romp iii een door zwarte, overlangsche strepen 

 afgebroken bruingrijs overgaat. Wij hebben dit fraaije 

 en zeldzame dier Phascogale Thorbeckiana genoemd. 

 Op de Aroe-eilanden treft men eindelijk voorwerpen 

 aan, onder den naam van Phascogale Wallacei 

 beschreven, die eene bruine, op de voorste deelen in 

 het rosachtige spelende kleur hebben. Ook dit dier 

 wordt op laatstgenoemde eilanden beschouwd als een 

 gevaarlijke vijand van het tamme gevogelte. 



De overige soorten hebben eenen gelijkvormigen, 

 met zeer kort haar bekleeden staart, waardoor deze 

 aan den staart der ratten en muizen doet denken. 

 De meeste dezer soorten hebben de grootte eener muis 

 en doen, door haren spitsen kop, aan de spitsmuizen 

 denken. Zij werden tot nog toe op Australië met 

 Salawattie en de Aroe-eilanden aangetroffen, en door 

 de natuurkundigen van de overige soorten onder den 

 geslachtsnaam van sAntechinus" afgescheiden. Zij 

 schijnen zich bij voorkeur in met gras begroeide 

 streken op te houden, en aldaar haar, eveneens uit 

 gras vervaardigd nest op den grond te plaatsen. 

 Eene dezer soorten, Phascogale longicaudata genoemd, 

 wijkt van alle overigen af door haren buitengewoon 

 langen staart, die het overige ligchaam aanmerkelijk 

 in lengte overtreft. Zij heeft de grootte eener 

 jonge rat, eene donkergrijze, op den staart in het 

 zwartbruine, op de onilerdeelen in het witachtige 

 overgaande kleur, en bewoont de Aroe-eilanden. — 

 Eene even groote soort, Phascogale opicalis, wier 

 staart intusschen slechts aan de helft der lengte 

 van het overige ligchaam gelijk staat, is van boven 

 grijs, van onder wit en op de pooten rosachtig. Zij 

 wordt in West-Australië aangetroffen. Bij sommige 

 kleine soorten van Australië is de staart aan zijnen 

 wortel gezwollen: eene dezer, Phascogale macrura, \s 

 zwartachtig grijs; de andere, Phascogale crassicaudata, 

 rosachtig grijs van kleur. 



DE SPITS-BUIDELRATTEN. MYRMECOBIUS. 



Ditgeslachtwordtslechtsdooreenesoort,ilfyr»z«coiH« 

 fascialus genoemd, gevormd. De Spits-buidelrat wijkt 

 in allerlei opzigten af van de overige vormen der 

 familie, vooral door zijnen verlengden en puntigen 

 snuit, door zijne lange en ranke, op die der miereneters 

 gelijkende tong, door zijne kleine en onderling van 

 elkaar verwijderde tanden en door zijne fraaije kleuren. 

 Behalve den puntigen kop, doet dit dier door zijne 

 grootte, gestalte en ruigeren staart aan de eekhoorntjes 

 denken. Het heeft aan de voorpooten vijf, aan de 

 iichterpooten slechts vier teenen, en deze zijn allen 

 met gekromde, zijdelings zamengedrukte en scherpe 

 nagels gewapend. Het haar is stug. Er zijn in de 

 bovenkaak acht, in de onderkaak zes snijtanden 

 aanwezig; op deze volgen de hoektanden, en op 

 deze wederom aan weerszijde der onderkaak negen, 

 der bovenkaak acht kiezen, die van zeer scherpe 



knobbeltjes voorzien zijn. De buidel is zeer weinig 

 ontwikkeld. De kleur van dit dier is zeer fraai, 

 te weten, op de bovendeelen levendig rosachtig, 

 hetgeen op de achterdeelen in zwart overgaat, en 



De Spils-liiddelrat. Myrmecobins fasciatvs. 



afgebroken wordt door zes tot acht, aan weerszijde 

 van den rug afwaarts loopende dwarse banden, 

 en door eene zwarte, met wit gezoomde streep aan 

 de zijden van den kop voor en achter de oogen, 

 terwijl de onderdeelen van het dier witachtig zijn. 

 De spits-buidelrat leeft op den grond en loopt 

 springende. Hij draagt den staart naar boven gerigt 

 gelijk de eekhoorntjes. Bij naderend gevaar, verschuilt 

 hij zich in de holten van omgevallene boomen, en 

 laat zich met de handen vangen zonder te bijten. 

 Zijn voedsel bestaat in insekten, vooral mieren, die 

 hij met zijne lange tong op gelijke wijze vangt als 

 de miereneters te doen plegen. Het wijfje brengt 

 hare jongen, vijf tot negen in getal, in aardholen 

 ter wereld, en deze worden, aan de tepels hangende, 

 bij het ontbreken van eenen buidel, slechts door de 

 lange buikharen beschermd. 



DE BUIDELHAZEN. PERAMELES. 



Men kan den naam van buidelhazen geven aan 

 eene kleine reeks van spits-buideldieren , die , 

 afgezien van hunnen verlengden en puntigen snuit, 

 zekere uiterlijke overeenkom.st hebben met de 

 hazen, voornamelijk doordien hunne achterpooten 

 de voorpooten aanmerkelijk in lengte overtreffen 

 en dewijl hunne ooren min of meer in de lengte 

 gerekt zijn. De onderlinge verhouding der teenen, 

 vooral die der achterpooten, biedt, nevens het getal 

 hunner snijtanden, een voornaam kenmerk voor deze 



