Wij zullen vooreerst nog eenige der voornaamste 

 soorten zonder hoektanden aanvoeren. 



Sommige soorten bereiken, zittende, manshoogte, 

 en den staart medegerckend, eene lengte van zeven 

 tot acht voet. De grootste van allen is Macropus 

 giganleus. Zij werd in verscheidene streken der Zuidhelft 

 van Australië, en ook in Tasmanië aangetroffen, is 

 echter op vele plaatsen geheel of gedeeltelijk 

 uitgeroeid. Zij is grijsachtig bruin van kleur en 

 heeft den neus met haartjes bedekt. Men treft dit 

 dier in grasvlakten aan, en de jagt daarop, gelijk 

 die op andere groote, in opene streken levende 

 soorten, levert een groot vermaak op voor de aldaar 

 wonende Europeanen ; men bezigt daarvoor groote 

 windhonden. Macropus andlopinus, nagenoeg even groot 

 als de voorgaande soort, heeft eenen naakten neus, 

 kort rosachtig haar, en wordt in Noord-Australië 

 aangetroffen. Deze soort houdt zich bij voorkeur 

 op in streken die met struikgewas begroeid zijn. 

 Macropus robustus behoort onder de soorten, welker 

 beide seksen een zeer in het oog vallend onderscheid 

 aanbieden, voornamelijk doordien de voorpooten bij 

 het wijfje veel korter en zwakker zijn dan bij het 

 mannetje; het wijfje is bovendien kleiner, zwakker 

 en grijsachtig van kleur, terwijl de vacht van het 

 mannetje eenc donkere leikleur vertoont. Dit dier 

 heeft den neus naakt ; het houdt zich in rotsachtige 

 streken van Zuidoostelijk Australië op, klautert met 

 even veel gemak als de gems of de steenbok op de 

 rotsen rond, en verdedigt zich, in het naauw gebragt, 

 tegen zijne vervolgers, hetzij honden of menschen, 

 door hen met de achterpooten gevaarlijke wonden 

 toe te brengen, of hen van de steile rotsen in de 

 afgronden te storten. Bij eene soort, Macropvs rufus, 

 van Binnen-Australië, is het haar wolachtig en grijs- of 

 rosachtig. Andere soorten zijn een derde kleiner. 

 Onder deze behoort de fraaije Macropus irma, van 

 Westelijk Australië, die grijsachtig is, maar de pooten 

 geelachtig heeft, welke kleur op de achterhelft der 

 achterpooten door zwart vervangen wordt, terwijl 

 ook de staart, tegen zijn einde, zoowel van boven 

 als van onderen, met zwarte haren bezet is, die 

 bovendien eenigzins verlengd zijn. Eene der gemeenste 

 sooiten in de Dierentuinen is Macropus BunneUü, van 

 Tasmanië; zij is aan hare donker grijze, op de 

 pooten in zwart overgaande kleur kennelijk. Macropus 

 xauthopus, eene der fraaiste soorten, valt vooral in 

 de oogen door haren, met afwisselend rosgole en 

 donkere ringen versierden staart. 



Bij sommige soorten is de punt van den staart, 

 gelijk bij den leeuw, hoornachtig. Haar neus is 

 behaard. Eene dezer. Macropus unguifer, van de 

 Noordwestkust van Australië, is rosachtig van kleur, 

 de kop, buik, pooten en staart zijn nagenoeg wit; 

 de achterrug is met eene overlangsche bruine streep 

 versierd, en de staart tegen zijn einde, op de 

 bovenzijde met langere, zwarte haren bezet. Zij 



behoort onder de soorten van middel-grootte. Eene 

 andere soort, Macropvs fraenaius, is grijsachtig, met 

 eene zwarte vlek op den nek en onder de oksels, 

 en eene witte streep , die aan weerszijde van het 

 achterhoofd over de schouders tot achter de 

 voorpooten loopt. Deze fraaije soort wordt in de 

 binnenlanden van Australië aangetroffen, en houdt 

 zich in lage, drooge en steenachtige bergstr^ken op. 



Eenige soorten, wier neus eveneens behaard is, 

 doen door hare grootte, de kleur en den aard van 

 het haar aan onzen liaas denken. Onder deze is eene 

 der fraaiste Macropus fasciatus, van West- Australië. 

 Zij is vooral gekenmerkt door de zwarte, ofschoon 

 niet scherp begrensde dwarsbanden, welke over den 

 achterrug loopen. Men treft haar in vlakke, digt 

 met struiken begroeide streken aan. 



Sommige tamelijk kleine soorten met eenen naakten 

 neus hebben de achterpooten korter dan gewoonlijk, 

 en eenen, vooral aan zijn einde, met tamelijk lange 

 haren bekleeden staart. Zij leven in rotsachtige 

 streken. Eene dezer. Macropus albignlaris, veelal onder 

 den naam van »Ueteropus penicillatus" bekend, die 

 echter niet met eene andere soort, »Bettongia 

 penicillata" genoemd, moet verwisseld worden, is 

 grijsachtig bruin van kleur, hetgeen op den buik in 

 het rosse, op den staart in het zwarte overgaat, en 

 door eene witte keelstreep afgebroken wordt. Dit 

 dier wordt gezellig in de bergstreken der binnenlanden 

 van Australië aangetroffen, waar het met buitengewone 

 behendigheid op de rotsen klautert en springt, en 

 de rotsholen hem tot schuilplaats dienen. 



De soort van kengoeroe, die het eerst in Europa, 

 en wel reeds in het jaar 1712 en door Nederlanders 

 bekend, weldra echter miskend en eerst weinige 

 jaren geleden, wederom door Nederlanders terug 

 gevonden werd, \s Macropus Brunii, van de Aroe-eilanden, 

 niet te verwisselen met eene soort van Nieuw-Guinea, 

 op welke men dezen bijnaam eveneens toepaste; die 

 echter geheel verschillend is en thans den bijnaam 

 draagt van sMülleri". De soort der Aroe-eilanden, 

 naar haren ontdekker, de Bruijn, genoemd, is de 

 j>Pelandoe" der inlanders. Hare kleur is een licht, min 

 of meer in het grijs trekkend bruin ; zij heeft ongeveer 

 de grootte van een haas, eene witte streep langs de zijden 

 van den kop, eene groote witte vlek op de dijen, on 

 de hoektanden ontbreken geheel en al. Het verschil in 

 de grootte der voorpooten tusschen de beide seksen 

 is bij deze soort zeer in het oog loopend, maar aan 

 aarmierkelijke afwijkingen volgens de voorwerpen 

 onderhevig. Dit dier wordt, behalve op de 

 verschillende eilanden der Aroe-groep, ook op het 

 eiland Groot Key aangetroffen. 



Er volgen nu eenige dor voornaamste soorten met 

 hoektanden in de bovenkaak. Men heeft ze aanvankelijk 

 onder den geslachtsnaam van «Hypsiprymnus" van 

 de overigen afgescheiden, ofschoon zij onderling 

 somtijds meer verschillen aanbieden dan men bij de 



