(lieren aan. Er zijn, wel is waar, behalve bij den geheel 

 afwijkenden buidel-agoetie (Chaeropus) aan eiken poot 

 in den regel vijf teenen aanwezig, maar deze zijn 

 van zeer ongelijke ontwikkeling en gedaante. De 

 twee buitenste teenen hunner voorpooten zijn namelijk 

 buitengewoon klein en van een klein nageltje voorzien; 

 aan de achterpooten heeft de binnenste teen de 

 gedaante van een kort stompje, of ontbreekt zelfs 

 geheel en al; de buitenste teen, gewoonlijk van 

 middelmatige grootte, vertoont zich eveneens somtijds 

 als een stompje; de vierde teen is daarentegen zeer 

 groot, terwijl de tweede en derde, gelijk bij de 

 kangoeroe's, tot aan haar einde, aan elkaar vastgehecht 

 of in andere woorden zamengegroeid zijn. De teenen 

 zijn met nagels gewapend, en deze zijn meestal aan 

 de voorpooten sikkelvormig, aan de achterpooten 



eenigzins hoefvormig. De buidelluizen hebben volkomen 

 ontwikkelde hoektanden, in de bovenkaak tien, in 

 de onderkaak zes snijtanden, en aan weerszijde van 

 elke kaak zeven kiezen, van welke de voorste drie 

 tot de zoogenaamde valsche kiezen behooren. De 

 snuit dezer dieren is verlengd en puntig; de staart 

 is somtijds niet langer dan de kop, somtijds half 

 zoo lang als het overige ligchaam. De opening van 

 den buidel is naar achteren en niet, gelijk bij de 

 overige buideldieren naar voren gekeerd. Sommige 

 soorten evenaren in grootte een konijn; anderen zijn 

 niet grooter dan een rat. Zij loopen gelijk de hazen, 

 eenigzins springende; zij voeden zich met insekten 

 of andere kleine dieren, of met bollen en wortels van 

 planten ; zij houden zich op den grond op. Velen graven 

 voor liun verblijf holen onder den grond, en meu 



Dt groole Bmdelliaas. Perameles lagotis. 



weet ten minste van eene soort, dat zij een bolvormig 

 nest van gras maakt, waarin zij hare jongen werpt. 

 Daar zij schuw en nachtdieren zijn, is hunne opsporing 

 met veel moeijelijkheden gepaard. Men heeft deze 

 dieren in Australië, Tasmanië, Nieuw -Guinea, de 

 Papoe- en Aroe-ei landen waargenomen. 



De eigenlijke buideldieren hebben de teenen gelijk 

 zij hier boven beschreven zijn. De grootste soort, 

 Perameles lagotis, is even groot als een konijn, en 

 onderscheidt zich, behalve door dit kenmerk, door hare 

 zeer lange ooren en haren langeren staart. Deze 

 is half zoo lang als het overige ligchaam en zwart, 

 maar op zijne achterhelft van boven met tamelijk 

 lange witte haren bekleed. De binnenteen der 

 achterpooten ontbreekt. De bovendeelen der vacht 

 zijn rosachtig grijs, de onderdeden wit. Dit dier 

 bewoont de grasvelden van Westelijk Australië. Het 

 leeft veelal paarsgewijze, graaft ondoraardsche holen, 



waarin het over dag slaapt, is zeer schuw, en voedt 

 zich voornamelijk met insekten en hunne maskers. 

 Men zegt dat zijn vleesch aangenaam van smaak is. 

 De overige soorten met het gewone getal teenen 

 hebben de ooren korter, en eenen korteren, nagenoeg 

 naakten staart. Eene dezer, Perameles Gmitiii, heeft 

 de grootte van een halfwassen konijn, is grijs op de 

 bovendeelen, wit van onderen, en vooral gekenmerkt 

 door vier aan weerszijde van den achterrug nederwaarts 

 loopende witte, door zwart van elkaar afgescheidene, 

 dwarse banden , en door een breeden , zwarten , 

 over de ooren loopenden band. Dit dier bewoont 

 Tasmanië. — Men heeft van deze soort, onder den 

 naam van Perameles fasciatns, een dier uit Westelijk 

 en Zuidelijk Australië, afgescheiden: het is inderdaad 

 eenigzins kleiner, de staart is langs zijne geheele 

 bovenvlakte donker gekleurd, en men zegt ook dat 

 dit werktuig, gelijk ooi; de ooren, naar evenredigheid 



