschijnsel aan, dat de 

 grondkleur der vacht dan eens zwart, dan eens 

 geelachtig grijs is, hetgeen ten gevolge had, dat 

 men de voorwerpen van laatstgenoemde kleur 

 aanvankelijk beschouwde als behoorende tot eene 

 eigene soort, aan welke men den bijnaam van 

 »Maugei" gaf. Beide verscheidenheden van dit dier 

 worden in Australië en Tasmanië aangetroffen, en 

 in beide landen behoort het dier geenszins onder de 

 zeldzaamheden. Het wordt dan ook in de meeste 

 dierentuinen levend aangetroffen. 



Tasmanië herbergt eene min of meer afwijkende 

 soort, Basyurus wr sinus , die tot de eigenlijke 

 buidelmarters ongeveer in dezelfde verhouding staat 

 als de veelvraat tot de marters. Zij is grooter, 

 steviger van maaksel dan de overige soorten, haar 

 kop is dikker, het haar is langer en stugger, de 

 kortere staart beslaat slechts de helft der lengte 

 van het overige ligchaam, en het geheele dier 

 verkrijgt door het een en ander een eenigzins 

 beerachtig voorkomen. Zij wijkt bovendien af, 

 doordien het wijfje telkens slechts twee jongen ter 

 wereld brengt. De kleur van dit dier is een donker 

 zwart, hetgeen slechts door enkele, onregelmatig 

 verdeelde witte vlekken afgebroken wordt. Dit dier 

 bereikt de lengte van circa drie voet. Het is schuw 

 en wild, verandert zijn aard ook in de gevangenschap 

 niet, hetzij jegens menschen, hetzij andere dieren 

 of voorwerpen van zijne eigene soort. Ofschoon 

 niet onder de groote dieren behoorende. rooft het 

 niettemin de schapen, en staat de gewone honden 

 zonder vrees of schroom. Zijne beten toonen eene 

 geweldige kracht aan, daar het zonder moeite de 

 sterkste beenderen met zijne tanden verbrijzelt. Het 

 stemgeluid doet aan het dof geblaf der honden denken. 

 Van tijd tot tijd laat het eene soort van snuiven 

 hooren, veroorzaakt door het uit^tooten van de 

 in de longen teruggehoudene lucht. Bij het eten 

 zet het zich dikwijls op de achterpooten, terwijl het 

 voedsel met de voorpooten in den muil gebragt 

 wordt. Behalve met zoogdieren en vogels, voedt zich 

 dit dier ook met doode visschen, en het spek van 

 robben en walvisschen, die door de zee aan strand 

 geworpen worden, weslialve men zijn spoor dikwijls 



aan het zeestrand ontdekt. Toen de eerste volkplanting 

 in Tasmanië gesticht werd, was deze soort zeer 

 menigvuldig; sedert is zij echter in de meeste 

 bewoonde streken zeldzaam of uitgeroeid. In Australië 

 wordt zij thans in het geheel niet aangetroffen ; maar 

 men heeft op dit groote eiland beenderen uit den 

 grond gedolven, die tot een soortgelijk dier behooren. 

 Levende voorwerpen dezer soort behooren in de 

 dierentuinen tot de zeldzaamheden. 



DE SPITS-BUIDELDIEREN. 



De familie der Spits-buideldieren bevat alle 

 vleesch- of insekten-etende buideldieren , die door 

 hunnen min of meer puntigen snuit, de puntige 

 knobbels hunner kiezen, en hunne gestalte in het 

 algemeen aan de spitsdieren doen denken, of ten 

 minste sommige dezer vormen vertegenwoordigen. 

 Zij worden in de meeste streken, waar buideldieren 

 in het algemeen voorkomen, aangetroffen, en onder 

 deze familie rekent men alle in Amerika levende 

 soorten. Zij behooren onder de kleinere dieren, 

 vermits de zwaarste soorten een konijn in grootte niet 

 overtreffen. Deze dieren schijnen een bolvormig, van 

 een zijdelingschen ingang voorzien nest uit gras te 

 vervaardigen, waarin zij hunne jongen werpen, en dit 

 op den grond tusschen het gras, tusschen struiken 

 of boomwortels te plaatsen. Men weet ten minste 

 met zekerheid, dat het groote Noord-Amerikaansche 

 opossum , sommige buidelratten en buidelhazen 

 zoodanige nesten maken. Men kan deze dieren 

 onder de volgende hoofdgeslachten verdeelen. 



DE OPOSSUM S. DIDELPHIS. 



Onder het geslacht der Opossum's rekent men alle 

 Amerikaansche buideldieren. Ten opzigte hunner 

 gestalte in het algemeen kan men hen met de 

 spitsmuizen vergelijken, maar zij zijn steviger van 

 maaksel, ruiger van haar, en meestal grooter, daar 

 velen hieromtrent eene rat, sommigen zelfs een konijn 

 evenaren. Zij hebben allen eenen min of meer 

 aanmerkelijk verlengden, naakten, maar met schubjes 

 bedekten staart, die echter omgerold worden kan, 

 en slechts aan het eerste vierde zijner lengte inet 

 haren bekleed is; hunne ooren zijn tamelijk groot 

 en naakt; hunne pooten zijn allen van vijf teenen 

 voorzien, maar de binnenteen der achterpooten is 

 een ware duim zonder nagel, terwijl alle overige 

 teenen met tamelijk stevige, puntige en gekromde 

 nagels gewapend zijn. Hunne hoektanden zijn stevig, 

 het getal der snijtanden is zeer groot, vermits er 

 in de bovenkaak tien, in de onderkaak acht aanwezig 

 zijn; en men telt aan weerszijde van elke kaak 



