ook graag op het vleesch en vooral de hersenen 

 van vogels. Bij het eten zetten zij zich, gelijk de 

 eekhorentjes plegen te doen, op de achterpooten 

 en brengen het voedsel met de voorpooten naar den 

 mond. Den dagtijd brengen zij, het ligchaam 

 zamengerold, slapende door. Bij het klauteren speelt 

 hun staart, om takken geslingerd, eene groote rol. 

 In den wilden slaat verlaten zij somtijds de boomen, 

 en komen op den grond , waarschijnlijk met het 

 doel, om ook aldaar voedsel te gaan zoeken. Andere 

 voorwerpen van Australië, met eene rosachtige 

 vacht, verkregen den bijnaam van »felina". Van nog 

 anderen, «Phalangista canina" genoemd, zegt men, 

 dat de ooren korter zijn dan gewoonlijk. Zij komen van 

 Australië. Op de Aroe-eilanden leeft daarentegen eene 

 zeer verschillende en op eene zeer in het oog vallende 

 wijze gekleurde soort: dit is Phalanguia trivirgatn, 

 die men onder den naam van sDactylopsila" tot 

 een eigen geslacht verheven heeft, vooral omdat 

 haar staart een weinig van boven naar onderen 

 zamengedrukt is. De witte kleur der vacht wordt 

 door eenige zwarte vlekken en drie breede zwarte, 

 langs de bovendeelen en zijden loopende strepen 

 afgebroken. Dit dier voedt zich voornamelijk rnet 

 vruchten. 



Bij andere soorten , aan welke men den 

 geslachtsnaam van »Pseudochirus" geelt, is de staart, 

 behalve aan de onderste middellijn van zijne punt, 

 met kort aanliggend haar bekleed ; en de beide 

 binnenteenen van de voorpooten zijn eenigzins 

 afgescheiden en kunnen gedeeltelijk tegenover de 

 drie anderen geplaatst worden. De gewone soort van 

 Australië en Tasmanië, Phalnngiüa Cookii, bereikt 

 nagenoeg twee voet lengte, waarvan de staart de 

 helft beslaat. Zij is gewoonlijk op de bovendeelen 

 grijs, op de zijden ros, en op de onderdeelen, gelijk 

 ook op (!e punt van den staart, wit. Intusschen 

 bieden de kleuren dezer soort eveneens allerlei 

 verschillen, welke tot het opstellen van verschillende 

 soorten aanleiding gegeven hebben. Eene kleinere, 

 zeer verschillende soort, Phalangisla Bernsleinii, werd 

 op het Papoe-eiland Salawattie ontdekt. Zij is 

 vooral kennelijk door haren tusschen de oogen 

 uitgeholden schedel, en doordien de lichtbruine kleur 

 der bovendeelen aan weerszijde van den hals door 

 eene groote, zwartbruine vlek afgebroken wordt. 



In Australië en Tasmanië heeft men eenige soorten, 

 die eene muis of jonge rat in grootte niet overtreffen, 

 wier staart van onderen min of meer naakt, op de 

 overige deelen rnet zeer korte, glad aanliggende 

 haren spaarzaam bekleed is, en bij welke aan 

 weerszijde van elke kaak slechts drie ware kiezen 

 aanwezig zijn. Ten opzigte harer levenswijze wijken 

 zij niet van de overige soorten af, dat is te zeggen ; 

 zij brengen den dag, het ligchaam zamengerold, 

 slapende in boomhohen door; zij voeden zich met 

 de bloesems en vruchten van boomen. on eten 



op de achterpooten zittende, terwijl zij haar voedsel 

 met de voorpooten vasthouden. Men heeft deze 

 soorten onder den geslachtsnaam van sDromicia" 

 van de overigen afgezonderd. Eene dezer, Phalangisia 

 nana, heeft den staart aan zijnen wortel sterk 

 gezwollen, is rosachtig grijs van kleur, en bereikt 

 de grootte eener kleine rat. Eene andere, Phalangisla 

 concinna, is niet veel grooter dan onze huismuis, 

 aan welke zij ook door hare kleur en den vorm van 

 haren staart doet denken. 



DE VLIEGENDE KOESKOES. PETAURUS. 



De vliegende Koeskoes zijn op het eerste gczigt 

 te onderscheiden van alle overige buideldieren door 

 de met haar bedekte huid, welke, gelijk een breed 

 vlies, langs de zijden van den romp, tusschen de 

 voor- en achterpooten uitgespannen is, en eene soort 

 van valscherm vormt, gelijk aan dat der vliegende 

 eekhorens, met welke zij ook in de uiterlijke gestalte, 

 in het algemeen genomen, groote overeenkomst 

 hebben. Overigens zijn deze dieren, ten opzigte van 

 hun tandenstelsel en inwendig maaksel zeer met de 

 Koeskoes verwant; maar hun staart is steeds met 

 lange haren bedekt, vertoont geen naakt en wordt 

 derhalve ook niet tot het klimmen gebruikt. Zij 

 voeden zich met de bloesems en vruchten van boomen, 

 slapen over dag in holle boomen, en kunnen, door 

 hun valscherm ondersteund, geweldige sprongen, 

 schuins van boven naar beneden, van eenen boom 

 tot een anderen, maken. Men heeft deze dieren in 

 Australië, Nieuw-Guinea, de Papoe- en Aroe-eilanden 

 en het eiland Halmahera aangetroffen. 



De grootste en eene in de verzamelingen van 

 opgezette dieren geenszins zeldzame soort, Pelaurtcs 

 laguanoïdes, komt van Australië. Zij wijkt van de 

 overigen voornamelijk af, doordien hare ooren tamelijk 

 kort en op de buitenzijde digt met lang haar bekleed 

 zijn. doordien het valscherm slechts tot aan den 

 eiboog reikt, en doordien de teenen dei' voorpooten 

 nagenoeg van gelijke lengte zijn. De staart is een 

 weinig langer dan' het overige ligchaam, en, even als 

 dit, op alle deelen, m.et lang, eenigzins wolachtig 

 haar bekleed. De bovendeelen van de vacht zijn 

 zwartbruin, de onderdeelen wit. Dit dier bereikt 

 eene lengte van drie en een halven voet, den staart 

 daaronder begrepen. 



Andere soorten, met eenen gelijkmatig behaarden 

 staart, hebben grootere en naakte ooren, het valscherm 

 reikt tot aan de buitenste teen der voorpooten, de 

 binnenste teen dezer pooten is zeer kort, de twee 

 buitenste daarentegen zijn langer dan de overigen. 

 De grootste onder deze is Pelaurus australis, ook 

 »naviventer" en smacrourus" genoemd. Zij is een 

 vierde kleiner dan de groote soort, maar haar staart 

 is. naar evenredigheid, nog langer dan bij deze. Zij 



