opening. Het zijn nachtdieren, die de grootte eener 

 kat bereiken, op boomen leven, en zich met bladeren, 

 bloesems en vruchten voeden. Men heeft een zevental 

 soorten van dit geslacht beschreven en ze onder 

 een viertal ondergeslachten gebragt; bij eene 

 onbevooroordeelde beschouwing .schijnen zij intusschen 

 allen tot slechts drie soorten te behooren. Eene 

 (lezer sooi'teri , Phalangiüa nrsina , schijnt tot het 

 eiland Celebes bepei'kt te zijn. Zij is zeer kennelijk 



aan haar eenigzins stug, lang en beerachtig haar. 

 hetgeen op de bovendeelen van het dier zwart met 

 vale punten, op de onderdeden rosachtig van kleur 

 is, en aan hare zeer ruige ooren. De soort, welke 

 het vroeg.st bekend werd en die het minst zeldzaam 

 is in de meeste verzamelingen , wordt Tlmlatujuta 

 Orieulalh of ))cavifrons" genoemd. Zij heeft eenen 

 zeer groeten kring van verspreiding, die zich van 

 Timor en de Soela-eilanden oostelijk tot Nieuw 



De {jevhlie Koesk-oes. Phalmigisla maculala. 



Ierland en het noorden van Australië uitstrekt. Haar 

 hoofd- en onfeilbaar kenmerk is de tusschen de 

 oogen uitgeholde schedel. Het haar is wolachtig. 

 Jongen en oude wijfjes hebben eene bruinachtige 

 kleur; de oude mannetjes daarentegen worden veelal 

 geheel wit; intusschen heeft laatstgenoemd verschijnsel, 

 geregeld, slechts bij de voorwerpen van Ceram en 

 Amboina plaats, terwijl de voorwerpen der overige 

 door de soort bewoonde localiteiten allerlei verschillen 

 van kleur en teekening aanbieden , veelal min of 

 meer gevlekt zijn, en dit evenzoo bij de mannetjes 

 als de wijfjes plaats grijpt. In de gevangenschap 

 worden deze dieren zeer tam. Volgens de inboorlingen 

 is hun vleesch aangenaam van smaak. De derde 

 soort Phalatigista mactdaia , biedt niet minder 

 verscheidenheden van kleur dan de voorgaande aan. 

 Zij heeft, gelijk deze, wolachtig haar, is echter zeer 

 daarvan onderscheiden doordien haar schedel, gelijk 

 die van de soort van Celebes, tusschen de oogen 

 bol is. De mannetjes dezer soort zijn witachtig met 

 veelal zeer groote zwarte vlekken ; de wijfjes, die 

 men onder den bijnaam van «chrysorrhos" afscheidt, 

 zijn daarentegen van een grijs, hetgeen op stuit 

 en staart in donker geel, op de onderdeden in wit 

 overgaat, en aan weerszijde van den romp door 

 eene zwarte, overlangsche streep afgebroken wordt. 

 Intusschen is ook bij deze soort de kleurverdeding 

 aan allerlei en veelvuldige afwijkingen, hetzij volgens 



de voorwerpen, hetzij volgens de bijzondere eilanden 

 die het dier bewoont, onderworpen, en zijn de eenvoudig 

 gekleurde wijfjes meer in het bijzonder aan Amboina. 

 Ceram en Boeroe eigen. De fraaiste voorwerpen, wier 

 grondkleur dikwijls in het gele of rosse, of zelfs 

 roodbruine overgaat, worden op de Papoe-eilanden 

 aangetroffen. De soort komt overigens, behalve op 

 voornoemde eilanden , ook op Nieuw-Guinea en de 

 Aroe-eilanden voor. 



De soorten met eenen ruigen, slechts op de 

 onderzijde van zijn achtergedeelte naakten staart, 

 schijnen tot Australië met Tasmanië en de 

 Aroe-eilanden beperkt te zijn. Die van Australië en 

 Tasmanië hebben zooveel overeenkomst met elkaar, 

 dat zij misschien met even veel regt tot eene enkele 

 soort gebragt kunnen worden. Zij slapen over dag 

 in boomholten, komen slechts des avonds te voorschijn, 

 voeden zich met bladen, knoppen en bloesems van 

 boomen, en hun vleesch wordt door de inboorlingen 

 gegeten. De meest bekende, Fhalangisla fidigbwsa, van 

 Tasmanië, is donker bruin. Bij Phalangisia ■culpina 

 is de kleur der bovendeden grijs. Zij schijnt over 

 het grootste gedeelte van Australië verspreid te 

 zijn, en wordt, gelijk de voorgaande soort, niet 

 zelden levend n;iar Europa gevoerd. In de 

 gevangenschap kunnen zij gemakkelijk met brood 

 en melk, vruchten, groen en andere plantenstofl'en 

 in het leven gehouden worden : zij zijn intusschen 



