pooten zijn elk van vijf teeiien voorzien, die met 

 lange en stevige, tot het graven ingerigte nagels 

 gewapend zijn. De mannetjes hebben aan eiken 

 achterpoot eene doorboorde spoor, in welke zich 

 een vocht uitstort, hetgeen door eene nabijliggende 

 klier afgescheiden wordt. De buidel en zelfs de 

 tepels ontbreken, ofschoon er groote melkklieren 

 aanwezig zijn. Zij hebben, gelijk de vogels en 

 hagedisdieren, een zoogenaamd tweede sleutelbeen, en 

 naderen de vogels bovendien door sommige 

 bijzonderheden der weeke binnendeelen. 



Deze dieren worden in de gevangenschap zeer tam; 

 zij verdedigen zich niet, wanneer zij aangevallen 

 worden, en de mannetjes maken ook nooit gebruik 

 van hunne spoor om hunne aanvallers wonden toe 

 te brengen. 



Hunne levenswijze en maaksel bieden, volgens de 

 beide soorten, zeer in het oog vallende wijzigingen aan. 



De eene is het Emd-vogelbek-dier, en draagt in de 

 wetenschap den naam van OrHühorhyncliuH anatinm 

 of «paradoxus." Dit zonderlinge schepsel heeft eenen 



platten, op dien cener eend gelijkcnden bek, die de 

 zij randen der onderkaak van dwarsplaatjes voorzien 

 heeft, gelijk aan die, welke men bij de gans- en 

 eendvogels opmerkt, terwijl de weeke huid, waarmede 

 de bek bekleed is, langs de randen der bovenkaak eene 

 soort van lip, en langs den wortel van den geheelen 

 bek eenen breeden uitstekenden, hoornachtigen zoom 

 vormt. De staart is omstreeks half zoolang als de 

 romp, van achteren afgerond, breed, van boven naar 

 onderen zamengedrukt: in een woord, in zijne 

 gedaante gelijkende op dien van den bever; maar hij is, 

 evenals de overige deelen van het ligchaam, digt met 

 glad aanliggend, bruin of donker grijsbruin haar 

 bekleed, hetgeen op de onderzijde van het dier zacht, 

 op de bovenzijde eenigzins hard voor het gevoel is. 

 Er zijn aan eiken poot vijf, aan de voorpooten door 

 zeer groote zwemvliezen vereenigde, met stevige 

 nagels gewapende teenen aanwezig. De tong is koit, 

 en gedeeltelijk met kleine, puntige en hoornachtige 

 verhevenheden bedekt. Het eend-vogelbokdier bereikt 

 eene lengte van nagenoeg anderhalven voet. Het 



Het Etiid-vor/elbL'JiiJier. Orn'üliorhijnclius anatiiins 



bewoont staande wateren of vloeijeiide rivieren, en 

 slaat aldaar zijn verblijf op op plaatsen, waar 

 waterplanten groeijen, en wier oevers geschikt zijn tot 

 het graven der holen, die hun tot schuilplaats moeten 

 dienen. Deze holen loopen, eenigzins gekronkeld, 

 schuins naar boven en hebben twee uitgangen, 

 de eene boven, de andere onder water; zij zijn 

 omstreeks twintig voet lang, en digt bij hun blind 

 uiteinde bevindt zich eene soort van leger, in hetwelk 

 de jongen in een nest van gras en waterplanten 

 geboren worden. Deze zijn , gelijk die van alle 

 buideldieren, in den beginne naakt, hunne oogen 



zijn onder de huid verborgen en zij hebben eenen zeer 

 korten bek. De jongen schijnen weldra in het water 

 te gaan, en men zegt dat zij, in plaats van te zuigen, 

 met hunnen bek stooten geven aan de borst der 

 moeder, dat hierdoor de melk uitspuit, die, zich op 

 de oppervlakte van het water verspreidende, door 

 do jongen opgeslobberd wordt. Het eend-vogelbekdier 

 is zeer schuw. Het zwemt en duikt voortreffelijk 

 onder water; voedt zich met insekten en andere 

 kleine dieren, en laat, hetgeen de jongen reeds doen, 

 van tijd tot tijd een knorrend geluid hooren. Men 

 heeft, zonder eenige reden van belang, gemeend. 



